Op leven en de dood

Het is zondag-ochtend en ik eet samen met Leon een bord pap.
Als ik een woord zeg wijst hij het aan. Hij weet nu dat er voor alles een woord
is. Toen dacht ik, zou hij niet eens afvragen wat er twee jaar geleden was? Hij
bestond toen immers nog niet. Zou hij zich ooit realiseren dat er miljarden
jaren verstreken zijn voordat hij er was? Toen drong het pas tot mijn door dat
voor mij natuurlijk hetzelfde geldt.

 

Soms denk ik wel eens over de dood en de leegte die dat dan
geeft, het besef dat je nooit meer zal bestaan. Maar nu realiseer ik me dat ik
al die miljarden jaren niet bestaan heb. Doet dat me iets? Was het erg? Niet
echt. Ik heb er immers niets van gemerkt. En zo is het natuurlijk ook met de
dood. Je merkt er niets van. Ik kan nu wel doorgaan over filosofie en wat ik
geloof dat er allemaal is, maar het is vooral de gedachte dat de tijd na de
dood hetzelfde is als de tijd voordat je geboren bent. En zo had ik het nog
nooit gezien. Het maakt het misschien weer net even makkelijker om alles te
relativeren. Dat er drie tijden bestaan. De tijd voordat je leefde, de tijd dat
je leefde en de tijd nadat je geleefd hebt. En dat de tijd dat je leeft
relatief heeeeel kort is, maar dat het alles is wat je hebt om wat in te doen.

 

Je leest wel eens de vraag: Wat zou je doen als je nog maar
een dag of een week te leven had? Maar een dag of een week of een heel leven
uit het perspectief van de eeuwigheid. Het maakt niets uit. Je zou dus altijd
moeten leven alsof je nog maar even te leven hebt, het is namelijk zooo kort.

 

En dat inzicht wilde ik even delen zo op de ochtend morgen…

 

 

Henri Koppen

4 november 2007

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Op leven en de dood

  1. Diana Mars 2007 zegt:

    Wat \’n filosofische gedachten voor de zondagochtend.  Of zijn dit gedachten zo specifiek voor \’n zondagmorgen.
    Is dit wat het oproept op de dag des heren, de rustdag.
    Nadenken over dood is volgens mij \’n vorm van angst. \’n Angst die zich misschien nog niet geopenbaard heeft.
    maar latent aanwezig is.
    Als iets heel dierbaar voor je is kun je dit koesteren, maar  kan ook beangstigend zijn.
    Wat voor onze geboorte was weten wij alleen van wat wij geleerd hebben, maar we kunnen dit niet voelen. Het grootste deel van ons leven slaan wij op in onze hersenen en met \’n beetje geluk kunnen wij dit oproepen als wij dit willen. Hoe ouder we worden hoe meer herinneringen. Voor we dood gaan weten we dus wat we gaan missen of waar we afscheid van moeten nemen  en dat wisten we niet toen we werden geboren. Pluk de dag is \’n aardige filosofie, maar leef je dag alsof het je laatste is vind ik niet realistisch.
    Zo Paps, je ligt vast al  heerlijk op één oor op weg naar the day after, so if its gonna be a stormy monday, Carpe Diem.
     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s