Zomaar wat

Ik dacht dat ik net in mijn dagboek had geschreven, maar dat
blijkt niet zo te zijn. Nou goed, hier een update van de laatste tijd.

 

Ray zit in Amerika en heeft het met z’n ups en downs
best zwaar. Zeker nu hij er ook achter is gekomen dat je volgens de wet in
Indianapolis op zondag geen drank kan kopen. Laatst belde ik hem op zijn mobiel
met Skype. Dat kost 1,7 cent per minuut. Een half uur bellen was 35 cent (ja ja
ik kan rekenen, maar ik zag de tijd dat we belden en ik had 10 euro te goed en
aan het eind nog 9,65). Bellen naar Amerika op een mobiel is dus goedkoper dan
in Nederland bellen naar Amsterdam.

 

De laatste tijd ben ik wat anti-creche omdat ik het gevoel
heb dat Leon er echt vaak ziek van wordt. De laatste tijd ben ik ook veel ziek,
verkouden, grieperig, buikgriep, het lijkt alsof ik die dingen weer makkelijk
overneem van Leon. Gisteren was dat heel sterk, maar achteraf had ie er een
topdag. Vandaag was ie ook heel gezellig bij m’n moeder en vanavond was
hij heeeel lief thuis. Gewoon gezellig, lekker spelen en daarna slapen. De
laatste week slaapt hij ook weer als een roos, en dan merk ik zelf ineens ook
weer dat ik ’s avonds minder snel moe ben en later naar bed ga. In het
weekend bleef hij zelfs tot half negen liggen en dat is echt heerlijk. Er
veranderd ook veel. Als ie in de ochtend wakker wordt gaat hij ook vaak niet
meteen los (lees: huilen). Hij laat horen dat ie wakker is, maar gaat daarna
lekker spelen. Al met al erg onspannend. Zo kunnen we er wel vier aan!

 

Werk is gewoon werk. We hebben er nu twee stagaires bij:
Jordi en Melanie. Erg gezellig, maar er gaat ook veel tijd in zitten. Projecten
lopen af, nieuwe worden opgestart. We zijn wel erg bezig met het bedrijf an
sich en denken veel na over marketing en zoeken een weg.

 

Ik wil schrijven, maar ik merk dat schrijven me alleen
overdag lukt. In de avond heb ik geen inspiratie. Nu nog leren accepteren en
een manier vinden dat ik toch weer verhaaltjes schrijf. De plot van 1
verhaaltje heb ik rond, nu nog uitschrijven, maar ik ben bang om te beginnen.

 

Het mooie weer van de laatste tijd was lekker, ik verlang nu
nog meer naar de lente. Mijn huid wordt droog, en ook Leon heeft eronder te
lijden. Heerlijk als de deuren gewoon weer open kunnen zijn. Leon is echt een
buitenkind en wil dus ook graag de tuin in. Dalijk willen we een zandbak kopen
al weet ik niet of dat verstandig is. De buren van de buren van de buren
krijgen volgende week een schuifpui. Als dat goed bevalt willen wij er ook één.
Dan heb je een beetje verlenging van je woonkamer.

 

Cindy zit nu Char te kijken. Ik heb zo’n hekel aan dat
programma. Ik vind het niet grappig dat mensen zo serieus op Char in gaan. Het
gaat werkelijk nergens over en kan me gewoon niet voorstellen dat de mensen het
allemaal maar slikken en er zo emotioneel van worden. Als je een dierbare
verliest zoek je blijkbaar zoveel bevestiging dat ze je alles kunnen wijsmaken.
Daarnaast is het gewoon saai en altijd hetzelfde.

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s