Eindejaar

Het is tweede kerstdag in de ochtend en de zon stroomt onze
huiskamer binnen. Leon heeft net met oma gebeld en zit nu Teletubbies te
kijken. Cindy is boven aan het douchen en ik zit te schrijven met mijn (vijf
jaar oude!) laptop op schoot. Daarnet heb ik voor het eerst samen met Leon op
de PS3 gespeeld: Little Big Planet. Een platform spelletje dat je met z’n
vieren tegelijk kunt spelen. Hij kan er mee rennen en springen en hoewel hij
nog niet op andere platformpjes kan springen, kan hij in ieder geval bewegen en
ziet hij wat hij doet.

 

De laatste tijd is Leon liever dan een engel, alleen
’s nachts weer een drama.               De laatste week ging het even
helemaal goed, maar nu wordt ie weer minimaal twee keer per nacht wakker en
moet hij huilen. Als ik vraag waarom hij huilt geeft hij geen antwoord. Ik heb
het idee dat ie raar droomt of dat hij bang is, maar zeker weten doe ik het
niet. Of hij voelt zich er alleen ofzo, maar af en toe is het wel frustrerend.
Ook het niet reageren (en dan een half uur naar zijn gehuil luisteren) werkt
niet. Ik heb het een week gedaan en er zat nauwelijks verandering of effect in.
Als ik hem overdag vraag naar zijn nachtelijke praktijken erkend hij het wel,
maar geeft vervolgens geen uitleg en hij lijkt er ook niet echt mee te zitten.
Hij zegt dan wel met een quasi meelevende blik “Pappa boos.”, maar
daar blijft het bij.  Maar terug naar mijn eerste zin: Leon is een engel. Wilde
hij vroeger nog wel eens niet de gezelligste zijn als we op bezoek waren waar
hij zich niet thuis voelde, nu kun je hem er gemakkelijk bij hebben. Gisteren
met kerst is het nog best laat geworden, maar er komt geen piepje uit. Hij
helpt bij het schoonmaken en heeft zelfs met het voorgerecht meegeholpen. Hij
is erg knuffelig en geeft veel om gezelligheid. Als ik de open haard aansteek
moet ik ervoor gaan liggen zodat hij tegen me aan kan liggen. Maar dat is niet
genoeg, mamma moet er ook bij komen en als ze dat dan doet kan hij genoegzaam
om zich heen kijken en heeft ie het gemaakt. Eén kind is een makkie en dat
besef ik veel beter dan dat geen kind pas een makkie is. Ik zal er niet te lang
over doorgaan, maar zoals hij de laatste weken is, is het echt een feest!
Heerlijk, je kunt nu echt met hem praten en hoe meer hij zich ontwikkeld hoe
meer naar voren komt dat het gewoon een fijn en eerlijk ventje is.

 

Met Arcencus zijn we nu met z’n zessen, de groei zit
er dus in en aan ons grootste gebrek – marketing – wordt hard
gewerkt. We netwerken nu veel meer en beter dan een half jaar geleden,
niettemin werpt het nog niet bijzonder veel vruchten af. Het is vooral
investeren en op termijn moet daar omzet uit komen.  De lasten gaan vooralsnog
voor de baten uit. De laatste maand had ik ook wat deadlines voor projecten en
naast dat het af en toe frustrerend is, hou ik ook wel van de druk en de
uitdaging. Onder druk haal ik meer uit mezelf, maar het gaat ook ten kosten van
je gesteldheid en privé leven.

 

Een moedervlek op mijn been verkleurde in een paar maanden
tijd naar zwart en die heb ik weg laten halen. Maandag de 29e krijg
ik de uitslag en worden de hechtingen eruit gehaald. Mijn moeder had huidkanker
toe ze 38 was, en ik ben nu 37, dat in combinatie met de veranderingen zorgde
ervoor dat ze ook in het ziekenhuis aangaven dat het verstandig was de vlek te
verwijderen.

 

Het is nu al weer 3 Januari en kom er nu pas aan toe verder
te schrijven. De laatste maanden van 2008 zijn erg druk geweest en pas nu
begint de rook een beetje op te trekken. Vlek waar ik nu net over schreef was
gewoon een moedervlek, niets aan het handje.

 

Gisteravond heb ik met de vrienden geklommen en het was niet
alleen gezellig, maar het ging ook erg goed. Mijn klimschoenen zijn versleten,
maar nu we serieus weer aan het klimmen geslagen zijn, ga ik ook snel nieuwe
schoenen kopen.

 

Gisteren heb ik ook lichamelijke arbeid verricht. De meubels
van Leon gaan naar de babykamer en voor Leon hebben we nieuwe meubels gekocht
waaronder een groot bed (200 x 90), daar is ie ’s nachts twee keer uit
gevallen, vandaag een hekje regelen… Ook hoor je wel eens: Een groot bed
klimmen ze zelf niet uit. Vanochtend stond hij gewoon aan ons bed (Gezellig!).
Gelukkig had ik hulp van Leo en Gerard (lees: Zij hebben de meubels in elkaar
gezet). Slopen en weggooien kan ik goed, dus dat heb ik gedaan.

 

Anyway, ik zit nu beneden en het geduld van Leon (en dat is
niet veel) is bijna op, dus ik moet aftaaien, maar ik heb goede voornemens en
die wil ik weer even netjes opschrijven als reminder voor mezelf: Ik moet wat
meer in het hier en nu leven en niet in de toekomst. Ik wil ietsje afvallen en
sportief bezig zijn. Ik wil op mijn werk rust creeeren voor Mei als de baby
komt. Ik wil me verdiepen in marketing en daarmee bezig houden. Als laatste wil
ik ook investeren in mijn persoonlijke internet imago, dus meer schrijven,
publiceren en mijn ideeen uiten.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s