16 Maart 2009: Vinger Stuk? Nieuwe kopen!

Ik heb al een tijdje niet geschreven in het dagboek van Leon
terwijl we genoeg meemaken. Meestal schrijf ik dan wel in mijn dagboek, maar
dat gaat over van alles. Dit gaat over mijn engeltje Leon.

 

We hebben de laatste tijd veel lol met hem. Hij is best
zelfstandig in zijn spelen en als ie nu ’s nachts gewoon door zou slapen
en niet 1,2 of 3 keer per nacht wakker zijn worden, dan hadden we helemaal
niets te klagen meer gehad. Met zijn leeftijd groeien ook zijn streken. Bewust
jokken is daar één van. En als je hem dan met de feite confronteert dan kijkt
hij eerst even weg, om daarna schuldbewust en vreselijk ondeugend te
glimlachen.

 

Ik ben geen bikkel, Cindy ook niet en het zal je dus niet
verbazen dat Leon ook behoorlijk te aandacht op kan eisen als hij iets heeft.
Als hij struikelt geeft ie over het algemeen geen sjoege, maar vanochtend had
hij een (heel) klein wondje op zijn duim en Cindy wilde dat ik er een pleister
op plakte. Daarvoor had Leon zijn wondje al laten zien aan Cindy met de
mededeling dat zijn vinger stuk was. Dat vulde hij overigens aan met de vraag
of we een nieuwe zouden kopen. Ehh, nee dus. Zo werkt dat niet. En in mijn
achterhoofd herinner ik mij dat we (we = Mika en ik in Australië) een briljante
aflevering van de Simpsons hadden gezien waarbij Homer aan hulpverleners vraagt
of zijn armen terug zullen groeien nadat ze zijn afgezaagd.

 

Leon kreeg in ieder geval een mooie pleister en kon meteen
zijn duim niet meer gebruiken. Althans, dat dacht hij. Zelfs het rijden met de
blokkenkar deed hij met één hand en als hij zich op de grond liet vallen zorgde
hij dat zijn pleister hand de grond niet raakte…. Erg vermakelijk.

 

Leon kan soms in gezelschap weinig zeggen. Zelfs de op de crèche
hadden ze zich er een beetje druk over gemaakt. Maar dat is schijn. Als hij zin
heeft praat hij honderduit en ik merk dat hij steeds meer verbanden tussen
dingen legt. Laatst stond Cindy voor de brievenbus en vroeg Leon of hij de
brief wilde posten. Daarop zijn Leon: Dat is te hoog voor mij. Of dan zegt hij:
Mammaatje is een klein vrouwtje. Mammaatje kan niet bij de poedersuiker.

 

Hij is zich er ook van bewust dat de baby bijna uit mamma’s
buik komt. Ik heb verteld dat als het warm wordt en de blaadjes aan de bomen
komen, dat dan de baby komt. Elke dag bestudeerd hij de bomen om te kijken of
er al blaadjes aanzitten. Over bomen gesproken. Dit weekend had ik zin in actie
en begon ik met snoeien door de lauriers achter het tuinhuisje om te zagen. Dat
was een behoorlijke berg en een leuke lichamelijke oefening. Cindy werd zo
enthousiast dat ik meteen ook een andere grote boom moest omzagen. Ook dat ging
erg goed. Toen moest ik de rommel opruimen…. En zo werd het een harde
werkdag! Twee grote boedelbakken vol en uiteraard was ik alleen omdat ik
niemand gevraagd had. Niettemin was ik erg tevreden met mezelf. Door het gezonder
eten, klimmen en fietsen is mijn lichaam best wel in vorm gekomen en dat voelt
heerlijk! De hele dag hard gewerkt en geen centje pijn.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s