Mijn inleveringsvermogen schiet tekort

Door aanhoudend getoeter buiten wordt mijn aandacht
getrokken. Ik kijk uit op de parkeerplaats en tevens laad en losruimte van MAN
Rollo te Zoetermeer. Een geparkeerde auto kan er (zo lijkt het) niet uit rijden
omdat er een grote vrachtwagen voor staat met beide knipperlichten aan. De
vrachtwagen komt ook voor Man Rollo en maakt gebruik van de laad en losruimte. De
chauffeur van de auto toetert om de paar minuten terwijl zijn/haar motor draait
en de rem is ingedrukt. Overigens is de parkeerplaats exclusief voor personeel
van Man Rollo.

 

Wat ik niet begrijp is dat de auto bestuurder –nu al
meer dan twintig minuten- zich overduidelijk zit op te winden, maar niet uit
stapt om even te kijken of hij de chauffeur kan vinden (de poort van de
laadruimte van het gebouw staat gewoon open). Ik vermoedde (en van deze zin ga
ik spijt krijgen) dat het een vrouw was, dit aangezien het gat tussen de
vrachtwagen en de andere geparkeerde auto’s nog voldoende ruimte bood
voor de auto om daar alsnog tussendoor te rijden.

 

Waarom ik dit schrijf is dat mijn voorstellingsvermogen te
kort schiet voor deze situatie. Dat mensen *zo* dom of lui of
verontwaardigd kunnen zijn terwijl dat volstrekt onterecht is.

 

Er volgde uiteraard een ontknoping. Na ruimt twintig minuten
komt de chauffeur aanlopen en ziet dat hij in de weg staat. Hij rijdt de
vrachtwagen een stukje achteruit zodat de auto eruit kan. Vervolgens draait de
bestuurder tegen de richting in om langs de vrachtwagen het parkeerterrein af
te rijden. TERWIJL ER EEN VEEL GEMAKKELIJKERE, KORTERE UITGANG IS WAAR LANGS
HIJ TOCH MOET RIJDEN! Ik zeg bewust hij, want hij reedt langs mijn pand en
zodoende kon ik hem zien zitten. Een jonge man met het IQ van een aardbei
(sorry aardbei voor de belediging).

 

Van veel dingen probeer ik een voorstelling te maken, en
meestal lukt dit wel of heb ik het idee dat het lukt. In dit geval dus niet.
Het lukt me gewoon niet om me in te leven in die jonge man die er zo lustig op
los toetert.

 

Het enige wat ik me voor kan stellen, en dit stelt mij
gerust, is dat hij van de generatie voor mij is… zo’n vijftien tot
twintig jaar jonger. Van die generatie ben ik onderhand gewend dat deze geen
eigen verantwoordelijkheid nemen voor wat hun “overkomt”. De
generatie die een busstaking aanleiding geeft om van te voren al aan te geven
dat ze te laat komen omdat de bussen nu eenmaal staken… Ook als het gaat
om de verplaatsing van een persoon *binnen* een woonplaats. De generatie
die vind dat de regering het maar moet oplossen en de generatie die niet
begrijpt dat eigen domme fouten nu eenmaal niet verzekerd zijn.

 

Wow! Wat voel ik een energie stromen. Dit zegt natuurlijk
genoeg over mij, maar ik hoop dat je dit herkend.

 

Ben je van de leeftijd (anno 2009) tussen de 15 en 22 jaar
en geef je de hele wereld de schuld? vraag jezelf dan af: Wat heb ik aan de
situatie gedaan om deze te verbeteren? En om aan te halen waar dit stuk om
begonnen is: Ja, er staat een vrachtwagen in de weg, maar het is helemaal niet
erg om uit te stappen en te onderzoeken of je er iets aan kan doen anders dan
alleen maar te toeteren en jezelf onnodig druk te maken zonder zelf actie te
ondernemen omdat dit nu eenmaal jouw taak niet is.

 

Zo. Nu weer aan het werk…

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Mijn inleveringsvermogen schiet tekort

  1. Henri zegt:

    Inleveringsvermogen?!?!?! Dat had Inlevingsvermogen moeten zijn😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s