Rollen

Gisteren zaten Leon, Cindy en ik aan tafel te eten toen
Cindy vroeg; “Heb jij Evelien op haar buik in de box gelegd?”. Nee,
natuurlijk niet. Mevrouw had zich dus zelf omgedraaid. We waren haar wel eens
aan het helpen, maar nu kan ze het dus zelf, was wel even een vreemde
gewaarwording. Alles gaat eigenlijk wel goed. Cindy is weer wat vaker sporten,
ik heb weer routine in het klimmen, de kinderen hebben het naar hun zin, en ik
doe thuis gewoon mijn werk. Ook wel weer lekker om een beetje in rustig
vaarwater te zitten.

 

Door mijn e-reader lees ik ook wat meer en vaker en kom ik
zo aan mijn klassiekers toe. Moet ik daarover wel opmerken dat ik me altijd
best veel van bepaalde boeken had voorgesteld, bijvoorbeeld Alice in Wonderland,
 maar kom ik er nauwelijks doorheen en snap ik eigenlijk niet goed waarom het
zo’n klassieker is. Blijkbaar vooral om het concept. Aan de andere kant
las ik weer een stukje uit “Interview with the Vampire” van Anne
Rice en was ik meteen weer betoverd.

 

Ik werk nu vanuit huis en naast wat voordelen (reistijd,
gezellig, goedkoop, etc.) heeft het ook nadelen. Op zolder zit niet heel erg
lekker, kan niet twee beeldschermen kwijt, maar erger nog, ik mis mijn fietsen
naar kantoor. Heb daardoor sneller last van mijn rug, kom weer aan en voel me
gewoon minder fruitig.

 

Door het korter worden van de avonden ga ik ook minder snel
de hord op. FF mountainbiken in Buytenpark zit er niet in. Klimmen doe ik nog
wel regelmatig al was de eerste keer vorige week na mijn sterilisatie niet
helemaal top.

 

Cindy heeft overigens haar Hyves account verwijderd. Ze deed
er niets mee en als mensen via Hyves reageerden vergat zet via Hyves wel eens
wat terug te plaatsen terwijl dat niet de bedoeling was. Heb zelf ook een paar
keer op het punt gestaan, maar er zijn toch een paar mensen waar ik dan
helemaal meer geen contact mee zou hebben. Ik doe er verders ook niet actief
iets mee, maar het stoort me ook niet echt en heb toch al duizend profielen op
duizend andere sites…

 

Zaterdag hebben we nog een mosselavond met mijn
schoonfamilie. Cindy en ik eten regelmatig mosselen en dit avondje is een jaarlijks
terugkerend iets.  Het zijn kleine tradities, maar daar houd ik wel van.
Volgende maand gaan we nog een weekendje weg met Farideh en Ivo & kids, dan
kunnen we weer kijken of Leon nog steeds kan zwemmen. Leon is trouwens helemaal
gek met sturen. Had er één voor de Playstation gekocht, maar nu ziet hij in
alles een stuur (dus ook borden, bijtringen, etc.). Zijn fantasie begint ook
lekker op gang te komen, want als je bij hem in de auto stapt gaan we op safari
en verteld hij wat we allemaal tegenkomen.

 

Ik kan me best voorstellen dat dit nu niet zo’n
prachtig stuk is om te lezen. Gek genoeg ben ik de laatste tijd wel weer
creatief en zit ik vol ideeën en tijd te weinig. Daarbij helpt het overigens
niet dat het werk gewoon druk is en dat je dan ’s avonds niet de energie
hebt om nog even door te gaan.

 

Ach, ach, het leven van een burgerman is echt niet slecht!
(en er is ook niets mis met normaal zijn).

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s