Een enerverend weekend

Voor als je jezelf afvraagt wat enerverend is: http://www.onzetaal.nl/advies/enerverend.php
, en juist die dualiteit dekt de lading van dit weekend!

Van de week begon Evelien in de nacht haar melk naar buiten
te gooien en dan kun je haar bed verschonen en een andere slaapzak pakken. Maar
twee slaapzakken verder waren we er doorheen, je kunt je wellicht ook
voorstellen wat dit met je nachtrust doet. Daarna kwam het niet meer willen
drinken. Er ging bijna geen druppel in. Overgeven deed ze niet meer en ze was
verders heel vrolijk en levendig, maar drinken (en eten) ho maar! Cindy was
daar nog wat meer gestrest over dan ik, maar ze beïnvloed me natuurlijk wel, en
zaterdag ging ik los met spuitjes en ORS, maar dat bleek een hopeloos gevecht.
Dan maar uithongeren! De nacht van zaterdag op zondag (die ook erg onrustig was
omdat ook Leon vreemde dromen had) begon ze eindelijk weer te drinken en was
alles koek en ei. Niet dat het weer dit weekend meewerkte, want veel kon je
niet doen met al die wind en regen, en eigenlijk is dat al weken zo.
Zondagmiddag zijn we nog naar Clemence en Mika gegaan en dat verliep heel
gezellig en soepel. Thuis gekomen had Leon geen trek meer in eten en om zeven
uur lagen ze allebei op bed. Om half elf waren wij ook klaar om wat rust te
pakken… en je voelt hem al van mijlenver aankomen…

 

Ik hoorde Leon een beetje half praten en ik ging bij hem
kijken. Wij doen het rolgordijn niet helemaal dicht omdat Leon het fijn vind om
naar buiten te kunnen kijken vanuit zijn bed. Nu stond hij bij het raam naar
buiten te kijken. Ik tilde hem op en verwachtte dat hij misschien nog sliep en
in zijn slaap aan het wandelen was. Hij voelde nattig aan en ik dacht dat ie
een doorgelekte luier had of zoiets. Maar die was droog. Het zat lager…
en wacht, mijn voeten voelde ook vochtig aan. Nog steeds viel het kwartje niet
bij me totdat ik het licht aandeed. Snel werd de ramp duidelijk. Kots op de
vloer, kots op het bed, kots over zijn knuffels en kots over de dekens. Heel
typisch dat ie niet ging huilen. Sterker nog, hij had praatjes voor tien!

 

Gelukkig zijn Cindy en ik een team. Soms loopt zij te
klooien en los ik de dingen op, soms ben ik radeloos en is Cindy van de actie.
Soppie maken, dekens afnemen en in de wasmachine, Leon oppoetsen en nieuwe pyjama
aan. Cindy leid ik volg. Ik vroeg nog aan Leon of ie nog misselijk was,
kwalitatief goede informatie uit Leon halen is niet triviaal en toen hij aangaf
dat hij nog steeds misselijk was, hoopten we dat hij niet hij niet goed begreep
wat mij aan hem vroegen. Hij was ook erg vrolijk dus lieten we hem in een
schoon bed slapen (met een supersnel gewassen knuffel, ahum, de grote wisseltruc).
Met gespitste oren en alle deuren open hoopte ik toch nog op een normale
nachtrust (het was onderhand al over twaalven). Na een half uur hoorde ik een geluid
die mijn hoop liet verdampen als sneeuw in de zon. Ik vloog uit bed zijn kamer
in net op tijd om hem op te tillen en ook in mijn handen nog een mooie golf
eruit te gooien. Nu was niet alleen het bed en zijn vriendje de kikker de klos,
maar zat het ook op de muren en onder en over het bed. Een herhaling van zetten
met een groot verschil… we hadden geen schoon beddengoed meer…. In
alle commotie werd Evelien ook nog wakker… Leon heeft geslapen op een
handdoek en zonder knuffels onder het dekentje van zijn kleine bed van vroeger.
Evelien heb ik nog een fles gegeven, maar elk uur liet zij van zich horen, heel
onrustig.

 

Vanochtend had ik verwacht dat Leon honger had als een beer,
maar niets is minder waar. Meer dan een cracker en wat melk ging er echt niet
in. We hebben nu al zo’n vier slechte nachten op rij gehad, ik vind het
nog wonderlijk dat we het eigenlijk allemaal nog redden. Leuk is anders en met
al die extra klussen en dat pisweer is het niet echt bepaald leuk, maar het is
wel fijn om te merken dat we echt een goed team zijn! Cindy haar kwaliteiten
komen altijd het best tot zijn recht bij grote druk.

 

Oja, omdat Evelien net te jong was kreeg ze geen vaccin voor
de Mexicaanse Griep en hebben wij (en Leon) deze wel gekregen. Leon had nergens
last van, maar Cin en ik hadden toch wel een stijve schouder, zelfs nu nog.
Gisterochtend en nacht voelde ik me ook ziek worden, maar dat is gelukkig weer
overgegaan. Cindy had dat op de zaterdag.

 

Al met al dus enerverend, precies zoals dat woord beschreven
staat.

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s