Tandjes, Zinnelijk en moderne oorlogsvoering

Het is een vreemde tijd. Ook zwaar en intens. Allereerst heb
ik het vreselijk te doen met Marc en Saskia. Saskia heeft non-hodgkin
lymfeklier kanker in een vergevorderd stadium welke niet meer behandeld wordt.
Saskia is één van die mensen waarvoor je zonder na te denken je hand voor in
het vuur kunt steken. Warm, integer en echt. Als alle mensen waren zoals zij,
dan was er zeker geen oorlog en zag de wereld er een stuk beter uit. Daarnaast
is het extra zuur omdat ze sportief is, niet rookt en drinkt en vooral ook nog
te jong is om zo bruut getroffen te worden. Dit maakt ook het geloven in
“the Secret” een lachertje. Er is geen uur op de dag dat ik niet
aan ze denk (ze; want Saskia is de zieke, maar om daar de partner van te zijn
is denk ik ook erg heftig), en ik hoop dat ze wat van de komende tijd kunnen
maken samen.

 

Evelien heeft zonet haar eerste tandje gekregen en een
tweede komt eraan. Ze is er ook ziek van, waarschijnlijk door een lage
weerstand. Voor haar doen is ze erg gevoelig en laat luid van zich horen. Niet
huilen, dat doet ze nauwelijks, maar wel klagen, mopperen en schreeuwen om
aandacht.

 

Leon heeft ook een knop omgezet. Na intensief met hem praten
en doen is het hem gelukt om per direct zinnelijk te zijn. Soms is hij dwars en
doet hij nog wel wat in zijn broek. Dat gaat echt niet per ongeluk, er zit een
plan achter. Hij vind het ook niet vies als het langs zijn pijpen naar beneden
loopt zijn sokken in. Zoals hij zelf zegt: Ik kan er wel om lachen. Zijn
taalgebruik heeft ook een enorme sprong gemaakt. Eindeloze zinnen en
zinsverbanden perst hij eruit, vaak nog vol met woordspeling en een dubbele
bodem. Daarnaast heeft hij een uitgebreid repertoire aan smoesjes die hij als
parate kennis met hem mee zeult.  Met Evelien ziek en belabberd weer zit je wel
eens opgesloten in je eigen huis. Doordat Evelien ook meer van zich laat
spreken gaat dit ten koste van de aandacht die Leon krijgt, en daar is hij niet
altijd blij mee. Soms heb je dan lawaaiige chaos en kijk ik echt hoe lang het
nog duurt tot het bedtijd is.

 

En als het dan bedtijd is en de kindjes liggen te slapen, de
keuken opgeruimd is en het speelgoed aan kant… dan geef ik veel te vaak
toe aan mijn verslaving: Call of Duty – Modern Warfare 2. Dat is een
First-person shooter, ofwel met moderne wapens elkaar in teamverband aan
stukken schieten online. Omdat vrienden het ook hebben doen we dat met onze
headsets op over Skype. De evolutie van het gamen heeft ervoor gezorgd dat het
onwijs lekker speelt en door een punten en ranking systeem verslavend werkt.
Aan de ene kant werkt het dus heerlijk, maar televisie is nu gewoon te saai en
te langzaam om naar te kijken en als ik iets nuttigs met de computer wil doen
blijft dat icoon om het spel te starten enorm aan me trekken. Op de korte
termijn moet ik het denk ik maar van mijn computer halen, want eigenlijk is het
zonde van mijn tijd.  De tijd van spelen verdwijnt in een zwart gat, terwijl
bijvoorbeeld schrijven veel duurzamer is. Daar heb je mogelijk jaren wat aan
(er zijn mensen die er rijk mee worden!).

 

Het is nu ook zo druk, dat ik in principe alle avonden zou
kunnen doorwerken. Ik heb veel krappe deadlines en er komt nog meer werk aan.
Ik zal er niet over klagen omdat ik dankbaar ben dat ik mag werken. Voor een
groot deel is het ook vertrouwen want 95% van het werk doe ik vanuit huis.
Hiermee wordt wel de scheiding tussen werk en privé steeds dunner en in
combinatie met het gamen zit ik teveel tijd achter mijn PC.

 

Het is nu al weer een paar dagen verder en ik voel de
behoefte om een voorbeeld te geven waarom de laatste tijd best pittig is.
Evelien heeft nu twee tanden, is verkouden en wordt zich steeds bewuster van
alles. Als ze huilt en dat is (of was) niet vaak, dan klinkt ze niet zielig
maar vooral boos en verontwaardigd. Er zit zoveel strijdlust in haar dat ik
haar diva noem als ik haar bij de crèche aflever, eerder noemde ik haar lawaai
papagaai. Omdat ze verkouden is, maar ook onrustiger, moest ik er vannacht om
het uur wel een keer uit. Leon slaapt daar op zich doorheen, maar niet meer als
het vijf uur is geweest. Als Leon eenmaal wakker is, gaat ie niet meer slapen.
In de nacht heeft ie nog een luier en die plast is dan vreselijk vol. Vannacht
had Cindy een kleine luier omgedaan en die was dus sneller verzadigd en was
zijn pyjama nat.  Dus toen Evelien eindelijk rustig sliep was ik met Leon
bezig. Daar werd ze uiteindelijk weer wakker van en als ze leven hoort, dan
accepteert ze de afwezigheid van aandacht niet en begint de dag dus vroeg. Even
later sta ik onder de douche. Halverwege stormt Leon de badkamer binnen omdat
ie moet poepen. Zijn billen afvegen kan ie nog niet, zijn broek optrekken doet
ie nog niet, wat er op neer komt dat ik snel moet stoppen met douchen om zijn
billen af te vegen voordat ie er ineens mee op het bed gaat zitten. Dus zelfs
geen rust in de douche. Daarnaast laat ie natuurlijk de badkamer deur helemaal
open staan zodat het ook nog eens koud is. Zo voel je dus continu een druk van
bezig zijn. Ook naar de crèche is best hard werken; kindjes aankleden, tandjes
poetsen, tas inpakken ivm ongelukjes, als het vriest nog even ramen krabben en
ga zo maar door. Als Evelien aan tafel zit wil ze alles pakken, en dat doet ze
heel verdienstelijk. Ze weet perfect haar schouder in zo’n hoek te
draaien voor maximaal bereik. Aan een placemat trekken helpt om bij een bord,
glas of mes te komen. Maar dan stikt ze weer in een hap brood of heeft ze alles
spulletjes op de grond gegooid en wil meer entertainment. Daarbij maakt ze
flink wat geluid en Leon wil daar weer bovenuit. Het is allemaal best te doen,
maar kinderen zijn net een groot IT project: Als je van te voren weet wat het
kost begin je er niet aan, maar als het af is ben je toch blij dat je het
gedaan hebt. Evelien en Leon zijn mijn schatjes, maar het komt wel met een
prijs en gaat niet vanzelf. Ik schrijf het maar eerlijk, dan kun je zelf nooit
klagen dat niemand je gewaarschuwd heeft. Ik kan me best voorstellen dat niet
iedereen helemaal gelukkig met zijn kinderen is als je de sterke binding niet
voelt en deze ook niet toelaat. Dan helpen die zware momenten niet echt mee. Voordat
ik kinderen had dacht ik dat de nachtelijke acties alleen het eerst jaar waren
of zelfs nog minder. Nu weet ik wel beter, en dan heb ik nog twee makkelijke
kinderen (dat vinden de meeste mensen gelukkig van hun eigen kinderen). Maar
goed, als dalijk het weer beter wordt en Evelien ook weer een stukje verder is,
dan is alles weer anders…. You can’t stand with
two feet on the ground and kick ass!

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s