De vorm van ware liefde

Dit beloofd een persoonlijk stukje te worden. De laatste
tijd schreef ik weinig voornamelijk door een combinatie van heel veel werk en
de intensheid van twee aandacht vragende kinderen. Tussendoor heb ik wel veel
over dingen nagedacht en nu de druk iets minder is vind ik weer de tijd om
hierover te schrijven.

 

Het voordeel van drukte met werk is dat er financieel geen
problemen bestaan en ik snel een buffer opbouw, het nadeel is dat ik in de
avond als ik wat tijd heb gewoon moe ben en alleen ontspanning zoek. Die hang
naar vrijheid valt niet altijd in goede aarde bij Cindy, zij wil ook gezellig
samen zijn en daar ben ik dan weer niet goed toe in staat. Ik wil dan lekker
gamen, maar liever nog zou ik schrijven. Als ik naar zolder ga neem ik me ook
voor om te schrijven, maar meestal loopt dit snel uit in gamen en eigenlijk is
dat ook geen ontspanning. Sterker nog, ik heb lichte voortekenen van RSI.

 

De dualiteit van kinderen breekt me ook wel eens op. Ze zijn
het mooiste op deze planeet, maar het is ook echt vrijheidsberoving en heel erg
intensief. Helaas kan ik daar ook niet heel erg van genieten en dat dubbele
gevoel vind ik onprettig. Liever had ik geen ambitie anders dan mijn kinderen
opvoeden en mijn vrouw beminnen. Maar ik voel een gedrevenheid dat ik tot meer
in staat ben. En af en toe wordt ik zelfs overspoeld met inspiratie en visie.
Cindy noemt dat graag grootheidswaanzin, en onderschat Cindy haar
waarnemingsvermogen niet!

 

Zoals met elke bijzondere prestatie ontstaan dingen pas na
grote inspanning en tegen de stroom inzwemmen, maar mijn ambitie is niet sterk
genoeg om een passie te zijn. Het blijft dan voornamelijk bij dromen en
halfzachte prestaties met het voornemen om daar toch werkelijk in te
veranderen. Ik hoop dat ik mijn zelf toch verder aan het ontwikkelen ben door
veel over de dingen na te denken en waar te nemen. Helaas betrap ik mijzelf er
vaak op dat ik meer praat dan luister. En van praten wordt je over het algemeen
niet slimmer….

 

Dat gezegd hebbende zit ik nu weer op zo’n punt in
mijn bioritme dat ik gemotiveerd ben om uit mijn schulp te kruipen en over te
gaan tot actie. Dit opschrijven is daar een eerste voorbeeld van. Alle ideeën
die ik de laatste tijd heb probeer ik samen te smelten tot een plan welk
uitvoerbaar is. Nu heb ik een paar inzichten die ik wil delen voordat ik verder
ga.

 

Het lijkt er namelijk op dat lichaam en geest nog sterker
verbonden zijn dan ik tot nu toe gedacht heb. Het schijnt zelfs dat als je over
toekomst en het verleden hebt dat je lichaamshouding naar voren of achteren
gericht is. Dat je positieve gedachten hebt als je je lichaamshouding en
gezichtsuitdrukking aanpast. Dus dat het een tweeweg verkeer is. Negatieve
gedachten hebben invloed op je (houding van) lichaam, lichaamshouding heeft
weer invloed op je gedachten. Wat ik zo mooi vind is het scheppen van de
werkelijkheid door in je geest een idee te vormen. Een heel simpel voorbeeld:
Leon krijgt gymles op zaterdag. Aan het eind van de les bedenkt de lerares een
spelletje, bijvoorbeeld het dansen in een kring van hand in hand lopende kinderen
op het liedje van ‘heb je wel gehoord van de zevensprong’.

 

Dit klinkt misschien onzinnig, maar ik zie het zo: Juffrouw
krijgt idee van kinderen in een kring. Door bepaalde dingen tegen de kinderen
te zeggen gaan ze min of meer in een kring staan en houden ze elkaars hand
vast. Met wat instructies krijgt de kring een vorm van een cirkel en bij het
zingen gaan de kinderen allemaal dezelfde kant op door kleine beweginkjes van
de juffrouw. Zij creëert iets dus wat er zonet nog niet was! Hoe triviaal ook,
dit is ook toepasbaar op de rest van de wereld. Iemand heeft iets in zijn hoofd
en kan uiteindelijk de wereld ermee veranderen. Het denken dus aan iets heeft
dus gevolgen in de werkelijkheid.

 

Het leuke is; als je aan dingen denkt gaan ze groeien en
maak je dingen mee die de gedachten versterken. Vanochtend las ik een artikel
op lifehacking met een link naar een TED video van Jamie Oliver. Hij verteld op
zeer inspirerende wijze hoe wij onze kinderen vergiftigen. Dit vergiftigen is
een zeer veel grotere doodsoorzaak dan moord. Lekker dramatisch allemaal, maar
wel met een kern van waarheid. In 22 minuten pleit hij ervoor om in ieder geval
je kinderen tien recepten te leren koken en ze in ieder geval op de hoogte te
brengen van groente, fruit en waar het eten nu van gemaakt wordt. Heerlijk vind
ik om hierover te mijmeren. Als een deel van de mensen in de zaal nu werkelijk
hier iets mee doen, en dat die kinderen van die mensen hier ook iets mee doen als
zij groter zijn, dan heeft dan echt zo’n effect van een steen in een
vijver en kringen die steeds groter worden. De analogie blijft ook mooi in die
zin dat hoe groter de kring wordt hoe kleiner de invloed is… het effect
neemt af naarmate de kring groter wordt, hier hoop je overigens mee dat de
analogie met het voorbeeld niet juist is, maar nu ga ik weer te ver.

 

De wereld veranderd omdat wij als mensen dingen doorgeven.
Van ouder tot kind, van mentor naar leerling, en van mens tot mens.  De wereld
is gevormd door ideeën, of deze nu voortkomen uit religie, wetenschap, creativiteit
of liefde.

 

Als ik het over Cindy heb zeg ik daarbij dat zij mijn ware
liefde is. Dit klinkt heel romantisch, maar hoe is dit nu in de praktijk van
het dagelijkse leven? Zij vraagt of ik gezellig beneden blijf, maar ik ga toch
achter mijn computer zitten. Af en toe klaag ik over de kinderen en zij vind
dat ik mijn kleren beter op moet ruimen. Dit is niet wat je ziet in de film of
leest in een boek of het beeld wat je krijgt als je het over ‘de ware’
hebt. Liefde zit in de kleine dingen; dat ik als eerste het bed uitga om voor
de kinderen te zorgen en zodat Cindy nog even kan soezen. Dat we soms pas eten
als de kinderen slapen en dan samen twee flessen wijn soldaat maken en praten
over wat we hebben meegemaakt. Het elkaar even vasthouden voordat ik ergens
heen ga. Naar haar kijken en haar de mooiste vrouw in de wereld vinden, maar
ook de zekerheid die ik voel dat ik met haar oud wil worden. Niet één keer
twijfel ik aan mijn liefde voor haar.  Ook niet tijdens ruzies of saaie
momenten. Cindy is gestopt met roken, maar echt prijzen kan ik haar er niet voor,
toch ben ik apetrots op haar dat ze op de juiste momenten zo sterk kan zijn.
Regelmatig geeft ze me haar kijk op dingen en ben ik verrast met haar invalshoek
en voel ik mezelf dom dat ik het zelf nog niet gezien heb. Hoe zij precies over
mij denkt weet ik niet, wat dat betreft ben je toch ultiem alleen in het leven.
Toch voel ik me goed en ‘weet’ ik dat ik ook voor haar ben wat zij
voor mij is.

 

Als je de ware liefde uit de boekjes zoekt, zul je het waarschijnlijk
niet vinden. Ook als je kijkt op TV naar je idolen; ook dat is slechts een
schim van de werkelijkheid. Niemand is altijd sterk en heel gelukkig. Als dat
de lat is, ligt ie waarschijnlijk te hoog.

 

Ik moet nu verder, maar hier kom ik echt op terug. Ik heb een
plan (weer één), en weer voel ik dat dit het echt gaat worden….

 

 

Henri

PS: De link naar de video van Jamie Oliver : http://www.ted.com/talks/lang/eng/jamie_oliver.html

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s