A perfect day… almost

Gisteren was een dag die ik niet snel vergeet, en om verschillende redenen…

Zoals voorspeld zou het een mooie nazomerdag worden. Zondag is mijn uitslaap ochtend (uitslapen is tot 8 uur om dat even in perspectief te plaatsen) en om negen uur ging Cindy hardlopen met de buurvrouw. Ik ben met de kinderen een rondje gaan fietsen en Evelien zat voorop te zingen. Daarna ben ik met Leon naar Marc gereden want die wilde nog een serie afmaken van vaders die met hun kinderen spelen in een speeltuin. Leon had goede zin en we kwamen ook nog andere kindjes tegen waardoor het best spontaan verliep. Het was nog ochtend en Marc paaide Leon met een zakkie chips die dankbaar geleegd werd. Toen we weer thuis kwamen zijn we met z’n alle nog een flink stuk gaan fietsen en omdat het Stadshart open was, hebben we daar nog een paar boodschappen gedaan die ik de dag ervoor vergeten was. Evelien stapte vlijtig rond en liet zich nog steeds van haar beste kant zien. Als beloning kochten we op de terugweg softijsjes die we in de tuin opaten. Evelien is al een groot fan van softijs en haar ogen groeien als ze ziet dat zo’n heel ijsje voor haar is. Voor onszelf hadden we Sushi meegenomen en in de koelkast had ik nog een prachtige fles Bourgondische Chablis. Het was heerlijk weer dus we hadden de tuin ingericht voor een Picknick. De kindertjes vermaakte zichzelf en dan is het gewoon heerlijk om niets te doen. Nadat de kindertjes op bed lagen (en de hele dag gewoon lief en gezellig zijn geweest) heb ik nog wat Japans gehaald omdat we allebei geen zin meer hadden om te koken.

Klinkt dit als een perfecte dag? Voor mij in ieder geval wel. Zeker als ik terug kijk op een maand of twee geleden toen het allemaal toch wel erg hectisch was, en nu dan de rust en gezelligheid. Ik ben me er elke dag steeds meer van bewust dat ik dankbaar ben voor alles wat goed gaat. Geen overstromingen, oorlog of andere narigheid, een goede baan en een vrouw die gek op me is. Geluk zit hem in kleine dingen.

Wat de dag onvergetelijk maakt is het overlijden van de moeder van mijn soort van halfzussen. Heel onverwacht en die zag ik dus helemaal niet aankomen en maakte behoorlijke indruk op me. En ook het contrast hoe mijn dag was en hoe die van Marlene en Annemarie geweest moest zijn. Ik besef me dan weer dat je geluk niet af kunt dwingen en er geen echte controle op hebt…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s