Overdenkingen

De laatste tijd denk ik weer meer over de dingen na. Welke dingen dan? Nou dat ga ik vertellen, maar eerst wil ik even kwijt dat Cindy en ik een goed team zijn. We vullen elkaar best goed aan als het neerkomt op de kinderen, en ook het verbouwen van de zolder ging soepel. Ik deed het zware werk, zij het inruimen en aangeven wat ik nog moest doen. Omdat de computer ook in de woonkamer stond zat ik niet op zolder, en eigenlijk was het ook wel zo gezellig om niet achter de computer te zitten en gezellige te praten, al dan niet met een goed whisky, wijn of bier.
 
Ook met opvoeding zitten we op een lijn en dat is wel zo fijn. In het weekend doe je veel samen met de kinderen en de enige momenten dat je überhaupt iets kunt doen is in de avond. In de avond heb ik geen inspiratie en komt er weinig uit mijn handen en ik probeer steeds te bedenken hoe dat nu komt. Inspiratie heb ik vaak als ik onder de douche sta, maar als ik eruit kom heb ik geen tijd om het op te schrijven. Ook tijdens het autorijden (wat ik nu heel veel doe) heb ik veel ideeën, maar op plaats van bestemming moet ik meteen aan de slag (of dit nu thuis is of in Eindhoven) en komt het er niet van om het op te schrijven. Ik probeer dus sinds kort dingen in te spreken en op te nemen op de iPhone. Of in de trein te werken zoals ik nu doe. De trein geeft wel mogelijkheden, maar kost me meer tijd dan de auto en het schudden van de trein werkt niet mee om lekker door te schrijven.
Eén van de dingen waar ik overpeinzingen bij heb is opvoeding. Waar doe ik nu goed aan? Leon is wel gemotiveerd om dingen te leren, maar als hij dat niet is, dan doet hij er ook niets voor. Hij is bijvoorbeeld erg traag met aankleden en het lukt hem steeds niet en hij maakt zich er met Jan van Leiden af door een sok half aan te trekken. Hoe krijg ik hem nu zover om wel mee te werken? Vooral in de ochtend heeft hij een machtspositie want in de ochtend heb je altijd haast. Kinderen aankleden en eten geven, zelf douchen een aankleden. Ook nog even tandenpoetsen en ga zo maar door. Een ander ding is dat hij niet kan puzzelen. Cindy houdt ook niet van puzzelen en het kost enorm veel moeite om Leon te interesseren. Toch is het als met veel dingen, als je er echt moeite in steekt komt het uiteindelijk wel op gang. Een puzzel van twintig stukjes kan hij wel maken als je een snoepje in het vooruitzicht stelt… maar het is wel extra moeite om die moeite te nemen en na een drukke dag is het ook moeilijker om het op te brengen. Tellen en het lezen van cijfers is hij dan weer wel snel bij. Zelfs het klokkijken begint te komen en ook fietst hij al een half jaar zonder zijwieltjes. Maar tijdens gymles zit hij te dromen en als hij aan de beurt is heeft hij geen clue wat hij moet doen.
Een tijdje vond hij het interessant om een droge luier te houden en er in de nacht uit te gaan voor een plasje. Maar nu vind hij het teveel moeite en laat hij het lekker lopen. Hoe krijg je hem weer in de stand dat hij zijn best gaat doen om ook in de nacht zinnelijk te worden?
Uiteraard ben ik ook weer bezig om na te denken over mijn toekomst. Wat wil ik nu en waar wil ik naar toe? Sinds ik mijn pensioen goed aan het regelen ben, merk ik dat ik ook wat minder ambitieus geworden ben. Als ik doorga met wat ik nu doe ziet het er niet naar uit dat ik door hoef te werken tot mijn 65e (of 70e tegen die tijd). Dat is op zich een mooi vooruitzicht. Ook vind ik het werk niet echt verschrikkelijk en bij vlagen best leuk. Daarnaast is er genoeg afwisseling en zie ik veel werk om mij heen wat ik wel verschrikkelijk zou vinden. Dus waarom niet doorgaan waar ik nu mee bezig ben en accepteren dat ik geen big shot ben?  Hoe ambitieus je ook bent, vroeg of laat houdt dat een keer op. Aan het eind van mijn leven besef ik me dan ineens; waarom moest ik altijd bezig zijn met een doel terwijl de weg het doel op zich is? Waarom die behoefte om anders dan anderen te willen zijn? Je eindigt allemaal hetzelfde; dood. En met een beetje pech, sneller dan je verwacht of hoopt.

Wat ik ook geleerd heb is dat geluk geen doel op zich is maar een bijproduct van wat je doet. Je doet of beleefd iets en ineens voel je je gelukkig. De laatste tijd klaag ik wel eens dat ik weinig tijd voor mezelf heb, maar aan de andere kant voel ik me best weer vaak gelukkig. Ook kan ik genieten van de luxe die ik heb. Even een zolder verbouwen, kleren kopen of een nieuwe gadget, mijn werk maakt het mogelijk.
Ik loop al een eeuwigheid te zemelen dat ik een boek wil schrijven, maar de praktijk zal zijn dat als ik daar tijd voor had, de inspiratie wegblijft, of dat het zo’n prestatie is om door te bijten dat ik er op een gegeven moment vanaf zie.  Ik lees nu een boek van 1000 pagina’s (the passage van Justin Cronin) en als ik dan al die detailbeschrijvingen zie, dan denk ik niet dat ik dat kan, of dat het uit mijn hand een saaie opsomming wordt.
Waarom zit het streven naar een doel er zo diep in? Waarom moet er overal een doel achter zitten als ik er mee bezig ben? Veel vragen die ik vroeger had, heb ik eigenlijk nog steeds. Zelfs met de kinderen ben ik vaak met doelen bezig; zorgen dat ze zelfstandig zijn (zodat ik meer vrijheid heb). Ik moet mezelf er echt toe dwingen om achterover te zitten en te kijken naar Leon en Evelien en ervan te genieten. Veel opa’s en oma’s zeggen dat het hebben van kleinkinderen zo heerlijk is en vooral omdat je de rust hebt om echt van ze te genieten. Als ouder van jonge kinderen ben je met teveel bezig waardoor je niet beseft hoe heerlijk je kinderen zijn en dat je ze maar één keer zo mee mag maken. Voordat je het weet zijn ze groot en komt dat kleine lieve nooit meer terug.
Als ik eerlijk ben over mijn werk merk ik ook daar mijn eigen tekortkomingen. Leiding geven zit er voor mij toch niet echt in. Ik ben meer een uitvoerder en ondersteuner en soort werk accelerator. Ik kan mensen volgens mij niet echt inspireren boeien en ervoor zorgen dat ze dingen voor mij over hebben (kun je dat leren?). Of misschien doe ik mezelf te kort. Ook als ik artikelen terug lees die ik bijvoorbeeld schrijf voor de Computable, dan zie ik dat mijn grammatica belabberd is. Vaak niet fout, maar dat het gewoon niet lekker weg leest. Boeiende sprekers zijn mensen die verhalen vertellen, als ik iets over de bühne wil krijgen som ik feiten op, er zit niet veel jeu in.

Het is al weer een week verder als ik dit afschrijf, Ik heb daarnet een kast in elkaar geschroefd voor de zolder. Morgen komt de nieuwe call of duty uit en vorige week heb ik nog een goed gesprek gehad met Daam. Daam is een vriend die ik ken via Jeffrey, maar de laatste jaren hebben we weinig contact gehad. Daam heeft een aantal ideeën en ik heb daar ook weer een beeld bij, dus misschien dat we wat kunnen combineren. Het weekend was Cindy met een vriendin weg en was ik dus alleen met de kinderen. Intensief, maar ook wel weer goed om er even alleen voor te staan.

Henri

~~~~
‘Tis better to be silent and be thought a fool, than to speak and remove all doubt.

Abraham Lincoln

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s