Paasvakantie

Leon had de afgelopen weken paasvakantie. We zijn een weekend in de Ardennen geweest en af en toe een dagje weg. Ik heb voornamelijk gewerkt en ben af een toe een uurtje eerder gestopt. Het lekkere weer heeft heel erg lang aangehouden en een zo nu en dan een buitje is dan ook helemaal niet erg.

Nog zes weken en dan ben ik klaar bij de Rabobank. Daar kijk ik nu echt naar uit want daarna wil ik twee maanden de tijd nemen om een boekje af te schrijven en daarnaast om te richten op de toekomst. Ik ben wel weer klaar voor een nieuw avontuur. Ook het reizen naar Eindhoven op en neer en dat drie keer in de week breekt me wel een beetje op. Het is goed te doen, maar ongemerkt ben ik in de avond toch wel snel moe en komt er van sporten weinig terecht. Vanaf Juli gaan Cindy en ik er ook voor om wat af te vallen en een gezondere leefstijl aan te meten. Gezondheid staat indirecte relatie met geluk en hoe ouder we worden hoe meer we beseffen dat je voor een gezond lichaam ook wat moet doen. Toch is gezond leven en afvallen geen makkie. Je kan van alles lezen, maar eigenlijk weten we alles wel. Het is vooral discipline opbrengen en proberen dingen te vinden die lekker en gezond zijn. Ben gewoon niet zo’n fan van groeten en dat is nu juist wel de basis om gezonder te worden.

Ik probeer bewust te leven en dus ook bewust de opvoeding van de kinderen mee te maken. Dat is niet altijd gemakkelijk. Evelien en Leon zijn echt heel lief, maar ze vliegen elkaar ook wel vaak in de haren en kunnen heel stout zijn. Dat is dan wel eens vermoeiend en dan betrap ik mezelf erop dat ik uitreken hoeveel uur het duurt voordat ze naar bed gaan. Aan de andere kant voel ik ook hoe intens veel ik van ze houdt. Elke dag heb ik toch weer zin om zo snel mogelijk naar huis te gaan, al gebeurd het vaak dat de gedachten aan de kinderen mooier is dan het daadwerkelijk thuis komen en dan binnen vijf minuten ruzie te hebben met Leon. Hij kan heel boos op mij worden en dan worden ze ogen dik en heb ik het gevoel dat hij me het liefst in elkaar zou willen slaan.  Hij snapt natuurlijk niet in welk dilemma ik zit. Streng en consequent zijn is soms echt moeilijk en de weg van de meeste weerstand. Gelukkig koelt hij ook wel weer snel af en dan praten we een tijdje op zijn kamer. Zo vertelde ik hem gisteren dat kinderen vroeger veel meer naar hun ouders luisterden en het niet in hun hoofd haalde zo brutaal te schreeuwen naar hun ouders. Dat ze dan gewoon slaag kregen of op school met een liniaal op hun vingers werden geslagen. Leon zijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt en hij wilde een liniaal zien.  Die verhalen maken wel veel indruk wat hij komt er dan regelmatig op terug en hij heeft een geheugen als een olifant. Hij kan overigens heel gefrustreerd raken als hij niet uit zijn woorden komt of dat hij dan vergeet wat hij wilde vertellen.  Aan de andere kant kan hij zich soms heel mooi uitdrukken en daarvoor gebruikt hij steeds weer andere zinsconstructies. Of gebruikt hij wijsheid op het juiste moment in de juiste context. Bijvoorbeeld dat Cindy boos op hem was omdat hij weer had zitten knoeien met water. “Tja mamma, dat heb je nu eenmaal met kleine kinderen.” Zegt hij bijvoorbeeld. Maar zo zit hij vol met dit soort dingen en volgens mij wordt hij een ware woordentovenaar. Ik zou hem ook zoveel willen vertellen over het leven en over mijn liefde voor hem, maar ik weet van mijzelf dat die dingen nog niet aankomen. Zo heeft hij een hele serie waterwratjes op zijn borst. Hij schaamt zich daarvoor en wil zijn T-shirt niet uitdoen (al maakt hij nog wel eens kort uitzonderingen). Hij denkt ook vooruit, want met het warme weer heeft hij nog maar 1 shirt aan en geen hemd eronder. Voordat hij naar school gaat vraagt hij wel om een hemd onder zijn T-shirt omdat ze misschien gaan gymen. Hij is er dus heel bewust mee bezig en dat voelt af en toe zo sneu. Dat hij zich nu al zo zwaar over iets in kan zitten en dat raakt mij als vader natuurlijk ook. Ik wil hem zo graag helpen met zelfvertrouwen, maar dat is echt niet gemakkelijk. Zeker niet omdat hij vaak ook niet luistert en omdat ik hem dan weer afsnauw. Dit is iets wat elke ouder in een bepaalde vorm meemaakt en ik maak me er niet al te druk over, maar het houd me wel bezig.

Ook over Evelien valt genoeg te vertellen. Ze heeft ook veel kanten en is anders dan Leon. De laatste tijd huilt ze wat meer, maar gebruikt dat ook om haar zin te krijgen. Ze is heel erg gericht op dat zij niet vergeten word met dingen. Ze wil zien dat Leon in bed ligt voordat ze zelf gaat slapen. Als ze denkt dat Leon iets krijgt wil ze het ook. Als we een speelgoed winkel inlopen om een kadootje voor een kindje te kopen, dan zal Leon nooit om iets vragen. Evelien probeert uit elk bezoek een slaatje te slaan door iets van haar gading te pakken en dan te beginnen met jengelen dat ze het wil hebben. Maar ze is ook uiterst lief en knuffelig. Ze kroelt heel veel met Leon en kan ook veel van hem hebben. Ze doet hem in heel veel dingen na en gaat daar dan weer veel verder in. Ze is ook gevaarlijk. Gevaarlijker dan Leon. Pak ik nog iets uit de schuur, heeft ze de tuindeur al open gedaan en loopt ze op straat. Of rent ze ineens een andere kant op of de straat op. Ze heeft een typisch loopje maar kan daar wel heel snel meer vooruit komen. Nu pakt ze al een step van Leon en begint daar zachtjes aan op te steppen. Ze is nog geen twee! Ook kan ze heel verzorgend zijn voor haar poppen. Daar maakt ze bedjes voor met kussens en dekt ze toe. Ik vind haar ook erg mooi en vind het heerlijk als ze haar hoofd in mijn nek legt. ’s Nachts wordt ze nog wel vaak wakker en gaat dan om pappa en mamma roepen. Ze wil dan gewoon even aandacht en een aai is voldoende, maar een uur later als je net weer inslaapt komt ze ineens weer. Dat zal ik niet missen als dat voorbij is.

Dan klinkt het allemaal cliché maar ik ben nog steeds helemaal gek op Cindy. Wat een heerlijkheid om getrouwd te zijn met de vrouw waar ik zo graag bij ben. Als ik uit Eindhoven kom eten we vaak samen als de kinderen slapen en doen daar zo lang over dat het daarna bedtijd is, en we hebben elkaar nog genoeg te vertellen. Ik vind haar ook wel een goed waarnemer, ze ziet dingen die mij niet opvallen en kan uitleg geven aan situaties waar ik zelf niet op kom en waar dan toch wel wat in zit. Ook over de relaties tussen mensen en hun beweegredenen. Ik ben wat goedgeloviger of beter gezegd wat meer naïef.
Over veel dingen ben ik dus blij en tevreden, ik las in de laatste psychologie magazine (99 vragen waar je altijd al een antwoord op wilde weten) over identiteit en daarin kwam het eigenlijk best mooi naar boven in welke fase ik zit (onvoltooid). Dat is de reden waarom ik nog steeds op zoek ben naar wat ik nu eigenlijk wil.  Erover lezen geeft me wel meer inzicht in mezelf en dat geeft weer rust. Zoals je wellicht uit eerdere dingen hebt gelezen beging mijn beeld op het leven te veranderen. Ik geloof steeds minder en wordt daar overigens gelukkiger van.  Zie ook steeds meer in dat eigenlijk alles complexer is dan het lijkt en dat voor elke bewering er ook andere beweringen zijn en dat er eigenlijk maar weinig feiten zijn. En bovendien dat veel mensen eigenlijk dingen niet weten, maar vooral vinden of verkondigen. Door dat in te zien sta ik in veel dingen ook wat opener. Neem ik mijn mening wat meer met een korreltje zout en dat maakt ook gelukkiger. Soms gaat dat over hele “domme” dingen zoals : Is koffie nu goed of slecht? Is zout nu wel zo slecht als beweerd wordt? Is twee glazen wijn nu goed of slecht? Soms lees je dat de kans op een bepaalde kanker 200% hoger is als je een bepaald iets doet. Er wordt dan niet bij vermeld dat de kans op die kanker 0.001 % is, en dus zodanig klein dat je er dus eigenlijk niet druk om hoeft te maken. Maar ook dat mensen (en ik ook) allemaal dingen beweren die we eigenlijk maar klakkeloos herhalen omdat we het ergens gelezen hebben zoals bijvoorbeeld de 55/38/7 regel in communicatie. Dat 55% van je communicatie bepaald wordt door lichaamstaal, 38% door de manier van spreken en 7% maar over de woorden die je zegt, iedereen kent deze “wijsheid”, maar waar komt deze nu vandaan? (http://goo.gl/duRaq ) (ofwel Albert Mehrabian). Kern hiervan is dat de regel vooral opgaat als iemand iets anders zegt dat hij of zij bedoeld. Een treffend voorbeeld uit het Wikipedia stuk :

Verbaal: “Ik heb geen probleem met je!”
Non-Verbaal: de persoon mijdt oogcontact, kijkt angstig, vertoont een ontoegankelijke lichaamstaal et cetera.

Pas in zo’n situatie gaat de regel op. Uiteraard kan het wel een inzicht zijn dat woorden niet altijd het belangrijkste aspect is van een boodschap.

Zo, dan ben je dus weer bijgepraat.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s