Menorca 2011

De aankomst dag in Menorca was geen feestje. De vlucht was goed, we mistte wel een matrasje en daardoor miste we de enveloppe met de sleutel van ons huisje (kleinschalig projectje met vier huisjes), maar dat was het niet. De kinderen waren erg vervelend en luisterden nergens naar. Steeds naar het zwembad lopen. Daar was wel een hekje, maar die werd niet altijd even goed dicht gedaan door andere kinderen. Maar op een gegeven moment liep het allemaal zo slecht dat ik echt overwoog een vlucht terug te boeken. Er was geen moment dat ik even kon zitten zonder dat ik mijn stem moest verheffen. Zelfs aan gaskranen werd gedraaid, de eerste nacht was een ramp. muggen in de kamer, niet in slaap kunnen komen en Evelien die tien keer wakker werd en niet wilde slapen. Dan ben je moe,loopt het niet lekker en de kinderen zijn vermoeid en vermoeiend. Het leek echt een rampvakantie te worden….

Maar op de eerste volle dag tijdens de middag was de ommekeer. De regels waren duidelijk en we werden niet meer constant getest. Het zwembad wat de eerste dag enorm vermoeiend was omdat Evelien en Leon steeds aan ons hingen en waarbij Evelien steeds grote hoeveelheden water binnenkreeg, de 2e dag ging het al duizend keer beter. Evelien kan heel beheerst het diepe in gaan en klimt ook zelf weer op de kant, Leon is al helemaal vrij met zwemmen en trekt niet steeds (onbedoeld) zijn zusje weer onder water. Gisteren bij het eten bleef Evelien zowaar op het terras en zo wordt alles snel een stuk beter. We moesten blijkbaar alle vier onze draai vinden. 2e nacht had ik een elektrisch dingetje die muggen op afstand houdt en is Evelien maar 1 uurtje onrustig geweest.

Vandaag ben ik met Leon op een bootje geweest om naar een afgelegen strandje te varen, een piratentocht heette dat. Leon vond het eng, maar op de weg terug hing hij al zo ver over de reling dat ik het benauwd kreeg, en op het strandje waren er wat dames die hun zwembroek vergeten waren, maar wel de zee in gingen….

Het huisje ligt praktisch aan het strand, er is weinig verkeer en dus heel rustig, het zwembadje is lekker en de temperaturen zijn aangenaam. Warm, maar wel met een briesje. Bij het strand is een goed restaurantje met vriendelijke bediening, uiteindelijk wil het dus allemaal wel lukken en voelt het bijna als vakantie.

___

Het is woensdag en zondag vliegen we terug. Ik heb een haat-liefde verhouding met deze vakantie. Ik weet niet precies hoe ik dit onder woorden moet brengen, maar ga een poging wagen. De kinderen zijn erg intensief en als je het goed bekijkt is er eigenlijk nauwelijks vakantie in de zin van genieten en uitrusten. Ik zal een voorbeeld geven; er is een kraan in ons tuintje met een tuinslang. De kraan is een hendel en deze is niet weg te nemen. Evelien stapt er op af en ik roep “Nee, niet aan de kraan komen!”. Ze draait zich naar mij om, lacht en doet het alsnog. Als ik op haar af stap gooit ze snel de slang in een richting zodat het water alle kanten op spuit. Ik geef haar straf en zet haar vast op een kinderstoel of in haar bed en doe de deur dicht. Als het indruk maakt huilt ze, en anders niet. Een half uur later vallen we in de herhaling. Af en toe gaat dit zo ver dat ik in overweging neem een opvoedcoach in te huren die naar mij kan kijken en zeggen wat ik niet goed doe, of beter zou kunnen doen. Hetzelfde geldt overigens voor Leon die dezelfde dreigementen uit naar mij als ik naar hem. Ik hoor zogezegd mijzelf praten. Dan zijn er nog verzwarende omstandigheden. Cindy voelt zich al een tijdje niet zo lekker (bijna twee weken). Vandaag kwam ze na het zwemmen bij het huisje, had het koud en zat een half uur later enorm onder de rode uitslag welke pas later op de avond langzaam wegtrok.

Er is een hotel in de buurt waar ze ook een kinderdisco hebben. Erg leuk, maar Cindy vind het niets. Er is namelijk een zwembad in de buurt zonder hek en waarbij je de overgang van de rand en het zwembad nauwelijks ziet. Ze ziet Evelien zich daar al lachend in rennen als wij het niet kunnen zien. Dit maakt haar nerveus en al die andere dingen waar ik over schrijf maakt dat ze de vakantie niet ontspannen vind. Nu heb ik het idee dat als we de kinderen iets losser laten we ook minder hoeven te corrigeren waardoor er misschien een opwaartse spiraal ontstaat. Cindy vind dit erg moeilijk en wil het ook niet overwegen en dat is best lastig.

Terug naar de kinderen. Welbeschouwd zijn er weinig voordelen aan het hebben van kinderen. Vandaag waren we met de bus naar een stadje gegaan, maar echt kijken naar iets was vrijwel onmogelijk, Evelien schoot alle kanten op en haar in de buggy zetten zorgde voor veel gekrijs en Leon die na een half uur al te piepen dat hij moe was. Hij vond er gewoon weinig aan en aan een kind een offer vragen is net zo kansloos als miljonair in een casino worden. Dus iets doen wat wij leuk vinden. Insmeren is al een oefening op zich, maar ook een wandeling maken op dit prachtige eiland is bijna onmogelijk. Evelien wil geen zand in haar schoentjes en een groot deel van de tijd moet ik één van beiden tillen. Een goed gesprek aangaan met andere mensen is vaak ook onrustig omdat je steeds 1 oog op de kinderen moet houden. Lekker uit eten gaan en hopen dat de kinderen goed eten is meestal een fata morgana en zodoende ben je veroordeeld om dingen te doen die de kinderen leuk vinden. Niet wat ik maar wat de kinderen leuk vinden. Wat zou ik graag genieten om hun te zien genieten, maar eigenlijk is ook dat maar een klein deel van de tijd. Leon wil op het luchtbed drijven, maar ik moet een ander luchtbed erbij houden omdat hij een grote boot wil maken, zijn idee niet snappen of niet goed uitvoeren leidt tot een reprimande. Hij wil ook dat Evelien erbij komt, maar als die ook de bedoeling niet snapt ontstaan er allemaal gevaarlijke situaties. Leon heeft andere zwembaden gezien bij andere hotels tijdens het lopen. Daar wil hij graag heen. Als ik voorstel om bij ons (heerlijke) zwembadje te gaan zwemmen zegt hij dat het zwembad niet leuk is omdat het zo klein is en geen glijbanen heeft. Ook het strand vindt hij stom. Puntje bij paaltje vindt hij het zwembad en strand wel leuk, maar ook dit is een strijd en elke dag weer “wanneer gaan we bij een ander zwemband zwemmen?”. Je leest dan over de spijt die mensen hebben op hun sterfbed; “ik wou dat ik meer genoten had van de kinderen toen ze nog klein waren”, maar ik zeg je, al die strijd en irritaties toen hebben dat moeilijk gemaakt. Het zijn details die je later schijnt te vergeten. Natuurlijk rijzen er allemaal vragen bij me op. Ligt het aan mij? Ligt het aan (de genen van) de kinderen? Valt of staat alles met hoe je het zelf ervaart? Stel ik mijzelf teveel op de voorgrond en zou het anders zijn als ik de kinderen centraal stelde en niet zo met mijn eigen leven bezig was?

Kinderen hebben heeft weinig voordelen, het zijn eigenlijk vooral beperkingen en dat alles moet gecompenseerd worden met liefde. Het door mij zo gehate “je krijgt er zoveel voor terug”. Ik vraag me dan af; “Wat dan?”. Is het die glimlach die je kind je geeft als je iets liefs voor hem doet? Is het de blijdschap als hem iets lukt en hij glimt van trots en jij je bedenkt “dat kind heb ik gemaakt!”. Is het dat geluk wat je voelt als de kinderen lief met elkaar zijn en elkaar vertederd knuffelen? Is het hun hoofd die zich diep in je nek nestelt als ze verdrietig zijn en jij hun grootste troost bent? Blijkbaar wel. Als ik de keuze opnieuw moest maken, zou ik steeds voor ze kiezen. Ik zou ze voor geen goud willen missen, ze zijn een deel van mij. Ik houd van ze. Hun kwetsbaarheid en mijn belangrijk zijn in hun leven maken hen voor mij onmisbaar. Of is het een schuldgevoel? Is het cognitieve dissonantie? Je zijn er nu eenmaal en wensen dat het niet zo was is toegeven dat je een fout hebt gemaakt?

Precies weet ik het niet, maar ik houd het er maar op dat je pas van vrijheid kunt genieten als deze beperkt is. Onbeperkte vrijheid neemt je af dat je kunt voelen dat je vrij bent. Het niet hebben van kinderen beperkt je in het genieten van de kleine dingen.

Dit is geschreven in een bui. Een bui waarin ik er gewoon van baal dat het allemaal niet wat gemakkelijker kan. Het schrijven lucht al op. Het lijkt ook misschien niet netjes om het zo op te schrijven, aan de andere kant bepaalde dagen heb ik echt zo beleefd, gelukkig is dit maar een deel van het verhaal.

Ik ben namelijk ook betoverd door Menorca. Door de turquoise zee, prachtige baaitjes, maar ook het groen op de ruwe rotsen die de kust vormen, de geuren, het perfecte klimaat, zonnig en warm, maar niet heet en een heerlijk briesje. Ook de rust was fenomenaal, geen drukke autowegen. Lekker eten en niet duur. En de kinderen waren ook best heel lief samen en enthousiast. Omdat Leon in de avonden niet vroeg naar bed wilde konden we hem overhalen om in de middag samen met Evelien een slaapje te doen. Dan hoefde ze niet in het heetst van de dag in de zon te zijn en kon ik een boekje lezen, luieren of wat schrijven. In de namiddag gingen we nog een beetje zwemmen, borrelen en dan uit eten en daarna (door de mooie natuur) naar het andere hotel om naar de kinderdisco te gaan. Iedereen was daar welkom omdat ze ook gewoon aan ons konden verdienen (cocktails enzo) en de kinderen vonden het daar prachtig. Het hotel was ook bijzonder mooi. Ze hadden daar  watervalletjes gemaakt omringt door prachtige palmbomen, fenomenaal.

Een belangrijke vraag of het een goede vakantie was? Ja, toch wel, ik wil er graag een keer terug. En hoe langer de vakantie achter me is (ben nu al weer vijf dagen thuis), hoe mooier het word.  Cindy heeft haar bedenkingen of dit soort verhalen op mijn publieke dagboek thuis horen. Die vraag lijkt nu relevant, maar ik denk altijd ver vooruit. Denk aan hoe waardevol het is om dit over 20 jaar terug te lezen. En ik las weer een leuk artikel in de Linda over Facebook. Dat veel mensen helemaal niet vrolijk worden van Facebook en ook een artikel eerder in de psychologie magazine ging erover. Mensen laten toch vooral de leuke dingen achter op Facebook zodat het leven van anderen er altijd veel beter uit ziet dan je eigen leven, en ik denk dat daar ook wat in zit. Ik wil gewoon open en eerlijk over mijn gedachten zijn, zonder bot te worden of mensen diep te kwetsen. Daarnaast vind ik dat het toch een positief verhaal is.

Leon vierde afgelopen maandag zijn verjaardag voor opa’s en oma’s. Morgen is zijn grote feest. Op zijn verjaardag kreeg hij onder andere inline skates. Dinsdag wilde hij deze uit proberen. We moesten hem stevig vast houden want hij kon niet eens rechtop staan. Ik dacht nog “dit wordt niets, misschien moeten we het over een half jaar weer eens proberen.”. Ik had het mis. Ten eerste wilde hij niet van opgeven weten en de volgende dag wilde hij na het eten weer proberen. En warempel. Hij bleef staan! En langzaamaan schuifelde hij door de straat, steeds om zich heen kijken of mensen hem konden zien. Niet uit schaamte, maar uit trots. Een dag later wilde hij weer en elke dag is de verbetering duidelijk te zien, en wat mooier is, hij blijkt een doorzetter! Ook met zwemmen heeft hij een sprong gemaakt. Voor de vakantie kon hij niet zonder bandjes en met kurk alleen. Woensdag had hij een inhaalles en lukte het hem wel. Zo ziet hij steeds meer bevestiging van zijn eigen kunnen. Alles waar hij zich voor inzet lukt hem uiteindelijk en ik hou hem ook die spiegel voor. Zelfvertrouwen is toch ook de bevestiging voor jezelf dat je “het” kunt?

Zonet ben ik kantoor ontsnapt, Cindy wil niet dat ik thuis werk in de vakantie van Leon. Omdat ik zo gewend ben om gewoon mijn dagen te maken kostte het me geen enkele moeite om elke dag naar kantoor te gaan. Maar ik merk dat ik op kantoor mijzelf wel erg gemakkelijk laat verleiden om echt werk te doen ten koste van het schrijven. De eerste schrijfweek is zogezegd geen groot succes geworden. Maar ook niet zo slecht dat ik ervan baal. Het is leerzaam.

Nu ben ik naar Clingendael (bos) gereden en heb daar op een terrasje verder geschreven. Het begon te regenen en nu schrijf ik vanuit de passagiersstoel in mijn auto. Ik heb een KPN dongel en dat functioneert prima. Heb zelfs even vluchten gecheckt. Wil binnenkort ook een paar dagen in het buitenland schrijven en de kinderen gaan binnenkort een paar dagen logeren. Door eruit te gaan ervaar ik meer de mogelijkheden dan dat ik op mijn vaste plaats aan het schrijven ben. Dat smaakt naar meer dus. Je weet wellicht van mijn plannen om een boekje te schrijven over mijn werkervaring. Ik wil dit ook echt en krijg ook voldoening uit het schrijven. Alleen is het wat ingewikkelder dan ik dacht, je moet namelijk precies zijn en de tijd nemen uitgebreid te schrijven om het echt waardevol te maken. Algemeen gepraat over iets is geen praktisch handvat voor iemand die het boek leest.

Maar goed, ik blijf weer te lang hangen in mijn dagboek…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s