Leon

Toen we laatste een tien minuten gesprek hadden met de leraressen van Leon kregen we toch behoorlijk wat kritiek. Leon was een dromer, snapte de opdrachten vaak niet en had weinig focus en was snel afgeleid. Dat laatste was iets wat ik zelf jarenlang aan heb moeten horen, maar dat terzijde. Op zich kon ik me wel in de kritiek op Leon vinden en Cindy reageert daar toch weer anders op. Die wordt wat sneller boos. Zelf ben ik gek op kritiek, want meestal kan ik daar wel wat mee. Thuis gekomen hebben we meteen een plannetje gemaakt hoe wel Leon kunnen stimuleren, want we zijn er allebei over eens dat Leon gewoon naar groep 3 moet volgend jaar. Leon is erg leergierig en als het zijn interesse heeft dan komt het wel goed met hem.

Waar ik niet klaar voor was, is wat ik op zwemles zag. Leon vind zwemmen maar een beetje eng en vooral de zwemleraar die eens in de paar weken een les geeft moet hij niets van hebben. Vooral omdat die wat strenger is dan de zwemjuffen. Sinds een paar weken hoeven we geen bandjes meer mee te nemen en zwemt hij met kurk. Eén keer per maand is het meekijk les. Dan mogen de ouders en grootouders een half uurtje meekijken. Meestal ga ik met Leon naar de zwemles, maar afgelopen zondag wilde Cindy ook mee om te kijken.

Toen we de zwem zaal binnen kwamen deed Leon net zijn kurk af en had hij dus alleen nog maar een zwembroekje aan. De juf riep “Kom maar Leon” en Leon sprong het water in en zwom naar de juf… en voorbij de juf waarbij de juf niet eens omkeek of het goed met hem ging. Leon zwom dus gewoon zonder bandjes en ik wist het niet! Tuurlijk had Leon het er wel een keer over maar daarbij kreeg ik meer het beeld dat ze hem even loslieten. Hij zwom ook zonder paniek en zonder haast met zijn hoofd goed boven het water. Ik had nu niet het idee dat hij zo snel mogelijk naar de overkant wilde. Bij de overkant aangekomen draaide hij zich op zijn rug en zwom op zijn rug terug. Hij had het prima naar zijn zin en ik voelde bij tranen in mijn ogen prikken van emotie. Van het kind dat eigenlijk altijd zat te slapen tijdens de zwemles en daardoor een beetje achterliep, was hij ineens haantje de voorste en deed de dingen zonder zichtbare moeite. Ik zal je besparen met een poging om mijn trotse gevoelens te beschrijven. Heb het gefilmd en het maakte op mij meer indruk dan zijn eerste stapjes los lopen van toen hij veertien maanden was.

Leon is zo’n wonderlijk kereltje. Het is een dromer, hij is wat introvert, laat zich graag bedienen en kan wat onzeker zijn. Maar ineens gaat er een knop om en zet hij door en laat zien dat hij dingen onder controle heeft. Zo ging het met fietsen en later met skaten en nu dus met zwemmen. Op zijn school hechten ze veel waarde aan de Cito toets. Leon is niet zo sterk als ie ineens een toets moet maken, dus we zullen met hem oefenen. School is echt geen race waarin je zo snel mogelijk naar de middelbare school moet. Maar Leon heeft wel een leergierigheid die even gekieteld moet worden voordat die aanslaat. Als ie op zijn tenen zou moeten lopen bij groep 3 dan hoeft dan van mij niet, maar ik heb niet het gevoel dat hij op zijn tenen hoeft te lopen. Als de juiste prikkel geactiveerd wordt komt het allemaal goed.

Leon moest ook niets van verkleden hebben, maar nu hij Rapunzel heeft gezien (een geweldige Disney film!) knoopt hij een paar sjaals aan elkaar en doet ie alsof dat zijn haar is. Zo lief! Een ander compliment wat hij op school kreeg is dat kinderen graag met hem spelen al neemt hij vaak zijn eigen weg. Dat herken ik ook wel aan mijzelf. Ik kon prima alleen zijn. Het is in ieder geval leuk om te horen dat hij ook wel lekker in de groep ligt. Over Evelien valt ook nog genoeg te schrijven, maar dat bewaar ik voor een volgend stukje. Het zijn kinderen die barsten van de energie, maar nu Evelien net op de grens van in de middag niet/wel slapen valt gaat om half zeven in de avond haar lichtje uit… om vervolgens om zes uur klaar wakker te zijn. Ze heeft een nieuw grapje… als we zitten te eten kijkt ze net boven je ogen en zegt ze; “Er zit een kalkoen in je haar!” en begint daarna te proesten van het lachen (ook met eten in haar mond). Zo moeilijk om dan boos te worden. Zoals Farideh zou zeggen; “Gewoon te grappig!”.

Maar mee over Evelien in een volgend stukje.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Leon

  1. Cees zegt:

    Ieder kind is (gelukkig) anders. Neem het zoals het is en geniet er van.
    De tijd gaat te snel om je vooraf zorgen te maken.

  2. Diana zegt:

    Leon laat zich niet dwingen wel stimuleren. Dat maakt het verschil.
    Zo herkenbaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s