De lappenmand

Van deze periode van kou heb ik eigenlijk maar weinig meegemaakt. Ik ben eerst een week ziek geweest, en nu zijn de kinderen ziek. Zelfs Evelien die meest geen koorts krijgt was vannacht weer gloeiend heet. Ook na paracetamol. Cindy heeft haar eigen ongemakken. Leon heeft wel een paar keer geschaatst. Ik gisteren even tien minuten met Leon, maar er zat geen fut bij hem in. Ik hou best van dit weer, maar dit keer komt er echt niets van terecht. Ook hardlopen is niet verstandig met deze kou, dat was waarschijnlijk de oorzaak dat ik ziek geworden ben. En deze keer heb ik de kinderen aangestoken in plaats van omgekeerd. Het is ook een rommelige tijd. Onverwacht genoeg heb ik na flinke beursverliezen vorig jaar waarbij mijn pensioenpot flink geraakt werd uiteindelijk de schade weer naar 0 teruggebracht en zelfs wat rendement behaald. In november wilde ik wel weer flink aan het werk maar kon ik geen opdrachten vinden. Momenteel heb ik een boeket aan werk, afwisselend maar ook behoorlijk uitvoerend, iets waar ik een beetje vanaf wilde. Maar dit is geen tijd om heel kritisch te zijn en eigenlijk is het best goed te doen. Zo nu en dan zal ik zelfs weer naar Eindhoven op en neer rijden.

Vorige maand heb ik twee seminars gehouden van familie en vrienden en dat was redelijk succesvol. Nu moet ik doorpakken, maar mis weer de tijd. En nu we veel op binnen gericht zijn door het ziek zijn is ons wereldje even erg klein geworden.

Wat me wel eens wat frustreert is Leon. Het is soms heel moeilijk om hem te bereiken. Ik probeer hem manieren bij te brengen zoals mensen aankijken als je een hand geeft of “goedemorgen” terug zeggen als iemand van school hem toespreekt, maar alle inspanning lijkt zinloos. Volgende week krijgen we een gesprek op school waarvan ik al vermoed dat ze voortstellen dat Leon nog een jaar op de kleuterschool blijft. We hadden aangegeven dat we hierover tijdig ingelicht zouden worden. Aan de ene kant wil ik gewoon dat hij naar groep 3 gaat. Ik geloof echt dat hij dat kan, maar ik snap ook wel dat ze hem nog niet groep 3 rijp vinden door zijn gedrag en afwezigheid. Ook moet je hem heel persoonlijk opdrachtjes geven anders komt het niet aan. Voor de klas vertellen wat ze gaan doen is niet genoeg. Evelien staat er gewoon anders in en is wat makkelijker te vormen. Met haar kan ik ook echt onderhandelen en ze houdt zich aan de afspraak. Samen zijn ze overigens erg lief en erg op elkaar gesteld. Regelmatig vraagt Leon waarom hij niet met Evelien mag trouwen later. Ook zit er wel schot in Leon, hij speelt nu ook wel eens bij vriendjes en qua motoriek doet hij het gewoon goed. Ook geeft hij blijk van inzicht met de opmerkingen die hij plaatst. Het verschil is simpel. Leon laat zich graag bedienen en is lui en Evelien wil alles zelf doen. Maar Evelien heeft ook haar fratsen zoals wegrennen en niet luisteren.

Kortom, we verlangen weer naar buiten zijn zonder jas.

De laatste maanden heb ik erg veel gelezen. Op het internet en in (digitale) boeken en op een manier is dat verslavend. Als ik even in de knoop zit met een denkprobleem met werk, dan grijp ik snel terug in nog meer lezen en kennis op doen. Dat ik erg veel weet over mijn vakgebied merk ik bij het lezen van artikelen van anderen. Ik zie wat er mist en waar de schrijver staat in zijn denkproces op het vakgebied. Dat is echt een teken dat het niet zoveel zin meer heeft om nog meer te lezen en dat het tijd wordt kennis over te dragen aan anderen.

Zoals wellicht velen met mij voel ik steeds meer sociale media moeheid. Facebook staat me steeds verder tegen. Het enige voordeel vind ik dat je nog een beetje beeld hebt wat er bij anderen speelt, maar beleef er weinig plezier aan. Twitter is steeds meer een kanaal van waardeloos blaten. Mijn reden voor Twitter is dat mensen mij wijzen op zinvolle artikelen, maar ik merk dat mensen steeds sneller en zelfs geautomatiseerd links plaatsen waardoor de waarde steeds minder wordt. Het is ook steeds meer een ons-kent-ons en wij-zijn-hip populatie. Ik merk dat de mensen die ik goed vind in mijn vakgebied eigenlijk steeds minder met social media doen. Gebruiksvriendelijkheid is ver te zoeken en nu Facebook naar de beurs gaat zal ook dat platform steeds nadrukkelijker aandacht gaan vragen wat in mijn ogen een slechte ontwikkeling is.

Zelf ben ik nog wel fan van Google+ maar ook die moeten nog grote slagen maken.

Voor al deze tools geldt: Het moet waarde leveren en de waarde wordt steeds minder. Er komt een moment dat ik het gewoon uit zet.

Al met al ben ik wel gewoon tevreden en blij. Blij dat we verder gezond zijn, onze ouders het nog doen, we gewoon goed rond kunnen komen en als ik de ellende in andere landen zie dat we blij moeten zijn met dat trage treinen en het niet doorgaan van de elf steden tocht groot nieuws is.

Geen idee hoe de komende maanden en jaren gaat brengen. Ik ben in ieder geval niet onrustig in mijn hoofd. Nu maar eerst uit die lappenmand….

~~~

Het is nu een dag later. Evelien had weer hevige koorts. De oor thermometer gaf 41 graden aan, maar dat lijkt me wel iets overdreven. Nu liggen Cindy en Evelien allebei op bed. Cindy heeft het uiteindelijk ook te pakken, maar net even anders dan dat ik het had. Leon eet ook nog niet op zijn oude niveau, dus wel blijven met z’n allen binnen. Deze ijsperiode is heel anders uitgepakt dan dat ik had gehoopt.

Cindy kwam nog wel op het lumineuze idee om de vriezer even te ontdooien en de spullen nog even buiten te zetten nu het vriest… wat een gedoe was dat! Met föhne en pannen warm water, omdat het anders heel hardnekkig nauwelijks ontdooit.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s