Opdat we realistisch blijven

Jaren later onthoud je vaak de positieve dingen en vergeet je dat er meer was dan alleen dat. Dat heb ik vaker ondervonden. Toen ik veertien was ging ik op zomerkamp met Scouting. Dat deed ik samen met Michel. We gingen naar het Oostenrijkse Ginzling. Daar hebben we mooie herinneringen aan. De eerste keer dronken, kamperen in de bergen, vuurtje stoken (met diesel en TNT), liften om overal te komen en prachtige bergwandelingen.

De realiteit is dat we corfee hadden en onder primitieve omstandigheden (geen toilet) alles deden en dat er elke dag paalworst op het menu stond met taaie macaroni, rijst of ander ranzig voedsel. Dat we drie dagen regen hadden en later storm en onweer. Dat we voor het eind van een bergwandeling echt kapot waren en niet verder konden en voeten hadden vol met blaren. Nee, er waren behoorlijk wat miserabele momenten, maar die kwamen pas weer boven toen ik actief op zoek ging naar die herinneringen en met mijn ogen dicht de vakantie opnieuw beleefde. Niettemin zou ik die herinneringen voor geen goud willen missen! Want wat ik de rest van dat jaar gedaan heb weet ik echt niet meer.

Ik heb een tijdje een vriendinnetje gehad in San Diego. Vriendin is een groot woord, ik weet het, ik heb haar vier keer gezien. Maar elke keer had ik weer zin om naar toe te gaan en elke keer wist ik na 24 uur weer waarom het nooit wat zou worden.

Dit is een lange inleiding om het over kinderen te hebben. Kinderen zijn hinderen. Echt waar. Ik weet dat sommige superouders dit gevoel niet (zeggen te) kennen, maar ik ben daar niet één van. Ik erger me regelmatig dood. Herrie maken, troep maken, glazen met melk omgooien, in de keuken plassen, zichzelf niet kunnen vermaken. Na een fiets en speeltochtje vragen “wat gaan we nu doen?” Om kwart over zes in slaap vallen op de bank (en om half zeven in de ochtend dus klaarwakker zijn). En dit allemaal in nog geen 36 uur tijd, en dan vergeet ik nog een hoop klein ouder-leed zoals nog steeds poepen in een luier en niets zeggen en roepen dat het avondeten vies is.

Een groot verschil tussen jeugdtrauma’s en kinderen is dat je het “leed” over kinderen, en het gebrek aan vrijheid, soms in een moment alweer vergeten bent. De dualiteit tussen doodergeren en intens gelukkig met je kind zijn, wisselen zich bij mij in hoog tempo af. Zo fiets ik wel eens zo snel mogelijk naar huis omdat ik zin heb om mijn kinderen te zien en ben ik dat gevoel compleet kwijt als ik nog geen vijf minuten thuis ben.

Je hoort veel dat je van kinderen moet genieten en dat ze veel te snel groot worden. Nou, soms kan het me niet snel genoeg gaan. Ik ben gek op schrijven, maar in het weekend ben ik blij als ik één uurtje kan schrijven en voor een zeer groot deel ben ik dan van vrouw en kinderen. Zoals ik ook naar de vrijheid van een pensioen uitkijk (illusie?) zo kijk ik er ook naar uit dat de kinderen lekker een boekje op de bank lezen of achter de computer een spelletje spelen. Heerlijk om gewoon in het weekend ook even tijd voor jezelf te hebben. Laat ik dit niet vergeten later! Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van Leon en Evelien en samen met Cindy zijn zij het belangrijkste in mijn bestaan, maar ik vind mezelf ook heel belangrijk en verlang regelmatig naar ietsje meer vrijheid. Ook zou ik wel eens meer willen genieten van de kinderen, dus dat ik niet in mijn hoofd met andere dingen bezig ben anders dan plezier maken met de kinderen. Het lukt me wel, maar lang niet altijd en dat is zonde. Waar je mee bezig bent, daar moet je volledige aandacht zijn. Werken is werken, privé is privé. Maar zeker in deze tijd waarin ik werk om geld te verdienen, maar ook moet investeren in mijn toekomst om geld te kunnen blijven verdienen is de verdeling wel eens lastig te maken en ik ben eerlijk, dat vind ik best wel eens lastig. In het weekend zijn kinderen (en een vrouw die aandacht wil) best wel dominant. Cindy geeft me best de vrijheid om andere dingen te doen in het weekend, maar ze wil van te voren wel weten waar ze aan toe is. Zelf ben ik niet echt van de planning en dat werkt niet goed. Maar goed, nu zit ik dus lekker in mijn schrijfbui en wanneer dat is weet ik nooit van te voren.

Waarom deel ik deze zaken die privé zijn? Aan de ene kant omdat ik het leuk vind om te schrijven en open te zijn over mijn gevoelens, aan de andere kant omdat ik zelf ook kan genieten van een eerlijk verhaal van iemand anders. Er is al zoveel nep in deze wereld. Natuurlijk is een beetje nep ook wel nodig. Als je alles van elkaar weet blijft er weinig mysterie over. Of als je echt weet wat anderen van je denken, zou je je wellicht een hoedje schrikken. Zelf geloof ik in ieder geval in open en authentiek zijn, ik kan eigenlijk niet anders. Soms doe ik mezelf wel eens anders voor, bijvoorbeeld als ik daar een commercieel belang bij heb. Maar het kost me energie, en eigenlijk geloof ik er niet in.

Niet iedereen waardeert mijn dagboek. Cindy zeker niet, die is er ook gevoeliger voor wat anderen hiervan kunnen denken. Zelf heb ik daar nauwelijks last van. Als je het niet leuk vind om dit soort verhalen te lezen, lees ze dan gewoon niet. Leven en laten leven. Natuurlijk is papier wel als hete soep en wordt deze niet zo heet gegeten als deze wordt opgediend. Het zijn moment opnames. Ik heb een goed leven en ben daar dankbaar voor, ik sta achter mijn keuzes. Ik ben trots en verliefd op mijn kinderen, zoveel is toch duidelijk? Maar laten we wel realistisch zijn, het is vaak ook een hoop werk. Gelukkig blijven vooral de mooie dingen hangen en als het allemaal rozegeur en maneschijn was, zouden we het wellicht niet op waarde kunnen schatten en denken dat het heel gewoon is om zo gelukkig te zijn.

~~~
Tegenwoordig gooi ik alles niet meteen online, maar lees ik het nog een keer door en probeer ik spelfouten eruit te halen. Het was vandaag erg winderig, in de ochtend heb ik kruidnoten gebakken en in de middag ben ik met de kinderen langs mijn moeder gegaan en hebben we ze “uitgelaten” in een mooi park in Leidschendam (Sytwende), dat was heel gezellig en in de avond heb ik nog Chinees gehaald en was het een fijne dag. Bij elkaar genomen teken ik ervoor zoals het gaat en tel ik mijn zegeningen….

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Opdat we realistisch blijven

  1. Peggy zegt:

    Wat een mooi en eerlijk verhaal Henri, je steelt mijn hart ermee.

  2. Een leuk,goedgeschreven,eerlijk en mooi verwoord verhaal.Ontzettend eerlijk en realistisch ook.Ik lees dit liever dan de verhalen van anderen die doen voorkomen alsof alles allemaal altijd zo superleuk is maar de mensen van wie je zielsveel houdt kunnen ook superirritant zijn en kinderen zeker weten ook.Je schrijft erg leuk,ga zo door! Groetjes van Karin

  3. Co zegt:

    Heul leuk verhaal alleen al omdat het zo heerlijk open is. Inderdaad Henri , vind je zelf en blijf het trouw, ook mijn motto hoor, en ja soms verdomd lastig. Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s