41 en nog steeds op zoek

Ik ben *%&*$@%& 41 jaar en nog steeds vraag ik me af wat ik nu wil worden. Van alles zou ik kunnen zeggen, maar het is waar. Van mijn hobby heb ik mijn werk gemaakt, maar van mijn werk vervolgens weer mijn hobby. Ik ben gek op dingen verzinnen en deze dan maken, en voor dat maken heb ik jarenlang mijn geld verdiend. Alleen gaat technologie zo snel dat het maken van dingen niet meer iets is wat je alleen af kan. Specialiseren is een must als je uitvoerend werk wil doen. Maar deeltaakjes zijn nooit mijn sterke kant geweest. De laatste jaren verplaatste mijn werk wel naar de database en bleef ik van het maken van schermen zo veel mogelijk af. Maar zelfs dat wordt steeds minder houdbaar zonder me echt te verdiepen in dat ene stukje.

Gisteren werd me dat pijnlijk duidelijk. Bij een klant van mij werken nu een aantal buitenlanders: Een Argentijn, een Spanjaard, een Indonees en een Italiaan en ze zijn alle vier goed in wat ze doen. Gisteren heeft de Italiaan een stukje code die ik geschreven heb geoptimaliseerd zodat het 150 keer sneller was. De code was echter zo complex dat ik het zelf nooit zo geschreven zou hebben (al ben ik goed ik kopieren, plakken en toepassen). Kortom een specialist weet meer dan een generalist en daar de snelle veranderingen moet je je wel concentreren op een klein stukje om daar heel goed in te zijn.

Nu zag ik dat jaren geleden al aankomen en heb ik mij verdiept in wat er in de toekomst nodig is; cloud computing. Maar ook dat vakgebied is zo ongelofelijk breed dat je ook daar keuzes moet maken. Of specialiseren of abstracter worden. Ik heb voor dat laatste gekozen en daarom geef ik nu trainingen, geef ik advies en help ik bedrijven met het adopteren van nieuwe technologieen. Het gevaar zit hem echter in dat als je ergens in gevonden wilt worden je jezelf toch weer moet specialiseren. Dus het geven van trainingen, het opstellen van een strategie (voor een bepaalde branche, voor een bepaalde bedrijfsgrootte) of het maken van een product wat goed is in één ding. Focus, focus, focus. Omdat ik van zoveel dingen hou doe ik van alles een beetje. Daar kom ik nu prima mee uit, maar er is grote onzekerheid. Alles is korte termijn en dit is geen houdbare situatie, ik voel me de laatste maanden erg onrustig over. Specialiseren en een keuze maken betekent wel dat ik tijdelijk niet genoeg werk zal hebben en in deze tijd waarin de politiek in mijn ogen volledig faalt om een positief toekomst beeld te schetsen, heb ik de reflex om te kiezen voor veiligheid en dus alles te blijven doen. Dit met het risico dat ik op alle vlakken voorbij gestreefd wordt. Met een groeiende werkloosheid zullen opdrachten steeds vaker ingevuld worden door mensen die het beste matchen, specialisten dus. Zelf specialist worden zal zowieso nog een uitdaging blijken omdat je daar jaren voor moet investeren en ik ben al in de veertig.

Zo hink ik dus op allemaal verschillende gedachten. De logische vraag is dan; “Waar wordt je het gelukkigst van?”. Ik hou enorm van schrijven…. maar daar ben ik hooguit momenteel middelmatig in en de kans dat ik daarmee verdien wat ik nu verdien is nihil. Een ander ding is het ontwikkelen van een product. Hiervoor heb ik verschillende ideeën, maar ook dat betekent investeren en dus een tijdje op een houtje bijten. Daar bovenop komt dan dat je een keuze moet maken, niet voor tien producten, maar één en aan die keuze vasthouden. Mijn liefde gaat daar wel vanuit en ultiem geloof ik er ook in dat je met software de toekomst veilig kunt stellen. Momenteel werk ik uurtje factuurtje en daar zit geen hefboom in. Mijn tarief zou kunnen stijgen, maar niet werken is meteen inleveren. Ook moet je steeds jagen op nieuwe opdrachten en dat is een behoorlijke inspanning. Productie leveren en jezelf steeds weer verkopen.

Daarbij komt natuurlijk dat je gezellig moet zijn voor vrouw en kinderen en dat die verwachtingen van je hebben. Dat is goed ook, want alleen maar met je werk bezig zijn is natuurlijk niet goed. Het lukt me dan ook redelijk om als ik thuis ben, mij te ontspannen. Een gewone dag niet werken kan ik niet over mijn hart verkrijgen met het gevolg dat ik alleen maar vrij neem als we op vakantie gaan.

Ik sta open voor coaching en advies, al ben ik erg kritisch naar de vorm. Goed bedoelde raad is niet voldoende. Aan de ene kant omdat ik eigenwijs ben, aan de andere kant omdat ik meestal de basics van zo’n advies wel ken en het me dus niet aanzet tot actie.

Passie voel ik voldoende voor de diverse onderwerpen, stop een kwartje in me en ik kan er weken mee vullen. Het verschil tussen mij en een topsporter is echter dat een topsporter en voor gaat en er alles voor over heeft. Ik besef dat ik gewoon een mens ben, bijzonder omdat ik zelf de enige ben die ik echt ken, missschien uniek, net als ieder ander. Maar de bottomline is dat je het zelf moet doen en voelen en dat iedereen zijn eigen uitdagingen heeft, maar dat je aan het eind van het liedje gewoon dood gaat en je nu moet genieten en dat niet moet uitstellen tot later. Niettemin moeten er harde noten gekraakt worden en moet ik een beslissing maken en daar echt voor gaan, want zo doorpiemelen zit geen toekomst in. Niet in deze tijd en situatie. Niet op deze leeftijd.

Ik ben dus op nog steeds op zoek, maar misschien hoort dat er gewoon bij, ik ken genoeg mensen om mij heen die hetzelfde hebben. Misschien moet ik wat meer genieten van het zoeken.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s