Kids

Het leuke van twee kinderen is dat je kunt vergelijken. Niet wie er liever is, maar vooral welke dingen ze anders zijn, of juist hetzelfde. Vanavond heb ik een foto van Evelien op Facebook geplaatst waarop ze scheel kijkt. Wat ik daar bijzonder aan vind is dat ze dus heeft zitten proberen. Alleen. En dat is een vorm van zelfbewustzijn, maar ook van controle.

En zelfbewust is ze. Maar ook brutaal, ook als ze weet dat ze straf krijgt, kiest ze er toch voor om nog even snel “Kut Leon, Kut mamma, Kut pappa!” te roepen voordat ze schreeuwend ten onder gaat als ik haar aflever in haar kamer met geen kans op gratie in de vorm van na het eten nog even buiten spelen. Ze is dan heel boos op me, maar als ik na een tijdje in haar kamer kom om te praten, hoopt ze op vergeving en pakt ze me heel hard vast. Heel bijzonder. Dat is zo’n momentje dat je liefde echt voelt.

Leon is deze week in zijn bil gebeten door een grote herdershond.. een blinde geleide herdershond. Dat was woensdag en het is nu vrijdag en het bloed af en toe nog steeds. Nu denk je meteen aan een rot-hond, maar het was een blinde geleide hond. Leon had die dag een kilometer teller op zijn fiets gekregen en was op het dijkje heel hard gaan fietsen op een smal voetpad en daarmee heel hard langs een blinde man met zijn hond gefietst, die was misschien geschrokken en heeft toen gehapt. Natuurlijk was hij een tijdje overstuur, maar toen ik hem later uitlegde hoe de vork in de steel zat begreep hij het wel, en nu is hij niet extra angstig als hij op straat langs een hond loopt.

Nog een voorbeeld hoe kinderen anders kunnen zijn. We zaten vanavond (het is onderhand zaterdag) aan het eten en de kinderen vonden het eten niet lekker. Vlees te taai, en de spinazie die Leon in de winkel gekozen had was wat meer bladspinazie dan a la creme. Leon weigert dan te eten. Evelien aanvankelijk ook, maar na een strijd bond ze toch in. Ze vond het nog steeds vies en moest kokhalzen, maar eet dan toch stug door.

Met zo’n regenachtige dag als het vandaag was is het moeilijk om ze hun energie te laten kwijtraken. Het was monumentendag, maar in elk monument of kerk begonnen ze te keten. Zo lief ze vroeger samen spelen, zoveel hangen ze nu in elkaars haren. Ze vloeken dan ook en drijven elkaar echt tot waanzin. Als Leon Evelien dan een klap wil verkopen en die mist dan roept Evelien meteen “na na nanana”. De hele dag is het dan politie-agentje spelen en ik ben dan blij als ik ze naar bed kan brengen. Ze zijn ook heel lief hoor, maar het is wel dominant aanwezig en vermoeiend.

Nu is het zaterdag avond, maar ik denk niet dat het laat word. Ja, we hebben Netflix, maar voordat het tien uur is zijn mijn luikjes al dicht. De zomer was heerlijk, maar hij is wel abrupt tot een einde gekomen. Ik moet er niet aan denken dat we nu weer zes maanden moeten wachten voordat we weer heerlijk buiten kunnen zitten…

update 15 sep 2013: wat eerste schrijffouten verbeterd, ik schrijf zo’n stukje in vijftien minuten en niemand om het na te lezen🙂

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s