Hij komt, hij komt

En ik heb het niet over die goede Sint, want dat is een heel ander verhaal. Er staat vandaag op nu.nl dat de VN onderzoekt of Zwarte Piet racistisch is. Op dit moment staan er al meer dan 3000 reacties op nu jij en naar mijn weten is een onderwerp nog nooit zoveel besproken. Aan de ene kant is dit goed nieuws, er is blijkbaar geen echt belangrijk nieuws en dat is meestal een goed teken. Aan de andere kant kan ik er niet over uit. Doe ik aan Sinterklaas? Ja. Doe ik aan racisme? Absoluut niet. Onderwerp af.

Dat hij komt gaat niet over die Sint, maar op 10 November op of nabij mag ik mijn auto ophalen na lange maanden van wachten. Aan de ene kant heb ik geen haast, maar stiekem heb ik wel voorpret. Ik denk niet dat ik die gehad zou hebben als de auto bij aanschaffen meteen geleverd zou worden. Als ie er eenmaal is, wen je er zo aan, maar nu volg ik zelfs de boot waarop hij vervoerd wordt.

Cindy is naar een kinderfeestje met Evelien en Leon die slaapt bij ope en oma waardoor ik een paar uurtjes voor mijzelf heb. Ik kan niet herinneren hoe lang dit voor het laatst geweest is, maar volgens mij dit jaar nog niet. Niet dat ik er wat mee doe. Heb een paar klusjes gedaan en één ervan was naar het Stadshart om een kadootje voor morgen te kopen en mijn parfum was op. Vannacht heb ik gedroomd over de vrouw van één van mijn beste vrienden: Clemence. Niets bijzonders ofzo, maar haar kwam ik ineens tegen in Stadshart en dat is opvallend toevallig. Verders doe ik niets bijzonders en zit ik nu weer thuis wat werk te doen en dit te schrijven.

Gisteren had ik een lunch met de neef van Cindy bij mijn favoriete Sushi lunch plek: Shabu Shabu. Elke keer ben ik weer positief verrast en de tijd vloog voorbij. Tijdens dat praten voelde ik iets wat ik steeds vaker voel: Dankbaarheid. Ik voel het als ik geklommen heb, ik voel het als ik de kinderen zie, ik voel het als ik met Cindy ben. Het is een gelukkig gevoel over dat ik heel tevreden ben hoe het gaat. Ik mag mijn werk doen, ik woon op een leuke plek, heb alles wat ik mij wensen kan, de kinderen zijn intensief maar gezond, ik hou van mijn vrouw en besef dat dit bijzonder is. Ik teken ervoor. Hiermee zeg ik niet dat alles perfect is, maar dat ik bewust ben dat ik tot nu toe bevoorrecht ben. Een periode waarin niets in de brand staat of dat we om moeten gaan met een groot verlies. Er kan van alles gebeuren om aan deze periode een einde te laten komen, maar voor nu ben ik dankbaar want vanzelfsprekend is het niet.

Overigens vind ik het ook een prettig gevoel dat er allemaal signalen zijn dat de economie weer aantrekt, want er zijn genoeg mensen met (geld) problemen. Als je ziet hoe hard winkeliers soms moeten werken voor een minimaal inkomen en er mensen zijn die in scheiding liggen en de hypotheek onder water staat, dan is het gewoon goed om te zien dat de koersen hun weg verder omhoog vinden, de VS weer een paar duizend miljard bij lenen en er op behoorlijk wat plekken weer groei voorzien wordt.

Maar nu iets anders. Hoe ouder de kinderen worden hoe meer ze elkaar in de haren vliegen. Evelien is er een meester in om Leon binnen een paar seconden over de kling te jagen. Sowieso is ze erg scherp. Van de week zat ik uit het zicht de restjes van snoep weg te gooien en vroeg ze zonder van haar tekening op te kijken waarom ik dat deed. Ze kon me niet zien, maar wist wat ik aan het doen was. Ook kan ze zonder hulpmiddelen scheel kijken. Dat klinkt wellicht triviaal, maar dit betekent dat ze dus een keer alleen was en voor de spiegel ofzo heeft zitten proberen. Maar zo pienter als ze is thuis en naar haar broer, zo timide kan ze zijn op school. Vaak als ik haar in de klas breng, dan klampt ze zich aan mij vast en mag ik niet weg. En dat terwijl ze echt groter en ouder oogt dan haar klasgenootjes kan ze op dat moment weer een piep klein meisje zijn. Oog voor de TV of iPad heeft ze nauwelijks, maar ze kan bij vlagen heel goed alleen spelen. Dan legt ze spulletjes in een kringetje om zich heen en pakt een boek en gaat voorlezen. Elke keer als ze weer verrassend uit de hoek komt moet ik het gaan opschrijven, want een uur later kan ik het niet meer precies herhalen en is het niet meer leuk om te vertellen.

Nouja, het is half vijf, ik ga nog even wat werk afmaken…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s