Zindelijk

Ja, we gaan het weer over kinderen hebben. Niet alleen omdat ik dat leuk vind, maar veel van wat ik nu schrijf wordt veel later pas van waarde, en sommige dingen wil ik niet vergeten. Vandaag was een zondag die uit kan pakken als de hemel of als de hel. Onstabiel pisweer met steeds weer buien en op buienradar leek het wel alsof alle regen in ieder geval langs Zoetermeer moest. En Leon vroeg al in de ochtend “wat gaan we doen vandaag?”. Waarop ik dan maar meteen antwoord “zo min mogelijk”.

Cindy ging hardlopen om half tien en ze was net terug voordat de regen begon. En toen zij helemaal gedouched en klaar was heb ik pannekoeken gebakken. De dag was al vroeg begonnen omdat Evelien net als vorig jaar blijft hangen in de zomertijd. Om zes uur gaan haar luikjes dicht en dan wordt ze uiterlijk weer om zes uur wakker. Maar het is een tandje erger geworden, want nu wordt ze twee keer per nacht wakker om te melden “pappa! Ik moet plassen!”. Ze vind het eng om alleen naar de badkamer te lopen en daar het licht aan te doen, dus moet ik haar een handje helpen. Alleen de 2e keer plassen is rond een uur of vijf, en dan valt ze niet meer in slaap en begint de dag dus wel heel erg vroeg.

Maar hoe is dat zo gekomen dat Evelien dus geen plasje meer in haar luier doet in de nacht en dus ook geen luier meer heeft?

Een paar weken geleden had ze uitslag op haar billen. Eerst dachten we aan luier uitslag. In de ochtend werd ze wakker en omdat ze niet de moeite nam om naar het toilet te gaan, plaste ze comfortabel in haar luier en ik neem aan dat de uitslag daar vandaan kwam. Later dachten we aan de waterpokken, maar daar bleef het te lokaal voor. Tot op een nacht toen ze vreselijk moest huilen en niet meer kom slapen door de jeuk aan haar billen. Toen vertelde ik haar dat het waarschijnlijk kwam omdat ze nog plaste in haar luier… Dat was meteen de laatste keer dat ze een plasje deed in haar luier en nu is ze dus ook in de nacht zindelijk.

Leon en Evelien krijgen in de basis dezelfde opvoeding. Het enige verschil is misschien dat we bij Leon nog wel eens onzeker waren en dat dit bij Evelien weg was. Maar hoe anders kunnen kinderen zijn en het lijkt er dus wel degelijk op dat veel “ingebakken” is.

Vandaag heb ik ook iets geleerd van de kinderen. Evelien maakt het een sport om Leon over de kling te jagen met kleine pesterijtjes. Alles voor de aandacht. Leon kan soms furieus zijn, maar vijf minuten later is dat weer vergeten en spelen ze weer samen of ze de beste vriendjes zijn. Als iemand iets stoms doet, dan vind ik de persoon stom. In mijn hoofd heb ik dan gedachten die dan bevestigen dat ik iemand niet meer aardig vind. Maar kinderen spelen wat meer op de bal en niet op de man. Ze vinden iemand “heel stom”, maar eigenlijk vinden ze iemand zijn gedrag stom en keuren ze eigenlijk niet het persoon af, want even later spelen ze weer samen en is het euvel vergeten. En dat was voor mij een inzicht vandaag. Als ze roepen dat ze iemand niet meer willen zien, dan is dat tijdelijk

Na het eten van de pannekoeken doen we nog steeds van alles thuis. De kinderen willen bowlen, maar ik geef aan dat we niet zomaar weer geld uit gaan geven. Leon herinnert me eraan dat ze bowlen vorige keer verdiend hebben door taakjes te doen. Bij tien taakjes hebben ze bowlen verdiend. Dat heb ik toen bijgehouden op de zijkant van de keukenkast en Leon vroeg me of ik zo’n taakjesbord weer op kon hangen. Om een vliegende start te maken hebben ze hun kamer opgeruimd en nog verdienstelijk ook.

Leon had op zijn verjaardag nog twee dezelfde kadootjes gehad en die hadden we nooit uitgepakt. Soort trekveertjes waarmee je een propellor kon laten vliegen. Daar zijn ze nog een uurtje mee bezig geweest, maar nu was het tegen drieeen en wilde ze toch nog wel even naar buiten. We zijn naar hun schoolpleintje gelopen om nog met die trekveren te spelen en hadden ook een bal meegenomen. Af en toe kwam er een bui regen over, maar niets dramatisch. Na een anderhalf uur kwamen we weer thuis en hebben we geborreld met toast, wijn en chipjes. Daarna heb ik gekookt en hebben we nog wat op de bank gehangen. De kinderen zijn nu slapen en Cindy zit naar Spotify te luisteren met een blik bier in haar handen en koptelefoon op. Ik schrijf dit nu op.

Het had een hel kunnen worden, maar al deze kleine dingen hebben me juist gelukkig gemaakt. Gewoon niets bijzonders, maar lekker met z’n vieren. Zowel Leon en Evelien zijn leergierig en ik vind het heerlijk om te vertellen. Maar soms leggen ze verbanden en zeggen ze dingen die me versteld doen staan. Ik twijfel er niet aan dat ze beide een flink portie intelligentie hebben.  Evelien maakt nu tekeningen van echte poppen met haar, gezicht, wenkbrauwen en een navel. Ook tekent ze een buik met allemaal dingen erin wat het eten voor moet stellen en dat zit dan in de maag.

Het is wellicht niet heel interessant om te lezen, maar dit zijn ook dagen waarin ik me besef dat geluk in de kleine dingen zit, maar ook dat we gezegend zijn. Ik tel me zegeningen. Wat er allemaal nog komt weet ik niet, maar ik weet wel wat ik allemaal al heb gehad en ik voel me er dankbaar om. Ik teken ervoor. Als ik dit mag volhouden zoals het gaat, graag! Natuurijk heb ik dromen, passies, ambities, maar ik ben realistisch genoeg dat het al heel goed is zoals het gaat. Ik geloof niet in het individu na de dood, dood is gewoon dood, en ik kan daar prima mee leven….

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s