Even bijpraten

Eind augustus liep een grote opdracht af en in september heb ik deze daadwerkelijk afgerond. Altijd weer spannend wat dan de volgende opdracht wordt. Het goede nieuws is dat er veel in de “pijplijn” zit, maar dat deze projecten groot en ambitieus zijn en dus een lange aanloop tijd kennen, en dat geeft nog wel eens lastige momenten. Wat doe je als er een project tussendoor komt?

 

Werk

De lucht hangt vol met mogelijkheden en daarmee dus ook weer beslissingen. Laat ik voorop stellen dat ik het een geweldige tijd vind. Zo werk ik nu ook intensief samen met Maarten en wordt dat mijn compagnon, of hoe je het ook wilt noemen. We vullen elkaar heel goed aan waarbij hij heel goed ideeën kan “verkopen” en ik de ideeën kan voorzien van een solide basis. Dit klinkt allemaal abstract, maar vooralsnog kan ik gewoon niet meer details geven aangezien het veelal om vertrouwelijk informatie gaat.  Het ziet er allemaal geweldig uit en als een belangrijke wending in mijn carriere.

 

De laatste tijd trekt het ook weer aan qua seminars en praten voor publiek. Een paar weken terug de Haagse Hogeschool, volgende week een training, week daarop op een beurs en begin November op een cloud event van NGI-NGN en verderop nog op een congres.

 

Prive

Cindy is nu de binnenkozijnen aan het schilderen. Ik heb het haar niet gezegd, maar dat vind ik natuurlijk best stoer! Leuk aan Cindy is dat als ze het in de agenda zet, het ook daadwerkelijk gebeurd. Het is haar manier om zichzelf een schop onder de kont te geven. En het klinkt allemaal zoetsappig, maar ik vind dat we het best goed doen samen als team. We hebben allebei onze eigenaardigheden, maar die kennen we zo goed dat ze zelden leiden tot wrijving. Daarnaast bindt het ook dat we de zelfde uitdagingen kennen (BMI anyone?) en niets zo lekker voelt dan die ruggengraat weer te laten knakken als we zwichten voor een verleiding. We hebben onze routines. Ik loop graag hard voordat de kinderen naar school gaan, Cindy liever in de avond met de buurvrouw. Woensdag ga ik klimmen of heb ik iets, zij doet pilatus op de donderdagavond. Zaterdag mag zij uitslapen, ik doe dat zondag.

 

Kinderen

Ook de kinderen hebben zo hun ritmes en groeien met sprongetjes. Nu is Evelien veelal een draak met veel moeilijke momenten: Ze wil niet aankleden, ze wil uit bed getild worden in de ochtend, reageert op alles met slaan en knijpen en jaagt Leon over de kling door olie op het vuur te gooien als we Leon een standje geven. Slapen gaat overigens prima. Ze plassen niet in bed en worden ‘s nachts ook niet veel meer wakker en worden niet meer zo vroeg wakker. Leon soms nog wel, maar die gaat dan stil naar beneden. -kleine correctie achteraf: toen ik dit schreef was het nog voordat de klok een uur terug ging. Nu is het net als de voorgaande jaren. Om zeven uur gaat het lichtje van Evelien uit en voor zessen is ze wakker-

 

Leon zit helemaal in zijn element en is een engeltje die wel erg vergeetachtig is. Als je hem vraagt naar boven te gaan om zijn pyama aan te doen, dan gebeurt het niet. Niet uit onwil, maar gewoon omdat hij snel afgeleid is. En hij zit vol met duizend tikken. Nee schudden met zijn hoofd en aan *alles* ruiken. Geen chippie gaat zijn mond is voordat ie er eerst aan geroken heeft, en er zit dus altijd iets op de toppie van zijn neus. Maar hij is ook zoet, lacht lief, is gek op een knuffel en huilt eigenlijk nauwelijks meer. Dan zie je wat een jaar doet. Op school verliest hij nog wel eens de aandacht en als je vraag wat hij moelijk vind op school dan antwoord hij “Niets.”. Als je dan vraag waarom spelling nog niet zo goed gaat dan ligt dat er vooral aan dat hij de instructie gemist heeft, maar niet dat het moeilijk is, haha.

 

Evelien heeft de laatste dagen weer iets nieuws. Dat begon eigenlijk al in de zomer. Toen wilde ze het pepermunt kussentje wat we kregen bij het afrekenen bij een restaurant. Cindy zei nog dat ze eerst moest bijten en niet mag rennen met zo’n snoepje in je mond. Even later op de parkeerplaats worden ineens haar ogen groot en kon ze geen adem meer halen. Gelukkig heb ik kinder EHBO gehad en voel ik me niet onzeker om in te grijpen, maar voordat het nodig was kokte ze het peppermuntje al uit. Maar het had wel indruk op haar gemaakt. Nu van de week gaf ik haar opnieuw een waarschuwing en ging het in haar hoofd leven. De laatste tijd is ze zowieso erg bezig met leven en dood en gedachten. Maar nu durft ze ineens niet meer te slikken en eet ze bijna niets.

 

Ook dit is al weer een weekje aan de gang – ik schrijf dit in etappes- en nu moet ik zeggen dat ze wel erg selectief begint te worden, maar toch kan ze heel zielig huilen als ze niet durf te slikken bij iets wat ze waarschijnlijk ook niet erg lekker vind. Zij is ook de koningin van zichzelf iets wijs maken. Zij kan echt tegen zichzelf praten op zo’n manier dat ze zichzelf zielig vind en ze lijkt die emoties dan echt te hebben.

 

Sinterklaas bestaat niet

Van de week zat ik in de ochtend een boterham weg te werken en Evelien zat achter me aan de keukentafel. Leon stond voor me en vroeg of wij de kadootjes in de schoenen deden. Ik gebaarde een “Ssst!” waarop hij prompt vroeg; “Waarom ssssh je?”. Toen heb ik hem even naar boven meegenomen en hij zat op de toiletbril en keek me vragend aan. Ik vertelde hem dat wij de kadootjes in de schoenen deden.

 

“Maar wie legt dan de zakken voor de deur met Sinterklaas?”. Ik wees mijzelf aan. Voordat hij kon vragen hoe ik dat deed vertelde ik het en hij moest op een hele mooie manier glimlachen. Iedereen vindt zijn eigen kind vast mooi, maar als hij soms op die speciale manier lacht is hij prachtig.

 

“Pap, maar ik voel me wel verdrietig nu ik het weet.”

 

Toen vertelde ik dat ze op school dit jaar aan surprises doen, dus dat het van de week toch wel duidelijk zou worden dat Sinterklaas niet bestaat en dat ik het nu met hem deelde omdat hij de grote broer is en dat we Evelien nog wel een tijdje in Sinterklaas wilde laten geloven. Dat hielp.

 

Die avond bracht ik mijn moeder met de auto thuis en Leon wilde meerijden. Leon vertelde dat hij steeds beter werd in Engels en dat hij dat wilde leren spreken. Dus ik vroeg “Can you really speak english?”, maar Leon begreep mij niet. Daarna zei hij iets wat ik heel bijzonder vond.

 

“Pap, ik irriteer me aan je, maar ik weet niet precies waarom. Misschien omdat oma erbij is?”

 

Nu denk ik dat het kwam omdat hij door mijn vraag misschien dom zou lijken en dat dit niet erg is als je met z’n tween bent, maar wel als er iemand bij is. Maar dat is niet het punt. Wat ik mooi vind is dat hij dus emoties ervaart, ze kan benoemen en dit deelt. Hoeveel mannen houden alles niet voor zichzelf? Maar ook dat hij besefte dat een emotie voelde, maar niet thuis kon brengen waarom hij het voelde, maar wel dat het gebeurde. Dit is volgens mij een eerste stap naar zelfkennis, iets waarvan ik geloof dat het de sleutel is naar een gelukkig leven. Zo wordt ik me steeds vaker bewust van mezelf en hoe anderen op mij reageren. Niet dat ik zomaar mezelf kan bewegen naar wenselijk gedrag of manipulatie, maar wel dat ik probeer te begrijpen waarom iemand zo denkt over mij en of ik dat zelf terecht vind. Dus niet meer uitgaan van wat ik vind dat mijn boodschap is, maar hoe de boodschap lijkt aan te komen. Klinkt misschien wazig, maar ik heb heel erg het gevoel dat ik iets heel belangrijks heb geleerd van Leon en dat vult me met trots. Ik hoop dat ik de juiste dingen doe en zeg om een goede basis te zijn voor wat hij wordt. Leon is Leon, maar uiteraard heb ik wel een rol en ik hoop dat het een goede rol is.

 

Laatst las ik ergens dat het heel belangrijk is dat kinderen zo vroeg mogelijk bepaalde dingen leren (het liefst van een zeer ervaren docent) zoals rekenen en spelling of het bespelen van een instrument omdat dat heel bepalend is voor het bereiken van je potentie op dat gebied. Zelf loop ik steeds vaker tegen beperkingen aan. Te weinig wiskunde, te weinig algebra, te weinig computer kennis. Ik heb altijd gelooft dat je niet alles van iets hoeft te weten om het optimaal te gebruiken, maar daar kom ik op terug. Het is wel belangrijk om te weten hoe assembly (machine taal, het laagste niveau waarop je een computer kunt programmeren) werkt, omdat dit vroeg of laat cruciaal blijkt te zijn. En naast dat ik te oud ben om nog de diepte in te gaan, heb ik er de tijd niet voor. Daarnaast lijkt er wel een mogelijkheden explosie te hebben plaatsgevonden. Generalist blijven met op het juiste moment wat diepere kennis is nog nooit zo moeilijk geweest. Maar goed, door veel te lezen kan ik wel inpluggen op de kennis van anderen. Ik vind het een heerlijk gevoel als ik over iets lees en het ineens kan plaatsen en daarmee een inzicht verkrijg. Dat is echt dopamine. Honger naar kennis is heel bevredigend.

 

Van de week zaten Maarten, Camilla en ik in de auto terug naar kantoor na een klant bezoek. Toen hebben we weer heerlijk gelachen om mijn vermogen om onmogelijke bruggen te slaan tussen dingen en daarvoor dan een verklaring te geven die in hun ogen wel heel erg ver gezocht is. Van Sinterklaas naar kennishonger lijkt dan ook een grote stap.

 

Dit is overigens het langste dagboekstukje in wording. Ik schrijf hier stap voor stap al maanden aan.

 

Ik zal proberen een eind hieraan te maken met nog even een update te geven over mijn werksituatie. Maarten is mijn nieuwe compagnon, Camilla is onze eerste werknemer en we hebben een hoop offertes uitstaan naar klanten. Ik investeer nog steeds; uitgaven zijn groter dan de inkomsten, maar zoals het er nu uitziet gaat dit helemaal goed komen. In totaal ben ik al vijf keer ondernemer geweest en heb ik al drie keer compagnons gehad, maar nu heb ik voor het eerst het gevoel dat het goed gaat komen. Er zijn een paar dingen heel anders dan de eerdere keren. Niet alleen concrete klantvragen en een duidelijke behoefte aan ons product, maar ook een vrij helder beeld van een roadmap en de eerste offertes zijn al opdrachten geworden. Het is ook een model om van het uurtje-factuurtje af te komen.

 

Niettemin is het een spannende tijd. Ik krijg een kans, maar om deze helemaal te pakken en goed uit te voeren blijft altijd de uitdaging…..

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s