Een leven lang falen

Geld verdienen zat er bij mij al vroeg in. Op de lagere school fietste ik met mijn vriend en klasgenootje Nicky naar de Konmar in Voorburg na school. Voor ieder boodschappenkarretje wat we terug brachten kregen we een zegeltje, tien zegeltjes was een appeltaartje waard. Na een uur of wat zegeltjes verzamelen konden we zo’n vijf taartjes onder onze snelbinders mee naar huis nemen. Daar verkochten we ze huis aan huis voor een knaak.

Mijn zus Nicole liep de ochtendkrant maar gaf er snel de brui aan. Onder haar naam en voordat het officieel dus mocht kon ik de ochtendkrant lopen en dat bracht meer dan twee keer zoveel op als de middagkrant. Later op mijn achttiende werkte ik in Griekse Restaurants wat ook meer opleverde dan vakkenvullen wat mijn vrienden veelal deden.

Bijna mijn hele werkleven ben ik ondernemer geweest. Op mijn zestiende startte ik al “met een beperkte handlichting” een “play by mail” onderneming waarbij je een spelletje over de post kon spelen. Dat leverde echter niets op maar was leuk om te doen. Ik had al business cards laten maken op een apparaat op centraal station en een stempel met de bedrijfsgegevens.

Op mijn twintigste kwam ik Jeffrey tegen, mijn eerste compagnon. Samen deden we eerst de Euro Discount Club. Onder het mom van gezamenlijke kortingen was er een abonnement structuur waarbij je niet alleen geld verdiende als je mensen aansloot, maar er ook aan verdienden als deze nieuwe leden weer nieuwe leden aanbrachten. Een soort kettingbrief. Later hebben we software laten bouwen en onze eigen kettingbrief opgezet. Een zeer origineel idee nadat de Euro Discount Club gefaald had maar ook dat heeft me uiteindelijk veel geld gekost en niets opgeleverd. Om de investering te financieren en ook omdat ik geld nodig had ben ik gaan freelancen. Nadat Jeffrey en ik zakelijk maar wel vriendschappelijk uit elkaar zijn gegaan ben ik verder gaan freelancen en dat deed ik best verdienstelijk. Ik bouwde slimme administratieve systemen, maar wel steeds voor de opdrachtgever. Ik wilde zo’n systeem voor mijzelf bouwen en dat dan verkopen op abonnementsbasis. Iets wat nu Software as a Service (SaaS) zou heten. Mind me! Dat was in 2003. Bij een opdrachtgever kwam ik Ferry tegen en hij zag er ook wel wat in. Door samen een kantoortje te nemen in wat nu de DIF heet (Dutch Innovation Factory) werkten we al vrijblijvend samen. Maar het idee groeide. Toen Ferry mij betrok bij een opdracht voor de ABN Amro kwamen we Jenny tegen. Met Jenny ging ik om op de middelbare school en later at ze met haar schoonouders weleens in het Griekse restaurant waar ik werkte. Ferry had haar aan de lijn omdat ze als projectmanager zou gaan werken bij de ABN Amro via dezelfde opdrachtgever. Ik herkende haar stem terwijl Ferry met haar sprak. Al snel kwam ze ook op ons kantoor werken en zij zag er wel wat in om met zijn drieën als bedrijf software te gaan bouwen.

Software bouwen is iets heel bijzonders met een zeer aantrekkelijk businessmodel. Als je dingen maakt van atomen zit je altijd aan grenzen vast. Je hebt een productie proces, je hebt bronnen nodig om dingen te maken. Ook met een dienst heb je mensen nodig en dus vaste lasten. Maar software… als je het één keer maakt kun je het wel een miljoen keer verkopen zonder dat dit fundamenteel meer kost als het tien keer verkopen.

Maar goed, in 2005 richtten we Arcencus op. Door te prostitueren brachten we geld binnen en konden we de software gaan bouwen. Uiteindelijk vonden we ook een partner die met zijn bedrijf zowel geld als een business case had.

Er zaten echter wat dingen tegen. Ten eerste: We hadden een heel algemeen product ontwikkelt. Dat was heel krachtig en goed, maar dat verkoopt niet. Ook was het model van software als dienst nog niet doorgebroken. We waren te vroeg. Toen eind 2008 de crisis uitbrak werden veel projecten stilgelegd terwijl we net extra personeel hadden aangetrokken. Gelukkig hadden we genoeg geld in kas om alles netjes af te wikkelen maar zagen we geen toekomst meer in Arcencus. Ook liepen er twee scheidingen en zijn we ieder onze eigen weg gegaan in de zomer van 2009. Ik viel weer terug in hetgeen waar ik goed in was. De IT prostitutie.

Dat ging erg voorspoedig en omdat ik geschrokken was van mijn situatie in 2009 -net vader geworden van een tweede, maar geen cent spaargeld meer- heb ik mijn focus gelegd op geld verdienen en sparen. Dat ging zo goed dat ik ging dromen van iets anders wat ik al mijn halve leven wilde. Schrijver worden. Ergens nazomer 2011 ben ik dus tijdelijk gestopt met werken om te schrijven. Meer dan 300 pagina’s schreef ik. Maar ik ontdekte twee dingen: Het business model van een boek is zeer slecht, en door mijn goede inkomen waren ook mijn maandelijkse lasten daarop ingesteld. Cindy werkte toen al niet meer en geld ging veel sneller op dan ik verwacht had. Hoe dom kon ik zijn! Weer kwam het einde van mijn spaarrekening in zicht. Door mijn trouwe opdrachtgevers kwam ik er weer snel bovenop. Toch wilde ik niet vijf dagen in de week alleen freelancen.

Toen kwam ik dit voorjaar Maarten tegen. We kende elkaar al als buurman in een ander pand. Hij was ook ondernemer met compagnon, maar hadden een ander toekomst beeld en daarom scheidde hun wegen. Net als in 2003 leek het een goed idee om een kantoorkamer te delen. Goed om de kosten te delen. Langzaamaan deden we steeds meer dingen samen. Dat was vooral “liefde” werk en er verplaatste geen geld. Maarten en ik zijn erg verschillend en vullen elkaar dus goed aan. Hij blijft af van techniek, maar krijgt wel veel dingen gedaan en die zien er fantastisch uit terwijl ik meer een techneut ben zonder gevoel voor het grafische. Door samen een nieuwe weg in te slaan is daar begin dit jaar een nieuwe bedrijf opgestart. Ik heb weer een compagnon.

We maken een vliegende start, maar niet zonder de gebruikelijke hobbels en uitdagingen. We zijn weer software aan het bouwen. Eerder lessen zijn meegenomen, maar zullen dat er genoeg zijn om deze keer wel succesvol te zijn?

Cindy gelooft in mijn vaardigheid om geld te kunnen verdienen. Dat heb ik mijn leven lang al gedaan. Maar in het succes van mijn ondernemingen heeft ze minder vertrouwen. Zij kent mijn geschiedenis ook. Dit stoort me allerminst, ik kan haar geen ongelijk geven. Statistisch gezien….

Niettemin is het natuurlijk een uitdaging om het tegendeel te bewijzen. “Je bent toch wel beter dan ik dacht?” zou zo’n beetje het grootste compliment zijn wat ik welgemeend uit haar mond zou kunnen horen.

Zelf ben ik gelukkig ook mild naar mijzelf. Ik denk dat het komt omdat ik nooit heb hoeven vechten voor iets. Mijn vader heeft erge dingen meegemaakt die hem ongetwijfeld gevormd hebben en een drive voor hem zijn geweest en zo ken ik meer verhalen. Zelf kijk ik terug op een fijne jeugd en alles wat daarna gekomen is, maar ik mis een drive om helemaal los te gaan. Nu ben ik een familieman en natuurlijk werk ik wel wat meer dan iemand met een full time baan, maar ben ik bijna altijd met het eten thuis en zijn de weekenden echt voor het gezin.

Ik geloof dat je ook succesvol kunt zijn zonder een workaholic na te doen. Ook denk ik dat passie niet per se nodig is, maar zeker weet ik dat natuurlijk niet. Het grooste gevaar is misschien dat ik erg tevreden ben.

Natuurlijk is een “leven lang falen” overdreven naast dat het vooral slaat op het zakelijke. Maar falen is helemaal niet erg. “I always win; either I win or I learn”. En ik heb veel geleerd. Natuurlijk zien we alleen iemand zijn succes en niet wat er aan vooraf gaat. Ik lees veel, en vooral biografieën. Zonder uitzondering bestaat ook hun leven een groot deel uit falen. Blijkbaar hebben we daar een blinde vlek voor en verheerlijken we onze helden. Daarom geloof ik gewoon nog steeds dat als het me steeds niet “gelukt” is, dat dit betekent dat het niet gaat gebeuren. Ik ga praktisch iedere dag met groot plezier naar mijn werk. Ik geloof in mijn conceptuele visie en mijn vaardigheid om dit te realiseren. Daarnaast heb ik ook geleerd en leer ik nog steeds. De voortekenen zijn ook gunstig. Zowel de timing, het idee en het team zijn goed. Heerlijk om nu niet te weten hoe de toekomst eruit ziet. Daar moet je van genieten, want als je eenmaal succesvol bent verdwijnt die spanning. Ik doe alles nog wat ik vroeger ook met plezier deed. Zoals schrijven en als je dit leest heb ik je waarschijnlijk lang genoeg kunnen boeien, dus zelfs daar is hoop! Nu nog hopen dat Cindy dit stukje goedkeurt😉

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Een leven lang falen

  1. Peggy zegt:

    Nou Hen, Cindy heeft het vlgs mij goedgekeurd want je eerlijke verhaal staat online.

  2. Jenny Sas zegt:

    Henri

    Echt leuk on te lezen.

    De weg die we bewandelen, de gebeurtenissen, maar ook de mensen die we tegenkomen in ons leven vormen ons voor een deel.

    We hebben als jong volwassenen ontzettend veel geleerd en lol gehad in die tijd.

    Had het voor geen goud willen missen.
    Jouw ideeën zijn (meestal) vooruitstrevend en heel goed. Jammer dat de wereld en de mensen om jou heen vaak erachteraan lopen en vaak (nog niet) begrijpen.

    Ik waardeer jou als innovator, oud compagnon en vriend.
    En ik geloof heilig dat er een moment komt waarop tijd en jouw kennis/innovatie gaan samenvallen en jij heel succesvol zal zijn.

    xxxxxxx
    Jenny

    • Henri Koppen zegt:

      Hey Jenny, thanks!! Ik denk er net zo over. Had de Arcencus tijd ook niet willen missen en grappig dat ik overigens nu klant ben (ROI-Financials) van ons eigen product! Het werkt dus nog steeds🙂 Daarnaast heb ik diepe bewondering voor jouw avontuur en hoop ik dat het zal brengen wat je verdiend. Leuk om te zien dat Demi je helpt en meedenkt en zo lief voor mijn kinderen was toen ik langs kwam voor een moederdag kadootje. Cindy draagt de armbanden dagelijks.

      Alle gekheid op een stokkje, we doen het best leuk zo! Nu nog even dat kleine stapje….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s