Veranderende dynamiek

Ken je dat gevoel? Dat je ergens werkt en er een hele goede sfeer is. Dat je een bijzondere tijd hebt ergens. En op een gegeven moment gaat dat weer voorbij, iemand gaat weg, management wordt strenger, of het werk verandert. Achteraf besef je dan pas dat het een bijzondere tijd was en kun je dat gevoel gaan missen en ga je op een gegeven moment ook zelf verder.

Ik had het toen ik vakken vulde bij de V&D, later toen ik werkte bij de Griek, maar ook in Australië toen ik werkte bij een bakker in een wintersportdorp. Oh Jindabyne, wat mis ik dat. Maar het gebeurd niet alleen op werk, ook thuis of met familie heb je gouden tijden en die gaan dan weer voorbij en soms is het een heerlijke zomer die heel lang lijkt te duren maar dan ineens overgaat in een herfst.

Aan de ene kant is dat mooi, vooral als je beseft dat het een gouden tijd is. Ook het besef dat het weer voorbij gaat heeft iets moois, zoals die laatste herfstdag die onverwacht warm is, maar waarvan je weet dat het slechte weer er toch aankomt. Hoe meer ik er nu over schrijf, hoe meer herinneringen binnenstromen.

Maar nu is er ook aan het tijdperk een einde gekomen dat Leon en Evelien niet meer lekker liggen bij elkaar. Klikken, schelden, sarren, pesten, vernederen. De liefde lijkt voorbij en ik mis het nu al. Het is dan ook zo ongrijpbaar. Hoe komt dat toch? Wie wordt hier nu beter van? Het geeft me zo’n gevoel van zonde. Is het tijdelijk? Kan ik er wat aan doen?

Vandaag las ik een slecht stukje over Kaizen, dat gaat om verbeteren met hele kleine stapjes. Het stuk was inspiratieloos, maar toch zette het me aan het denken. Misschien was dat denken al wat eerder begonnen, maar vandaag voelde ik het. Als ik nu iedere dag een kleine stukje schrijf, misschien wordt het dan elke keer een beetje beter.

Want een ding wat ik de laatste twee jaar geleerd heb is dat er geen shortcut bestaat voor oefenen, oefenen, oefenen. Alles wat je wilt weten of kunnen valt of staat hierbij. Je moet er gewoon tijd in steken, zoveel mogelijk, dan wordt het beter. Je kunt dat niet afraffelen en denken dat je beter bent dan de rest door het met minder tijd ook te kunnen. Talent is overrated. Volhardendheid wint het van talent, dat geloof ik.

Maar goed, ik ga er weer eens goed voor zitten en afscheid nemen van die tijd dat mijn kinderen elkaars beste maatje waren…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Veranderende dynamiek

  1. Jen zegt:

    Het komt weer terug. Ze gaan van “broer en zus” nu naar individu en zetten zich van de ander af.
    De komende (sorry) jaren zul je af en toe denken. … Dit komt nooit meer goed en hoewel de ergernis naar elkaar voor hen geen probleem is, breekt het jouw hart.

    Naar de buitenwereld (schoolplein bijv) zal broer of zus de ander direct hulp bieden als dat nodig is want dat. … zit diep van binnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s