Cindy 40

Gisteren is Cindy 40 geworden en de dag daarvoor heb ik haar elf jaar geleden ontmoet in een apres-ski bar in Solden, Oostenrijk. Time flies, Leon is achtenhalf en Evelien al flink opweg naar de zes.

Zoals je ziet schrijf ik nog maar weinig artikelen en ook weinig in mijn dagboek, toch is het al meer dan vijftien jaar dat ik een blog bijhoudt en ik ben niet van plan om ermee te stoppen. Zakelijk schrijf ik me wel suf, de laatste twee weken heb ik ruim veertig pagina’s geschreven aan specificaties.

Deze week is ook een mijlpaal. Gisteren eind van de middag zijn Maarten en ik tot een overeenstemming gekomen hoe we onze onderneming inrichten. Hier waren we al maanden mee bezig en nu zijn we eruit. Voor wie nog niet weet wat ik momenteel doe.

Maarten en ik vormen samen Thingks. Thingks levert strategie, design en architectuur voor het bedrijfsleven. Wij visualiseren wat een bedrijf doet, maar ook in de toekomst gaat doen, hoe de markt zich ontwikkelt en hoe je met een strategie hier op in speelt. De focus ligt altijd op hoe een klant een probleem beleeft en hoe je hier invulling aan geeft, en dat alles op basis van een goede methodiek en onder architectuur.

Ik zal er een andere keer wel wat meer over schrijven. Het werkt in ieder geval en daarom hebben we het druk. Ons team is al gegroeid en hier willen we ook door mee gaan.

Nu zit ik met Evelien in de ballenbak en vanochtend ben ik met Leon naar het Tikibad geweest. Nu durft hij wel in de meeste glijbanen, maar sommige mag hij pas in als hij 1.50 is. Er is blijkbaar iets gebeurd want ze waren erg op de regels vandaag en Leon werd er dus op aan gesproken dat ie een glijbaan had gepakt waarvoor hij nog te klein is.

Dagelijks schrijf ik nog veel, maar het is vooral zakelijk. Zelfs mijn blogs waarin ik mijn opinie deel komt er niet van. Wel jammer, want ik houdt er nog steeds van dat mijn vingers over het toetsenbord vliegen. Nouja, voorlopig staat dit er weer op. Ik ga mijn oververhitte dochter zoeken, ik heb honger.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Even bijpraten

Eind augustus liep een grote opdracht af en in september heb ik deze daadwerkelijk afgerond. Altijd weer spannend wat dan de volgende opdracht wordt. Het goede nieuws is dat er veel in de “pijplijn” zit, maar dat deze projecten groot en ambitieus zijn en dus een lange aanloop tijd kennen, en dat geeft nog wel eens lastige momenten. Wat doe je als er een project tussendoor komt?

 

Werk

De lucht hangt vol met mogelijkheden en daarmee dus ook weer beslissingen. Laat ik voorop stellen dat ik het een geweldige tijd vind. Zo werk ik nu ook intensief samen met Maarten en wordt dat mijn compagnon, of hoe je het ook wilt noemen. We vullen elkaar heel goed aan waarbij hij heel goed ideeën kan “verkopen” en ik de ideeën kan voorzien van een solide basis. Dit klinkt allemaal abstract, maar vooralsnog kan ik gewoon niet meer details geven aangezien het veelal om vertrouwelijk informatie gaat.  Het ziet er allemaal geweldig uit en als een belangrijke wending in mijn carriere.

 

De laatste tijd trekt het ook weer aan qua seminars en praten voor publiek. Een paar weken terug de Haagse Hogeschool, volgende week een training, week daarop op een beurs en begin November op een cloud event van NGI-NGN en verderop nog op een congres.

 

Prive

Cindy is nu de binnenkozijnen aan het schilderen. Ik heb het haar niet gezegd, maar dat vind ik natuurlijk best stoer! Leuk aan Cindy is dat als ze het in de agenda zet, het ook daadwerkelijk gebeurd. Het is haar manier om zichzelf een schop onder de kont te geven. En het klinkt allemaal zoetsappig, maar ik vind dat we het best goed doen samen als team. We hebben allebei onze eigenaardigheden, maar die kennen we zo goed dat ze zelden leiden tot wrijving. Daarnaast bindt het ook dat we de zelfde uitdagingen kennen (BMI anyone?) en niets zo lekker voelt dan die ruggengraat weer te laten knakken als we zwichten voor een verleiding. We hebben onze routines. Ik loop graag hard voordat de kinderen naar school gaan, Cindy liever in de avond met de buurvrouw. Woensdag ga ik klimmen of heb ik iets, zij doet pilatus op de donderdagavond. Zaterdag mag zij uitslapen, ik doe dat zondag.

 

Kinderen

Ook de kinderen hebben zo hun ritmes en groeien met sprongetjes. Nu is Evelien veelal een draak met veel moeilijke momenten: Ze wil niet aankleden, ze wil uit bed getild worden in de ochtend, reageert op alles met slaan en knijpen en jaagt Leon over de kling door olie op het vuur te gooien als we Leon een standje geven. Slapen gaat overigens prima. Ze plassen niet in bed en worden ‘s nachts ook niet veel meer wakker en worden niet meer zo vroeg wakker. Leon soms nog wel, maar die gaat dan stil naar beneden. -kleine correctie achteraf: toen ik dit schreef was het nog voordat de klok een uur terug ging. Nu is het net als de voorgaande jaren. Om zeven uur gaat het lichtje van Evelien uit en voor zessen is ze wakker-

 

Leon zit helemaal in zijn element en is een engeltje die wel erg vergeetachtig is. Als je hem vraagt naar boven te gaan om zijn pyama aan te doen, dan gebeurt het niet. Niet uit onwil, maar gewoon omdat hij snel afgeleid is. En hij zit vol met duizend tikken. Nee schudden met zijn hoofd en aan *alles* ruiken. Geen chippie gaat zijn mond is voordat ie er eerst aan geroken heeft, en er zit dus altijd iets op de toppie van zijn neus. Maar hij is ook zoet, lacht lief, is gek op een knuffel en huilt eigenlijk nauwelijks meer. Dan zie je wat een jaar doet. Op school verliest hij nog wel eens de aandacht en als je vraag wat hij moelijk vind op school dan antwoord hij “Niets.”. Als je dan vraag waarom spelling nog niet zo goed gaat dan ligt dat er vooral aan dat hij de instructie gemist heeft, maar niet dat het moeilijk is, haha.

 

Evelien heeft de laatste dagen weer iets nieuws. Dat begon eigenlijk al in de zomer. Toen wilde ze het pepermunt kussentje wat we kregen bij het afrekenen bij een restaurant. Cindy zei nog dat ze eerst moest bijten en niet mag rennen met zo’n snoepje in je mond. Even later op de parkeerplaats worden ineens haar ogen groot en kon ze geen adem meer halen. Gelukkig heb ik kinder EHBO gehad en voel ik me niet onzeker om in te grijpen, maar voordat het nodig was kokte ze het peppermuntje al uit. Maar het had wel indruk op haar gemaakt. Nu van de week gaf ik haar opnieuw een waarschuwing en ging het in haar hoofd leven. De laatste tijd is ze zowieso erg bezig met leven en dood en gedachten. Maar nu durft ze ineens niet meer te slikken en eet ze bijna niets.

 

Ook dit is al weer een weekje aan de gang – ik schrijf dit in etappes- en nu moet ik zeggen dat ze wel erg selectief begint te worden, maar toch kan ze heel zielig huilen als ze niet durf te slikken bij iets wat ze waarschijnlijk ook niet erg lekker vind. Zij is ook de koningin van zichzelf iets wijs maken. Zij kan echt tegen zichzelf praten op zo’n manier dat ze zichzelf zielig vind en ze lijkt die emoties dan echt te hebben.

 

Sinterklaas bestaat niet

Van de week zat ik in de ochtend een boterham weg te werken en Evelien zat achter me aan de keukentafel. Leon stond voor me en vroeg of wij de kadootjes in de schoenen deden. Ik gebaarde een “Ssst!” waarop hij prompt vroeg; “Waarom ssssh je?”. Toen heb ik hem even naar boven meegenomen en hij zat op de toiletbril en keek me vragend aan. Ik vertelde hem dat wij de kadootjes in de schoenen deden.

 

“Maar wie legt dan de zakken voor de deur met Sinterklaas?”. Ik wees mijzelf aan. Voordat hij kon vragen hoe ik dat deed vertelde ik het en hij moest op een hele mooie manier glimlachen. Iedereen vindt zijn eigen kind vast mooi, maar als hij soms op die speciale manier lacht is hij prachtig.

 

“Pap, maar ik voel me wel verdrietig nu ik het weet.”

 

Toen vertelde ik dat ze op school dit jaar aan surprises doen, dus dat het van de week toch wel duidelijk zou worden dat Sinterklaas niet bestaat en dat ik het nu met hem deelde omdat hij de grote broer is en dat we Evelien nog wel een tijdje in Sinterklaas wilde laten geloven. Dat hielp.

 

Die avond bracht ik mijn moeder met de auto thuis en Leon wilde meerijden. Leon vertelde dat hij steeds beter werd in Engels en dat hij dat wilde leren spreken. Dus ik vroeg “Can you really speak english?”, maar Leon begreep mij niet. Daarna zei hij iets wat ik heel bijzonder vond.

 

“Pap, ik irriteer me aan je, maar ik weet niet precies waarom. Misschien omdat oma erbij is?”

 

Nu denk ik dat het kwam omdat hij door mijn vraag misschien dom zou lijken en dat dit niet erg is als je met z’n tween bent, maar wel als er iemand bij is. Maar dat is niet het punt. Wat ik mooi vind is dat hij dus emoties ervaart, ze kan benoemen en dit deelt. Hoeveel mannen houden alles niet voor zichzelf? Maar ook dat hij besefte dat een emotie voelde, maar niet thuis kon brengen waarom hij het voelde, maar wel dat het gebeurde. Dit is volgens mij een eerste stap naar zelfkennis, iets waarvan ik geloof dat het de sleutel is naar een gelukkig leven. Zo wordt ik me steeds vaker bewust van mezelf en hoe anderen op mij reageren. Niet dat ik zomaar mezelf kan bewegen naar wenselijk gedrag of manipulatie, maar wel dat ik probeer te begrijpen waarom iemand zo denkt over mij en of ik dat zelf terecht vind. Dus niet meer uitgaan van wat ik vind dat mijn boodschap is, maar hoe de boodschap lijkt aan te komen. Klinkt misschien wazig, maar ik heb heel erg het gevoel dat ik iets heel belangrijks heb geleerd van Leon en dat vult me met trots. Ik hoop dat ik de juiste dingen doe en zeg om een goede basis te zijn voor wat hij wordt. Leon is Leon, maar uiteraard heb ik wel een rol en ik hoop dat het een goede rol is.

 

Laatst las ik ergens dat het heel belangrijk is dat kinderen zo vroeg mogelijk bepaalde dingen leren (het liefst van een zeer ervaren docent) zoals rekenen en spelling of het bespelen van een instrument omdat dat heel bepalend is voor het bereiken van je potentie op dat gebied. Zelf loop ik steeds vaker tegen beperkingen aan. Te weinig wiskunde, te weinig algebra, te weinig computer kennis. Ik heb altijd gelooft dat je niet alles van iets hoeft te weten om het optimaal te gebruiken, maar daar kom ik op terug. Het is wel belangrijk om te weten hoe assembly (machine taal, het laagste niveau waarop je een computer kunt programmeren) werkt, omdat dit vroeg of laat cruciaal blijkt te zijn. En naast dat ik te oud ben om nog de diepte in te gaan, heb ik er de tijd niet voor. Daarnaast lijkt er wel een mogelijkheden explosie te hebben plaatsgevonden. Generalist blijven met op het juiste moment wat diepere kennis is nog nooit zo moeilijk geweest. Maar goed, door veel te lezen kan ik wel inpluggen op de kennis van anderen. Ik vind het een heerlijk gevoel als ik over iets lees en het ineens kan plaatsen en daarmee een inzicht verkrijg. Dat is echt dopamine. Honger naar kennis is heel bevredigend.

 

Van de week zaten Maarten, Camilla en ik in de auto terug naar kantoor na een klant bezoek. Toen hebben we weer heerlijk gelachen om mijn vermogen om onmogelijke bruggen te slaan tussen dingen en daarvoor dan een verklaring te geven die in hun ogen wel heel erg ver gezocht is. Van Sinterklaas naar kennishonger lijkt dan ook een grote stap.

 

Dit is overigens het langste dagboekstukje in wording. Ik schrijf hier stap voor stap al maanden aan.

 

Ik zal proberen een eind hieraan te maken met nog even een update te geven over mijn werksituatie. Maarten is mijn nieuwe compagnon, Camilla is onze eerste werknemer en we hebben een hoop offertes uitstaan naar klanten. Ik investeer nog steeds; uitgaven zijn groter dan de inkomsten, maar zoals het er nu uitziet gaat dit helemaal goed komen. In totaal ben ik al vijf keer ondernemer geweest en heb ik al drie keer compagnons gehad, maar nu heb ik voor het eerst het gevoel dat het goed gaat komen. Er zijn een paar dingen heel anders dan de eerdere keren. Niet alleen concrete klantvragen en een duidelijke behoefte aan ons product, maar ook een vrij helder beeld van een roadmap en de eerste offertes zijn al opdrachten geworden. Het is ook een model om van het uurtje-factuurtje af te komen.

 

Niettemin is het een spannende tijd. Ik krijg een kans, maar om deze helemaal te pakken en goed uit te voeren blijft altijd de uitdaging…..

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Balkonia

Vakantie op je balkon, ofwel thuisblijven is een Balkonia vakantie. De laatste twee weken van Augustus zouden we gaan, maar dat is de laatste week geworden. Nu was er nog een 2e week die we zouden gaan, maar daarvoor kon ik niets vinden en daarom zijn we een vakantie vanuit huis gaan doen. De week is alweer bijna om…

The Good
De businesscase voor een thuis vakantie is niet slecht. De 600 tot 1000 euro die je anders kwijt bent kun je nu investeren in leuke dingen doen. Saillant detail is dat de leukste dingen gratis waren en dat de dure dingen tegen vielen. Zondag zouden we naar Castlefest gaan. Dat is een leip feest waar zelfs de bezoekers verkleed gaan in fantasy. Eerder dit jaar had ik de Fantasy Fair gemist en nu zouden we dus naar Lisse gaan. We kwamen niet vroeg aan: Half twaalf en de rij om een kaartje te kopen was zo extreem lang dat het een anderhalf uur zou duren voordat we binnen zouden komen. In overleg met de kinderen zijn we naar Noordwijk gereden. Het was Zondag en mooi weer, dus ook daar verwachtte ik drukte, maar dat viel vreselijk mee. Parkeren 100 meter van het strand en ook nog eens goedkoop, en eigenlijk liep alles op rolletjes. We hadden maar wat strandspul gekocht en de kinderen hebben heerlijk gezwommen in hun onderbroek. In de avond gegeten in Zoetermeer (Pasta Company) en gewoon een geweldige dag. De volgende dag naar Meyendel geweest en ook daar onverwacht lang blijven plakken, daarna dagje Scheveningen en Oma Mary meegenomen. Weer was iets minder, maar nog steeds weinig klagen. Ook heb ik in de tuin een echte tent opgezet (dank Wil en Fred!) en daar hebben ze in geslapen. Niet de hele nacht, we hebben ze overgelegd toen we zelf naar bed gingen, maar wat een pret hebben ze ermee gehad!

Leon had op zijn verjaardag van ons een mountainbike gehad. Op een dag heb ik hem meegenomen naar Snowworld om daar te oefenen met zijn versnellingen en het gebruik van zijn remmen, heb er nog een filmpje van gemaakt. Dat soort één op één momenten zijn heerlijk, zeker als ik zie dat hij het ook echt oppakt.

Op heel wat momenten was het heerlijk om aandacht te geven aan de kinderen en te horen wat er in hun omgaat. De hele straat was op vakantie dus we waren ook echt op ons vieren aangewezen en ik kan niet anders zeggen dat Leon en Evelien voornamelijk lief voor elkaar geweest zijn.

Deze week heb ik ook het sporten weer opgepakt. Drie keer hard gelopen en ook het mountainbiken met Leon was toch echt wel een work-out. Dit in combinatie met weinig drinken en snoepen is een goede aanzet die ik hoop vol te houden.

The Bad
Vandaag zijn we naar Dolfinarium geweest. Wat een drama was dat. Slecht geregeld op alle vlakken, duur en zelfs de top show was flauw en matig. We vroegen of dit kwam door de drukte, maar dit bleek “business as usual”. De kinderen vonden het nog okee, maar ik raad het af. Zelfs al was het minder druk dan vind ik het nog matig. Wat meteen duidelijk werd is dat de leukste dingen eigenlijk weinig met geld te maken hebben.

Ook ben ik een groot gedeelte van de week heel erg moe geweest. Geen enkele avond is het later dan twaalf uur geworden en meestal lag ik al om half elf kapot op bed. Niet alleen is het heel intensief om de hele dag met elkaar te zijn. Mijn werk en de druk aldaar hebben zo zijn tol geeist. Klein voordeel bij dit nadeel is dat ik veel minder heb gedronken als in andere weken. Na twee glazen wijn ging mijn licht al uit. Moe zijn is niet bevordelijk voor mijn humeur.

Ook was dagen lang mijn hartslag in rust te hoog. Ergen tussen de 85 en 110 slagen per minuut. Op een gegeven moment werd ik in de nacht wakker en was mijn hartslag ruim 100 slagen per minuut. Meteen even gekeken naar de oorzaken en die zijn best lastig vast te stellen. Uiteindelijk heeft je lichaam een bepaalde behoefte aan zuurstof en op 1 of andere manier kwam dat niet op pijl met een lagere hartslag. Ben dus ijzer gaan drinken, heb meer vitaminen geslikt en uiteindelijk was het aan het eind allemaal weer op pijl: in rust tussen de 60 en 70 slagen. Vage shit die me wel bewust maakt dat je lichaam de tempel is van je ziel. Je zal je gezondheid dus moeten koesteren.

The Ugly
Vakantie is voor mij ook altijd een periode van bezinning. Na mijn vakantie heb ik altijd goede voornemens om dingen anders aan te pakken, waar vervolgens niet heel veel van terecht komt. Ook heb ik best wel mijn periodes gehad dat ik gewoon heel erg verveeld was. Steeds maar geven en leuk voor de anderen is niet iets wat mij inspireert. Ik ben toch wel heel erg een individualist en denk veel aan mijzelf. Als om een uur of negen de kinderen eindelijk op bed liggen ben ik te moe om nog iets voor mijzelf te doen. Vaak kan ik het dan ook niet opbrengen om nog gezellig te doen en soms voelt dat neerslachtig aan. Heb ik wel de juiste keuzes gemaakt? Wil ik dit de komende jaren nog wel zo doen? Lelijke gedachten die als zaadjes kiem vatten als je ze eenmaal hebt. Gelukkig kan ik dit wel goed relativeren en besef ik dat dit een bui is die gevoed word door moeheid en de soms saaie kant aan kinderen. Juist zo’n intensieve week met z’n vieren maakt bepaalde “lacunes” duidelijk. En dat zijn lelijke gedachten.

Niettemin ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk en zal ook ik hiermee om moeten gaan. Verantwoordelijkheid nemen voor beslissingen, maar ook mijn grenzen stellen en ruimte scheppen voor mezelf. Niemand heeft wat aan een chagrijnige partner of pappa. Maar ik vind het best lastig. Cindy wil dat ik dit soort ruimtes van te voren plan. Terwijl ik juist van het niet plannen ben. Deze hele kindervakantie is wat dat betreft wel weer een leerschool. We zouden dit jaar last-minute gaan. Maar naast dat Cindy koudwatervrees kreeg, bleek dit ook terecht. Last minute, zeker met kinderen en een beperkt budget is gewoon een fabel in het hoogseizoen. In dat opzicht voelt dat wel als een falen en de goede kant is dat we dit nu ervaren hebben en volgend jaar gewoon weer ruim van te voren de plannen maken. We hebben ook veel gesproken over de voordelen van een tent, maar we twijfelen nog of we over de nadelen heen kunnen stappen.

Gisteravond was het zaterdag avond. De kinderen keken nog een film op Leon zijn kamer en ik zat na te denken over vakantie en ben eruit. Ik denk dat we toch een carava gaan kopen.

Say what?

Ja een caravan. Ik zal dit toelichten. Vakantie met kinderen komt erop neer dat je wil dat de kinderen zoveel mogelijk zichzelf vermaken. Vriendjes zijn het perfecte middel van vermaak en die maak je niet op een hotelkamer, maar op een camping. Een tent zuigt, omdat je geen echt plekken hebt om je spullen op te bergen, een koelkast ontbreekt en slapen is een uitdaging. Sta caravans huren is niet alleen duur, je moet er vroeg bij zijn, en vliegvakanties zijn duur en vaak zit je toch vast aan een hotelkamer. Op de camping leef je gewoon buiten. Ja het is wat primitief. Maar met een caravan en voortent heb je toch minder nadelen dan een tent en met een caravan kun je ook vaker betaalbaar op vakantie gaan en ben je redelijk mobiel. Opslag is gewoon een dienst waarvoor je betaald en naast wat verzekering, benzine en meer tol heb je relatief weinig kosten. Een caravan dus. Andere voordelen zijn dat we bijvoorbeeld in de zomervakantie ik de caravan ergens drop, Cindy daar kan zijn met de kinderen en ik na mijn werk gewoon naar de camping toe ga. Of oma kan daar een paar dagen met de kinderen zitten.

Maar goed, dit is dus mijn week in een notendop. En ik tel mijn zegeningen. Als ik zie hoeveel ellende er is in de wereld en wat een geluk ik heb, dan voel ik weinig om over te klagen. Er is niets mooiers dan je dochter die tegen je aankruipt en laat voelen dat ze van je houdt. Of een zoon waarbij het kwartje valt en iets van mij aanneemt en daar blij mee is. Een vrouw die gewoon heel veel van mij houdt en waarbij ik me gewoon lekker voel. Al die shit eromheen neem ik voor lief. Ik teken ervoor.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nieuwe inzichten

Elk jaar gaan we wel één of twee keer naar een vakantiehuisje met de kinderen. Het is echt iets van deze tijd en vaak zijn er goede aanbiedingen te vinden. We zitten in Hunzedal omdat ze daar sta caravans hebben. Het leuke daarvan is dat de kinderen dan veel meer buiten zijn en andere kinderen tegenkomen dan als je een huisje hebt.

 

Het weer was op zich goed, maar de laatste dagen regent het. Gisteren zijn we daardoor naar een indoor pretpark geweest, Plopsa. Ik had geen bank token meegenomen zodat ik met korting kaartjes kon kopen (had overigens ook geen printer), dus heb de volle mep betaald, 18 euro per persoon, ook volwassenen. Bizar, want alles is gericht op (kleine) kinderen. Daar komt natuurlijk ook een parkeerkaart van 6 euro bij. Het is een hal die je in een sprintje kunt overbruggen in zo’n 20 seconden. Niettemin hebben de kinderen het erg naar hun zin gehad en tja, dan is het al snel goed. In de avond zijn we nog uit eten geweest in een buffet restaurant waar de kinderen zich vol hebben gestopt met ijs. Bijna thuis geef ik wel aan dat de kinderen meteen naar bed gaan. Krijg ik toch een donderpreek van Leon om mij oren wat een verschrikkelijk dag het was. Natuurlijk weet ik wel beter, maar leuk vind ik dat niet.

 

Ondanks dat ik hier niet lekker slaap, er weinig tijd is om iets voor mezelf te doen en het vrij koud is, kom ik toch wel tot rust. Ik kan werk makkelijk los laten en heb slechts af en toe de boel in de gaten gehouden op afstand. Ook krijg ik nieuwe inzichten, denk over dingen na en lees interessante boeken op de e-reader (het uurtje in de avond, en tussen momentjes op de dag door). Daarover zometeen meer.

 

We hadden nog een leuk incidentje wat weer duidelijk maakt hoe gewoon het is, dat alles het doet. Cindy kon het toilet niet doortrekken en dacht dat het stuk was. Mijn eerste gedachte was meteen de kraan aanzetten en inderdaad, er was geen water. Heerlijk hoe Cindy in de stress schiet en echt zoiets had “ja maar, dat kan toch niet? Wat als je net onder de douche staat met je haar vol schuim? Hoe lang kan dat wel niet duren?”. Na aandringen van Cindy bel ik de receptie, maar die was erg druk, toen ik iemand aan de lijn kreeg zei de receptioniste meteen dat niemand water had en dat zelfs het dorp zonder water was. Ze waren daar met de weg bezig. Uiteindelijk was het na een minuut of twintig weer voorbij, maar de luxe van stromend water was heel duidelijk.

 

Ik lees veel over cloud computing -duh- maar daaromheen zit een hele schil van bewegingen die er zijdelings mee te maken hebben en ook overlap hebben, zoals “het nieuwe werken”, lifehacking, online marketing, en allerlei sites die zich richten op het moderne internet. Op zich logisch, want een onderdeel van cloud computing is software as a service (SaaS) en veel tools zijn als een dienst af te nemen. Daar lees ik dus veel over en dan kom je in een ecosysteem terecht van Apple lovers en gelijkdenkenden over de informatie maatschappij met schrijvers zoals Seth Godin, Clay Shirky, Martijn Aslander, Simon Sinek en nog velen anderen. Aan de ene kant inspirerend materiaal wat me ook aan het denken zet, maar vooral het boek “Start with WHY” staat me tegen. Niet om de basis boodschap, natuurlijk moet je beginnen met het waarom, en daarna pas met hoe en wat. Een klassieke fout waarin ik nog regelmatig stap, ik begin vaak met het het hoe en wat, maar ook omdat ik over het waarom al heb nagedacht. Het boek is in mijn ogen erg overgewaardeerd met voorbeelden achteraf om de stelling te onderbouwen. Ik ga er nog wel een blogpost aan wagen om hier dieper op in te gaan, maar een inzicht die ik heb is dat er in een wereld voor culturen, technologie en veranderingen er geen harde waarheden en zekerheden zijn die altijd werken en dat alles maar een richting is. Heel veel boeken verkopen hoe je gelukkig kunt worden, hoe je af kunt vallen, hoe je rijk kunt worden. Inspirerend? Zeker, kan het werken? Natuurlijk. Maar uiteindelijk is niet iedereen in staat om al zijn doelen te bereiken en is er geen zeker stappenplan. Het is vooral een weg om te ontdekken voor jezelf waar je mogelijkheden liggen en hoe je die kan onderbrengen in je dagelijkse leven. Natuurlijk is de ene mens gelukkiger dan de andere, en bereikt de ene meer dan de andere, maar niemand is steeds gelukkig en kan alle zorgen en problemen oplossen omdat hij of zij zoveel weet. Leven is complexe materie en door de fasen van onze levens doen we lessen op, uit boeken, maar vooral uit de praktijk en is mazzel hebben een groot onderdeel van je geluk. En er zijn af en toe die uitzonderingen die echt boven de menigte uitstijgen en ons inspireren, of ons gewoon even een geluksmomentje bezorgen omdat we erover lezen en ze ons motiveren.

 

Het is tijd om broodjes te halen en hier een punt aan te schrijven. Zoals vaker is mijn voornemen weer om meer te schrijven en ook in mijn dagboek.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geen tijd

Als je naar mijn dagboek kijkt is er weinig geschreven de laatste drie maanden. Niet omdat er niets te melden is, maar het is gewoon druk. Ik werk drie dagen in de week in Amsterdam, maar ook de andere dagen zit ik ramvol. In de avonden ben ik blij als ik eindelijk even kan ontspannen door naar “The walking dead” te kijken en in de weekenden komt het er ook niet van om even te schrijven.

Vorige week is de badkamer afgemaakt. Ik had er meer moeite mee dan gedacht om tweeenhalve week geen badkamer te hebben. Het voelde echt als volhouden en uiteindelijk heb ik ook niet meer hardgelopen en ben ik vreselijk door mijn rug gegaan. Nu eindelijk kunnen we weer douchen, maar zijn er nog kleine klusjes zoals raamdecoratie tegen de inkijk en de tegens boenen. De kinderen hebben deze week vakantie, maar ik heb geen mogelijkheid om een paar dagen vrij te nemen.

Ik heb een heel dubbel gevoel. Er zijn best veel momenten dat ik me gelukkig voel, maar ook veel momenten dat ik een beetje baal van de routine. Er is maar één moment waarop je kan leven en dat is nu, maar dan kies ik er toch voor om door te buffelen of uit te zien naar de momenten dat je weer zonder jas naar buiten kan. Zonde en niet nodig, dus dat is een punt van aandacht. Doordat ik dus ook minder bewogen heb en wat meer ook door de weeks wat gedronken heb voel ik me lomp en dik. Dalijk ga ik en Cindy hardlopen. Leon gaat mee op de skates en Evelien op de fiets.

Door het harde werken kom ik weinig toe aan artikelen schrijven en aan research. Ik merk nu al dat ik met bepaalde technieken weer wat achter loop. De laatste tijd denk ik ook wat meer aan de toekomst. Het wordt nu echt belangrijk om focus te kiezen, want over een paar jaar wordt anders de keuze voor mij gemaakt. Wel leer ik weer van alles bij over mezelf. Door aan anderen door te vragen wat ze er precies van vinden wat ik zeg leer ik weer meer hoe mensen naar mij kijken en ik zie zeg maar nog genoeg groeikansen :-)

Het belangrijkste inzicht wat ik heb is dat het niet uit maakt hoe goed je bent. Als je het niet kan overbrengen is het niet veel waard. Ik heb de neiging om bijvoorbeeld technische zaken uit te schrijven, maar niemand die dat leest. In tegenstelling tot plaatjes met een korte toelichting, die gaan erin als ketellapper. Ook kun je heel veel kennis hebben, maar niemand die daar iets echt van wil weten. Het gaat niet om de kennis, maar om methodiek om het over te brengen. Mensen betalen niet voor kennis, ze betalen voor een systeem. Wat ik nu dus probeer is mijn kennis onder te brengen in een methode en de methodes in een systeem. Daarom geen wil ik wat “bewijzen” verzamelen en daarom heen wat meer aan storytelling doen. Als ik een artikel lees met een verhaal erin dan lees ik dat veel liever dan een stuk inhoudelijke maar droge tekst. En storytelling is best moeilijk, ik ben er al een tijdje mee bezig, maar vind geen inspirerende verhalen die aansluiten bij het verhaal wat ik wil vertellen.

Zo is er een filmpje van Jeff Bezos, de oprichter van Amazon.com die in een TED talk twintig minuten uitwijdt over cloud computing en de vergelijking met de Gold Rush en electriciteit. Geweldig! Net als de gold rush was er natuurlijk ook de .com industrie. Maar in tegenstelling tot de gold rush waarin uiteindelijk het goud op is, is er op innovatie altijd weer iets nieuws te vinden. En dan de vergelijking met elektricteit, niet over het feit dat het een utility is, maar meer hoe ontwikkelingen gaan. De eerste apparaten hadden geen stekker, maar paste in een lampfitting. De uit knop bestand niet, je draaide gewoon de fitting los.

De zon schijnt, we moeten zo gaan lopen, dus ik slinger dit mijn blog op. Geen foto’s deze keer. Niettemin is het gewoon mijn intentie om te blijven schrijven…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zindelijk

Ja, we gaan het weer over kinderen hebben. Niet alleen omdat ik dat leuk vind, maar veel van wat ik nu schrijf wordt veel later pas van waarde, en sommige dingen wil ik niet vergeten. Vandaag was een zondag die uit kan pakken als de hemel of als de hel. Onstabiel pisweer met steeds weer buien en op buienradar leek het wel alsof alle regen in ieder geval langs Zoetermeer moest. En Leon vroeg al in de ochtend “wat gaan we doen vandaag?”. Waarop ik dan maar meteen antwoord “zo min mogelijk”.

Cindy ging hardlopen om half tien en ze was net terug voordat de regen begon. En toen zij helemaal gedouched en klaar was heb ik pannekoeken gebakken. De dag was al vroeg begonnen omdat Evelien net als vorig jaar blijft hangen in de zomertijd. Om zes uur gaan haar luikjes dicht en dan wordt ze uiterlijk weer om zes uur wakker. Maar het is een tandje erger geworden, want nu wordt ze twee keer per nacht wakker om te melden “pappa! Ik moet plassen!”. Ze vind het eng om alleen naar de badkamer te lopen en daar het licht aan te doen, dus moet ik haar een handje helpen. Alleen de 2e keer plassen is rond een uur of vijf, en dan valt ze niet meer in slaap en begint de dag dus wel heel erg vroeg.

Maar hoe is dat zo gekomen dat Evelien dus geen plasje meer in haar luier doet in de nacht en dus ook geen luier meer heeft?

Een paar weken geleden had ze uitslag op haar billen. Eerst dachten we aan luier uitslag. In de ochtend werd ze wakker en omdat ze niet de moeite nam om naar het toilet te gaan, plaste ze comfortabel in haar luier en ik neem aan dat de uitslag daar vandaan kwam. Later dachten we aan de waterpokken, maar daar bleef het te lokaal voor. Tot op een nacht toen ze vreselijk moest huilen en niet meer kom slapen door de jeuk aan haar billen. Toen vertelde ik haar dat het waarschijnlijk kwam omdat ze nog plaste in haar luier… Dat was meteen de laatste keer dat ze een plasje deed in haar luier en nu is ze dus ook in de nacht zindelijk.

Leon en Evelien krijgen in de basis dezelfde opvoeding. Het enige verschil is misschien dat we bij Leon nog wel eens onzeker waren en dat dit bij Evelien weg was. Maar hoe anders kunnen kinderen zijn en het lijkt er dus wel degelijk op dat veel “ingebakken” is.

Vandaag heb ik ook iets geleerd van de kinderen. Evelien maakt het een sport om Leon over de kling te jagen met kleine pesterijtjes. Alles voor de aandacht. Leon kan soms furieus zijn, maar vijf minuten later is dat weer vergeten en spelen ze weer samen of ze de beste vriendjes zijn. Als iemand iets stoms doet, dan vind ik de persoon stom. In mijn hoofd heb ik dan gedachten die dan bevestigen dat ik iemand niet meer aardig vind. Maar kinderen spelen wat meer op de bal en niet op de man. Ze vinden iemand “heel stom”, maar eigenlijk vinden ze iemand zijn gedrag stom en keuren ze eigenlijk niet het persoon af, want even later spelen ze weer samen en is het euvel vergeten. En dat was voor mij een inzicht vandaag. Als ze roepen dat ze iemand niet meer willen zien, dan is dat tijdelijk

Na het eten van de pannekoeken doen we nog steeds van alles thuis. De kinderen willen bowlen, maar ik geef aan dat we niet zomaar weer geld uit gaan geven. Leon herinnert me eraan dat ze bowlen vorige keer verdiend hebben door taakjes te doen. Bij tien taakjes hebben ze bowlen verdiend. Dat heb ik toen bijgehouden op de zijkant van de keukenkast en Leon vroeg me of ik zo’n taakjesbord weer op kon hangen. Om een vliegende start te maken hebben ze hun kamer opgeruimd en nog verdienstelijk ook.

Leon had op zijn verjaardag nog twee dezelfde kadootjes gehad en die hadden we nooit uitgepakt. Soort trekveertjes waarmee je een propellor kon laten vliegen. Daar zijn ze nog een uurtje mee bezig geweest, maar nu was het tegen drieeen en wilde ze toch nog wel even naar buiten. We zijn naar hun schoolpleintje gelopen om nog met die trekveren te spelen en hadden ook een bal meegenomen. Af en toe kwam er een bui regen over, maar niets dramatisch. Na een anderhalf uur kwamen we weer thuis en hebben we geborreld met toast, wijn en chipjes. Daarna heb ik gekookt en hebben we nog wat op de bank gehangen. De kinderen zijn nu slapen en Cindy zit naar Spotify te luisteren met een blik bier in haar handen en koptelefoon op. Ik schrijf dit nu op.

Het had een hel kunnen worden, maar al deze kleine dingen hebben me juist gelukkig gemaakt. Gewoon niets bijzonders, maar lekker met z’n vieren. Zowel Leon en Evelien zijn leergierig en ik vind het heerlijk om te vertellen. Maar soms leggen ze verbanden en zeggen ze dingen die me versteld doen staan. Ik twijfel er niet aan dat ze beide een flink portie intelligentie hebben.  Evelien maakt nu tekeningen van echte poppen met haar, gezicht, wenkbrauwen en een navel. Ook tekent ze een buik met allemaal dingen erin wat het eten voor moet stellen en dat zit dan in de maag.

Het is wellicht niet heel interessant om te lezen, maar dit zijn ook dagen waarin ik me besef dat geluk in de kleine dingen zit, maar ook dat we gezegend zijn. Ik tel me zegeningen. Wat er allemaal nog komt weet ik niet, maar ik weet wel wat ik allemaal al heb gehad en ik voel me er dankbaar om. Ik teken ervoor. Als ik dit mag volhouden zoals het gaat, graag! Natuurijk heb ik dromen, passies, ambities, maar ik ben realistisch genoeg dat het al heel goed is zoals het gaat. Ik geloof niet in het individu na de dood, dood is gewoon dood, en ik kan daar prima mee leven….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Perspectief

Evelien wilde dit weekend niet naar de bioscoop. Leon was logeren en ik wilde wat leuks met haar gaan doen. Toen ik voorstelde dat ze anders een klein kadootje mocht uitzoeken had dat haar voorkeur.

Ze koos voor goedkope knuffel, een kleine rose chiwawa.

De volgende dag thuis zit ze op de bank naar de televisie te kijken en op de salontafel stond een grote zandloper. Ik zat haar boterham te smeren en toen vroeg ze of ik die zandloper even weg kon halen. Toen ik vroeg waarom zei ze; “Zo kan het hondje de tv niet zien”. Bizar, want het hondje zat naast haar en is vrij klein, maar zij kon zich dus voorstellen dat als zij het hondje was die zandloper voor haar beeld zou staan! Ik was in ieder geval onder de indruk.

Zo net belde ik naar huis om van dit heerlijke weer te profiteren en om iets te eten in de Dorpstraat. Ik kreeg Evelien aan de lijn en die vond het geen goed idee omdat Leon er niet bij zou zijn. Ze moet eerst naar zwemles en toen ik vroeg of ze haar best ging doen antwoordde ze; “Pappa, dat heb je al tien keer gezegd, doei!”. Einde gesprek.

Het zijn kleine dingen die ik vergeet als ik ze niet opschrijf, dus bij deze….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen