De toekomst van ons

Volgens Ethan Siegel duurt het met de huidige manier van voortstuwen 200.000 jaar voordat we de dichtstbijzijnde ster kunnen bereiken; Alpha Centauri die “slechts” 4,3 lichtjaar van ons verwijderd is.

De redenatie is vrij simpel. Om aan de zwaartekracht van de aarde ontsnappen heb je een snelheid nodig van 11 Km per seconde, daar moet je behoorlijke wat brandstof voor verstoken en vandaar dat raketten zo massief zijn. Om naar sterren te reizen heb je veel meer snelheid nodig, je moet blijven versnellen en met onze huidige stand van techniek is dat onmogelijk of we nu met brandstof, kernenergie of de theoretische em-drive reizen. Die laatste klinkt natuurlijk geweldig versnellen met zonlicht, maar de hoeveelheid zonlicht wordt steeds minder hoe verder je weg bent van je ster. Reizen met lichtsnelheid klinkt heel gaaf, maar als je de wetenschap erop los laat zie je dat een beetje massa verplaatsen extreem veel energie kost.

Reizen naar de sterren gaat hem niet worden en zeker niet voor de mensen die nu leven. Elon Musk is bezig met zijn missie naar Mars. Dat klinkt mooier dan het is. Ik geloof er niet in, ook niet over 100 jaar en zeker niet met de techniek van nu. Een paar redenen waarom Mars niet zomaar bewoonbaar is;

  • De slechtste plek op aarde is nog vriendelijk vergeleken met de beste plek op Mars

  • Mars heeft geen elektromagnetisch veld welke beschermt tegen schadelijke straling van de zon. Vooralsnog lijkt onbeschermd leven aan de oppervlakte slecht voor de gezondheid.

  • Als we onze eigen woestijnen nauwelijks kunnen gebruiken voor verbouwen van gewassen, dan lijkt dit op Mars nog veel uitdagender.

  • Zwaartekracht op Mars is veel lager, voor lange periodes en aangenomen dat we als mensen daar niet op in zijn gesteld zal dit vele “Mars” generaties teisteren.

Spullen de ruimte in krijgen is extreem duur en levert pas op de zeer lange termijn iets op. Ik denk dat we eerst robots moeten gebruiken om voorbereidingen te treffen voor mensen om daar te leven.

Het bevolken van Mars en het reizen naar de sterren zullen dus niet gebeuren zeker niet tijdens ons leven, het leven van onze kinderen en de kinderen van onze kinderen. We zitten dus vast aan onze aarde en als onze planeet ons huis is, wordt het tijd dat we hier wat duurzamer mee omgaan. Achterstallig onderhoud leidt altijd tot veel hogere kosten en wat zijn we met z’n allen “achterstallig” geweest!

Nu ben ik geen milieuridder, heb ik er een hekel aan om afval te scheiden, heb ik twee kliko’s voor mijn restafval en gooi ik alleen spullen uit de tuin in de GFT bak. Ook ben ik nog niet heel erg onder de indruk van de “climate change” beweging. Misschien is dat onwetendheid, maar zoals ik er tegenaan kijk is het veranderen van het klimaat niet iets wat we op kunnen lossen met de campagnes om co2 uitstoot tegen te gaan. Het is goed dat ze er zijn want er is wel iets van beweging, maar het is niet dé oplossing.

In China is smog een steeds groter wordend probleem, dit probleem gaat aan alle kanten pijn doen. Mensen worden zieker, minder productief, bedrijven verplaatsen en onvrede zal groeien. De drive van China om dus iets met uitstoot van auto’s te doen en weg te bewegen van het verbranden van fossiele brandstoffen zal groter worden. Dit zal leiden tot innovaties die weer verkocht kunnen worden en dus op allerlei gebieden zullen bijdragen aan China, maar ook aan de wereld in zijn geheel. Ik geloof echt dat technologie onze redding is, maar ook onze ondergang. In onze zoektocht naar het volledig begrijpen van het universum, het leven en intelligentie zullen we iets creëren wat slimmer dan wel sterker is dan wij zelf zijn, en als dat ontstaat, welke rol spelen wij dan nog? Maar net als met het reizen naar sterren zal ik, of mijn kleinkinderen, dit niet meemaken.

Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nu 45 en toen ik jong was hadden we spookverhalen. Eén daarvan ging over een hakenkruis geverfd in een huis dat maar niet weg wilde gaan hoeveel behang er nog overheen geplakt werd en hoe vaak er overheen geverfd was. Natuurlijk komt er een moment dat je beseft dat het een onzinverhaal is.

HtceZSwdys-wehlSIZD9mXELC7AJUfsE2JyoV7_BToSI901vTftxfGaZDKAwSvstAL7nxbywIQhG1l7440rso4OnuUUk1CyN9bHGi1l5ma39Pcq2qqfypkt6rQ_cMC3XAgcVQbw7

Mijn punt is dat door internet alles veel transparanter geworden is. Natuurlijk hebben we nog steeds propaganda, grote leugens, fake news, etc. Maar echte miracles zijn er niet meer. Ik heb er nooit in geloofd. Ook denk ik dat het niet zo heel lang duurt voordat men niet meer in God gelooft, in ieder geval niet in de huidige achterhaalde vorm van religies met een bloedig verleden. Ik sluit het bestaan van iets als onderdeel van het universum niet uit, maar wel dat er een God bestaat in de vorm die door christendom, jodendom of islam beschreven wordt.

Waar gaat dit verhaal naartoe?

Ik zie het als een begin van een serie over alles wat mij bezighoudt, en dat is een hoop. Daarnaast geloof ik dat al deze onderwerpen iets met elkaar gemeen hebben. Het past allemaal in het grotere plaatje. Kunstmatige intelligentie, religie, de (on)mogelijkheden van technologie. Ik schrijf het voor mezelf en leuk als er wat discussie uit voortkomt, maar ik ga niet voor de views en voor de likes. Wie weet wat voor moois hieruit voortkomt…

Als je leuke tips hebt, of mijn antwoord op een vraag wilt horen, stuur me een mail.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dat unieke gevoel

Een paar tienermeisjes praten met elkaar op een zolderkamer. “Heb jij wel eens een orgasme gehad?” vraagt één van de meisjes aan het meisje dat nog niet zoveel gezegd heeft. “Ik denk het wel”, antwoordde ze wat onzeker.

Een orgasme is een uniek gevoel waar geen twijfel over bestaat wat het is. Maar hoe weet je dat als je het nog nooit ervaren hebt?

In mijn leven ben ik best wel een paar keer flink verliefd geweest en heb ik ook relaties gehad van langer dan een jaar. Er zijn misschien momenten geweest dat ik in de “ware”geloofd heb, maar volgens mij nooit echt.

Dus doordat ik het gevoel van de ware niet kende, leefde ik daar ook naar. Je denkt dat het moeizame in een relatie erbij hoort en je leest zo vaak dat je aan een goede relatie moet werken. Iedere relatie voelt dan ook als een tijdelijk iets. Iets wat voorbij gaat en er weer iets nieuws voor terug komt. Of niet.

Toen kwam ik Cindy tegen op een wintersportvakantie. En geloof me, dat was geen liefde op het eerste gezicht. De eerste maanden waren zelfs erg moeizaam. Ik stelde me ook niet open voor haar en dat was wederzijds. De grote tweesprong was toen ik mijn auto aan de kant zette en haar opbelde om een einde aan onze “relatie” te maken. We kende elkaar toen ruim twee maanden. Zij gaf aan dat ze dat eigenlijk niet wilde en ik zei dat zij het initiatief dan maar moest nemen. Voor haar was dat denk ik ook een kantelpunt en ergens in Augustus van 2004 lagen we op het strand in Scheveningen – we kende elkaar toen bijna een half jaar- en vroeg ze me hoe leuk ik haar vond. Mijn antwoord was toen; “De rest van mijn leven leuk.” . Die zin had ik niet voorbereid, ik had er zelfs niet over nagedacht. Maar ik meende het wel.

Overigens was dat moment nog steeds niet mijn “orgasme”. Dat unieke gevoel wat onmiskenbaar is. Ik weet zelfs niet of er ooit zo’n orgasme moment was waarop ik voelde dat onze liefde “de ware” was. En zelfs die term staat me tegen als ik hem zo opschrijf. Niettemin, op een gegeven moment voelt het gewoon zo en dat is een soort staat van permanente verliefdheid. Ik kan niet spreken voor Cindy, toch voel ik me erg zeker bij haar en dat haar gevoelens overeenkomen al is verliefdheid dan niet de juiste term. Ik voel het wel degelijk zo. Niet altijd, maar heel vaak.

Natuurlijk is Cindy niet perfect, ze heeft genoeg dingen die ik soms wat minder vind. Wat ik doe om van te leven interesseert haar werkelijk niets, ze houdt van andere films, heeft andere interesses en deelt mijn passie voor technologie en filosofie totaal niet. Ik mankeer ook vast voldoende. Zo ben ik vergroeid met mijn computer en steek ik soms te weinig tijd in mijn gezin en vind ik werk erg belangrijk. Maar als we samen zijn is dat gewoon heerlijk, we drinken ook graag samen een drankje en als we uit eten gaan vermaken we ons prima.

Ik kan me niet voorstellen dat wij in een scheiding terecht zouden komen. Net als dat ik me niet voor kan stellen dat haar ouders ooit zouden scheiden. Natuurlijk kijk ik ook naar andere vrouwen en kan Cindy ook onder de indruk zijn van een mooie man. Maar de angst die ik had om bij het trouwen te beloven dat ik nooit een andere vrouw zou liefhebben heb ik niet meer. Ik geloof ook niet in vreemdgaan en voel wel de voordelen van trouw (aan jezelf) zijn. Het fijne gevoel om niets te hoeven verbergen.

Ik geloof dat bijna iedereen zijn “orgasme” in een ander mens kan vinden. Dat unieke gevoel dat je de rest van je leven met iemand wil delen en dat het ook gebaseerd is op meer dan verliefdheid alleen. Het magische recept kan ik niet vertellen. Het waarom iets nu is zoals het is. Maar als je het voelt, dan is het zonder twijfel.

Cindy is mijn vrouw. Iedere dag ben ik daar dankbaar voor. Ik weet niet wat ons nog te wachten staat en hoe we nog op de proef gesteld zullen worden. Maar het gaat nu om nu, en dat gevoel wil ik delen….

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Van 43 naar 44 en vooruit kijken naar 2016 en verder

15 December ben ik 44 jaar geworden. Dat heb ik niet gevierd anders dan dat ik met mijn gezin, moeder, Gerard en mijn schoonouders naar kaarsjesavond ben geweest in de Dorpsstraat. Wow, wat een mensen waren er op de been.

Dat ik het niet vierde had vooral met drukte te maken. Met Thingks zijn we weliswaar leuk op weg, maar de echte doorbraak kan er alleen komen als we ons een slag in de rondte werken. En dat is wat ik doe. Ik voel me meer ondernemer dan ook en zie alle aspecten van het ondernemerschap. Mensen aansturen, moeilijke gesprekken voeren, te krap budget en teveel werk, stellen van prioriteiten, een eigen product ontwikkelen en in de lucht houden. Verantwoordelijk delegeren en weer terugnemen. Dat is heel mooi en uitdagend, maar ook spannend en stressvol.

Zo zit ik ook met een spagaat naar mijn gezin. Die willen ook een leuke pappa die initiatief toont en dat schiet er steeds vaker bij in. Nu klinkt dat iets wat je als lezer al vaker van mij hebt voorgeschoteld gekregen. Dat klopt. Maar dat ik er een aantal keren niet in ben geslaagd, betekent niet dat ik er nooit in zal slagen. Zo heb ik mijn kansen nog nooit hoger ingeschat dan nu.

De kerst is ook voorbij en als ik één ding leerde: Alle veertigers hebben wel iets aan lichamelijke een geestelijke klachten! Zelf zit ik met mijn rug te hannesen en ik zie er erg vermoeid uit.

Voornemens

Ja, en ondanks dat velen een allergische reactie krijgen van goede voornemens, heb ik ze wel degelijk! En waarom niet. Een nieuw jaar voelt bij mij toch altijd weer als een nieuwe kans.

Voornemen 1: Positief reframen ofwel; meer doen zoals Benjamin Franklin deed.

Dit jaar heb ik de biografie over Benjamin Franklin gelezen van Isaac Walterson en ben er erg blij mee. Hij was een goede onderhandelaar, verdienstelijk uitvinder en heeft heel veel betekend voor dingen die nu nog actueel zijn. Van bliksemafleider tot bibliotheek. Eén van de voornemens / principes van Benjamin was door nooit directe aanvallen te doen maar meer te kiezen voor de “naïeve vragensteller” zoals Socrates dat deed. Op Computable reageer ik nog wel eens erg aanvallend waardoor ik eigenlijk niet het doel bereik wat ik wil bereiken, namelijk dat mensen mijn standpunten overnemen. Als iemand het “fout” heeft op het internet, trek ik altijd te vuur en te zwaard. Mijn voornemen is dus om eigenlijk altijd positief te reageren en als dat niet lukt in ieder geval kritische maar naïef opgestelde vragen te stellen.

Voornemen 2: Meer initiatief nemen tijdens quality time met de kinderen.

Zoals je weet ben ik ergens vorig jaar opnieuw van freelancer ondernemer geworden. Nu eind 2015 hebben we een vuurtje gestookt, maar moeten we flink aan de bak om het een brand te laten worden. Dat betekent langere dagen en ook af en toe in de avonden en weekenden doorwerken. Cindy vind het niet leuk dat als ik dan thuis ben, soms nog steeds met mijn hoofd bij mijn werk zit. Dit kan ik niet ontkennen. Vandaag was Leon logeren bij Leo en Marja en ben ik met Evelien na het eten nog een avondwandeling maken. Ze heeft gerend, gelachen, tikkertje gespeeld en je merkt dat ze die één op één aandacht heerlijk vind.

Voornemen 3: Minder alcohol drinken.

Tja dit is een jaarlijks terugkerend cliché. Mijn compagnon Maarten en ruim drie maanden geleden gestopt met drinken. Volledig gestopt. And it shows. Zijn kilo’s vliegen eraf en in combinatie met meer sporten en anders eten is het verschil echt enorm. Nu beweeg ik veel, eet ik een heel kleine beetje gematigd, maar drink ik nog steeds te vaak drank en is afvallen dus kansloos. Overigens gaat het mij niet om de kilo’s, maar om het gezondere. 2e kerstdag bij Peggy zaten we als veertig plussers toch maar te delen wat we aan lichamelijk kuurtjes hadden en dat was toch wel opvallend. Als we ons lichaam niet heilig verklaren en zo doorgaan ben ik benieuwd wat we allemaal te melden hebben als we zestig zijn.

Al met al voornemens die haalbaar en uitvoerbaar zijn, misschien dat ik volgend jaar terugblik en kan vertellen wat hiervan terecht is gekomen. Uiteindelijk gaat het erom om van voornemens gewoontes te maken. F*ck de doelen, het gaat om gewoontes…

De toekomst van onze kinderen

Het zal aan de ene kant wel iets zijn van alle tijden, je zorgen maken over de kansen van je kinderen in de toekomst. Aan de ene kant hebben we meer luxe dan onze ouders. Meer van alles, maar daarmee ook minder tijd voor alles. Een traditioneel huishouden met een werkende man en een vrouw die voor het huisfront zorgt lijkt heel lastig te zijn. Maar ondanks dat dit iets is wat onze ouders tijdens de koude oorlog ook zorgen baarde, denk ik dat de tijden toch echt anders zijn dan toen wij jong waren. Waar ik me zorgen over maak:

Schulden: Onze welvaart is gekocht met schulden, als je reëel bent is het niet logisch dat je zoveel luxe hebt met het werk dat je doet. We kennen dus meer luxe dan we eigenlijk zelf aan waarde produceren. Deze “winst” verkrijgen wij ten kostte van iemand anders, bijvoorbeeld door onze “kredietwaardigheid”. Lang verhaal om uit te leggen wat ik precies hiermee bedoel, maar hoe dan ook, na 2008 doen we niets fundamenteel anders dan nu en door truukjes van banken en centrale banken kopen we tijdelijke rust, maar het is in feite een schuld die we doorschuiven. Er moet vroeg of laat een onrust ontstaan, een revolutie. En tijden van revolutie zijn per definitie niet goed voor je welvaart. En als onze rust lang duurt betaald iemand anders hiervoor.

Werk: Automatisering heeft nooit echt geleid tot minder banen. Toch zijn er drie “krachten” die spelen en die voor grote veranderingen zorgen. V&D heeft 10.000 man personeel voor 650 miljoen omzet. Bol.com heeft een gelijke omzet met 700 mensen personeel. V&D gaat daaraan ten onder en netto blijven er dus minder banen over. Je kunt op je klompen aanvoelen dat er nog veel meer banen zullen verdwijnen, vaak ook indirect door automatisering. Wat moeten kinderen nu doen voor opleiding om relevant te blijven? Arts? Kapper? Loodgieter? Want veel andere banen zullen verdwijnen. Door automatisering, maar ook doordat het steeds makkelijker is om dingen uit te besteden naar landen waar de lonen lager liggen. Dit zie je bij chauffeurs, werklieden, maar ook programmeurs. Daar komt nog een derde kracht bij: Kunstmatige intelligentie. De toekomst qua werk wordt heel onzeker en als je kijkt naar de verarming in de zorg moet dat je zorgen baren. Dan heb je nog een groeiend leger zelfstandigen zonder personeel waarbij een klein deel rijk wordt, maar een groot deel nauwelijks voldoende inkomen genereert en het effect daarvan komt pas boven als deze mensen hun pensioenleeftijd bereiken. Want daar hebben ze niets voor kunnen doen.

Milieu: Dat de planeet warmer word, dat geloof ik best, dat gaat voor problemen zorgen en problemen leiden tot onrust. Ik geloof niet dat we op dit moment “sustainable” zijn. De manier waarop wij land verbouwen, water gebruiken, zeeën leegvissen en lucht vervuilen gaat ongetwijfeld ellende veroorzaken. Technologie heeft ons welvaart gebracht, maar ook het opgebruiken van de planeet. Ik geloof echt dat technologie ook onze redding moet worden en dat we uiteindelijk een modus kunnen vinden waarop we duizenden jaren door kunnen leven zonder de planeet uit te putten, maar op dit moment lijkt die kans niet heel erg groot en daarmee kom ik tot het laatste stuk wat ik wil delen.

Geloof

Wie mij kent weet dat ik nergens in geloof en zeker niet in een God. Ieder heeft het recht te geloven wat hij wil geloven, maar ik denk dat we gewoon dood gaan en nooit meer terug komen. Is dat erg? Nee. Dood is immers dood, je kunt niet lijden als je er niet meer bent, zo simpel is het. Geestig als mensen dan toch willen vasthouden dat er iets is na je dood. Hoe ziet dat eruit dan? En als we als mensen dan over het universum verspreiden en dadelijk met zijn triljarden zijn, hoe ziet de hemel er dan uit? Zijn we ineens wel verlost van nare gewoontes als we in de hemel zijn? En als we steeds terugkeren om tot uiteindelijk verlichting komen, wat is er dan? Ik ben ook betoverd door het leven, geniet van alles wat het mens-zijn in zich heeft , maar wentel vaak genoeg in de banaliteit van alledag. Er is niets wat wijst op meer dan wat wij zien. Zo wil Elon Musk dat we Mars koloniseren zodat we niet ineens als mensheid zijn uitgeroeid als er hier iets misgaat op Aarde. Maar als we zoals Spinoza voorstelt dingen zien vanuit het perspectief van de eeuwigheid wat boeit het als de mensheid of Aarde uitsterft? Als we lang genoeg leven zal de zon veranderen in een supernova of uitdoven en als we dan al verder het universum hebben bewoond en lang genoeg doorgaan komen we vanzelf weer tot een nieuwe big-bang en is alles sowieso stuk 🙂

Je hebt maar één leven en dat is nu, “so make it count”.

Tja, al met al misschien een zwaar stukje geworden. Dat moet je dan maar weer relativeren, haha.Ik deel graag mijn gedachten en vind het heerlijk om te schrijven, aan jou de vrijheid om het al dan niet te lezen, en als je van gedachten wilt wisselen hierover, je weet me te bereiken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Leren accepteren

Eén van de thema’s in mijn leven is het accepteren van het klimaat. Ik heb altijd de wens gekoesterd om te verhuizen naar een warm land met als voornaamste reden: Het weer. Als freelancer zou ik overal mijn werk kunnen doen. De laatste jaren zag ik mijn klanten soms twee of drie maanden niet zonder dat het een probleem was.

Uiteraard als getrouwde familie man ben ik redelijk kansloos om te gaan verhuizen. Ik zag het dan ook voor me dat ik dan bijvoorbeeld een huisje in Portugal had en af en toe op en neer reisde. Eigenlijk zoals mijn vriend Raymond dat doet. Maar dat zit er vooralsnog ook niet in.

Nu is herfst mijn favoriete seizoen. Wellicht door de laagstaande zon en de magische kleuren in de bomen en het melancholische gevoel de heerlijke zomer achter te moeten laten en weten dat er een zware tijd aankomt. Qua geluidsimpressie doet dit nummer dat mij altijd aan de herfst denken, maar ook aan Australië.

herfst

En nu mijn ouders in de herfst van hun leven zitten, kan ik me al helemaal voorstellen hoe ik me ga voelen als ik 70 ben. Verzetten heeft geen zin, maar we hebben ook geen vrije wil om de dingen te accepteren zoals ze zijn. Accepteren is dus een proces waar je doorheen moet, te beginnen met een wens. Mijn wens is om ook blij te zijn met kwakkelende winters en donkere dagen. Cindy is in dat opzicht al een stuk verder, maar ik leer van haar argumentaties en begin te te geloven en over te nemen.

De open haard aansteken is gezellig en elkaars warmte opzoeken met een heerlijke Whiskey. Maar ook het besef dat als alle dagen mooi en warm waren en de dagen nog kort nog lang, dat dit net zo tegen zou gaan staan. Dat je weer gaat verlangen naar de korte dagen van kerst, of de regen. Het is net als met onthouding, hoe langer je het uitstelt, hoe beter het wordt! Dus het genieten van de eerste lente warmte op je gezicht voelt zoveel beter als je het een half jaar hebt moeten missen. Doordat we steeds meer bezitten, moeten we ook steeds harder werken en kiezen steeds meer voor de korte snelle prikkel. Als ik één ding zou moeten kiezen wat ik hoop dat mijn kinderen leren dan is het een stukje volharding. Ergens langer voor moeten vechten om het te verkrijgen. Er is praktisch niets wat me zoveel voldoening geeft om ergens in te volharden.

En zodoende lukt het me stukje bij beetje om ook de winter te omarmen en het minder dan ideale klimaat. En dat is fijn, want het is zo zonde om te balen van iets wat je niet kunt (of wilt) veranderen. Ik leer accepteren. Loslaten is zo anders dan opgeven….

https://youtu.be/n8HiGoX5Am0

https://www.youtube.com/watch?v=hH-bFqjy_Uo

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Stilte voor de storm

Gestrest zit ik in de kantine van de manage. Het is donderdagavond en Leon heeft privéles paardrijden. Ik zit nog wat administratie te doen, maar kan me niet concentreren dus schrijf ik maar even van me af. Mijn moeder is ook op de fiets langsgekomen en vanuit de kantine zie ik dat ze naar Leon zit te kijken.

Ik zou blij moeten zijn, maar voel het niet. Met het werk gaat het heel goed, na hard werken hebben we een demo gegeven van onze leeromgeving en die ging heel goed. Aanstaande dinsdag is de volgende demo bij het moederbedrijf van onze klant en het ziet er veel belovend uit. Het zou nu wel eens heel hard kunnen gaan en we hebben ook nog een line-up aan leads die willen beginnen. Zowel BP als KPN hebben extra modules aangevraagd en ook deze zullen we onder brengen in onze nieuwe leer “machine”.

Het gaat allemaal niet vanzelf. Ontwikkelen van browser software die op alle browsers er hetzelfde uitziet en werkt is niet triviaal. Soms komen de uitdagingen van hoeken waar je ze niet vandaan ziet komen. Nu moet ik ook veel mensen aansturen en dat betekent dat je op een dag totaal verschillende dingen aan het doen bent. Probeer je dan ook nog maar eens aan je planning te houden. Het is echt hard werken maar later ga ik hier op terug kijken als een heerlijke periode. Die tijd net voordat we doorbraken….

Zo ben ik oud genoeg om te kunnen genieten van een stukje onzekerheid. Ik en mijn beste vrienden kennen elkaar veertig jaar volgend jaar en het is ons eindelijk gelukt om samen met elkaar een lang weekendje weg te gaan. Hopelijk is dat een opmaat voor meer.

Het is een kort stukje, maar ik ga weer echt mijn best doen om vaker te schrijven en te plaatsen. Ik heb nu wel tien stukken geschreven, maar omdat het al weer zo lang geleden gebeurd is voelt het niet meer goed om te plaatsen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een leven lang falen

Geld verdienen zat er bij mij al vroeg in. Op de lagere school fietste ik met mijn vriend en klasgenootje Nicky naar de Konmar in Voorburg na school. Voor ieder boodschappenkarretje wat we terug brachten kregen we een zegeltje, tien zegeltjes was een appeltaartje waard. Na een uur of wat zegeltjes verzamelen konden we zo’n vijf taartjes onder onze snelbinders mee naar huis nemen. Daar verkochten we ze huis aan huis voor een knaak.

Mijn zus Nicole liep de ochtendkrant maar gaf er snel de brui aan. Onder haar naam en voordat het officieel dus mocht kon ik de ochtendkrant lopen en dat bracht meer dan twee keer zoveel op als de middagkrant. Later op mijn achttiende werkte ik in Griekse Restaurants wat ook meer opleverde dan vakkenvullen wat mijn vrienden veelal deden.

Bijna mijn hele werkleven ben ik ondernemer geweest. Op mijn zestiende startte ik al “met een beperkte handlichting” een “play by mail” onderneming waarbij je een spelletje over de post kon spelen. Dat leverde echter niets op maar was leuk om te doen. Ik had al business cards laten maken op een apparaat op centraal station en een stempel met de bedrijfsgegevens.

Op mijn twintigste kwam ik Jeffrey tegen, mijn eerste compagnon. Samen deden we eerst de Euro Discount Club. Onder het mom van gezamenlijke kortingen was er een abonnement structuur waarbij je niet alleen geld verdiende als je mensen aansloot, maar er ook aan verdienden als deze nieuwe leden weer nieuwe leden aanbrachten. Een soort kettingbrief. Later hebben we software laten bouwen en onze eigen kettingbrief opgezet. Een zeer origineel idee nadat de Euro Discount Club gefaald had maar ook dat heeft me uiteindelijk veel geld gekost en niets opgeleverd. Om de investering te financieren en ook omdat ik geld nodig had ben ik gaan freelancen. Nadat Jeffrey en ik zakelijk maar wel vriendschappelijk uit elkaar zijn gegaan ben ik verder gaan freelancen en dat deed ik best verdienstelijk. Ik bouwde slimme administratieve systemen, maar wel steeds voor de opdrachtgever. Ik wilde zo’n systeem voor mijzelf bouwen en dat dan verkopen op abonnementsbasis. Iets wat nu Software as a Service (SaaS) zou heten. Mind me! Dat was in 2003. Bij een opdrachtgever kwam ik Ferry tegen en hij zag er ook wel wat in. Door samen een kantoortje te nemen in wat nu de DIF heet (Dutch Innovation Factory) werkten we al vrijblijvend samen. Maar het idee groeide. Toen Ferry mij betrok bij een opdracht voor de ABN Amro kwamen we Jenny tegen. Met Jenny ging ik om op de middelbare school en later at ze met haar schoonouders weleens in het Griekse restaurant waar ik werkte. Ferry had haar aan de lijn omdat ze als projectmanager zou gaan werken bij de ABN Amro via dezelfde opdrachtgever. Ik herkende haar stem terwijl Ferry met haar sprak. Al snel kwam ze ook op ons kantoor werken en zij zag er wel wat in om met zijn drieën als bedrijf software te gaan bouwen.

Software bouwen is iets heel bijzonders met een zeer aantrekkelijk businessmodel. Als je dingen maakt van atomen zit je altijd aan grenzen vast. Je hebt een productie proces, je hebt bronnen nodig om dingen te maken. Ook met een dienst heb je mensen nodig en dus vaste lasten. Maar software… als je het één keer maakt kun je het wel een miljoen keer verkopen zonder dat dit fundamenteel meer kost als het tien keer verkopen.

Maar goed, in 2005 richtten we Arcencus op. Door te prostitueren brachten we geld binnen en konden we de software gaan bouwen. Uiteindelijk vonden we ook een partner die met zijn bedrijf zowel geld als een business case had.

Er zaten echter wat dingen tegen. Ten eerste: We hadden een heel algemeen product ontwikkelt. Dat was heel krachtig en goed, maar dat verkoopt niet. Ook was het model van software als dienst nog niet doorgebroken. We waren te vroeg. Toen eind 2008 de crisis uitbrak werden veel projecten stilgelegd terwijl we net extra personeel hadden aangetrokken. Gelukkig hadden we genoeg geld in kas om alles netjes af te wikkelen maar zagen we geen toekomst meer in Arcencus. Ook liepen er twee scheidingen en zijn we ieder onze eigen weg gegaan in de zomer van 2009. Ik viel weer terug in hetgeen waar ik goed in was. De IT prostitutie.

Dat ging erg voorspoedig en omdat ik geschrokken was van mijn situatie in 2009 -net vader geworden van een tweede, maar geen cent spaargeld meer- heb ik mijn focus gelegd op geld verdienen en sparen. Dat ging zo goed dat ik ging dromen van iets anders wat ik al mijn halve leven wilde. Schrijver worden. Ergens nazomer 2011 ben ik dus tijdelijk gestopt met werken om te schrijven. Meer dan 300 pagina’s schreef ik. Maar ik ontdekte twee dingen: Het business model van een boek is zeer slecht, en door mijn goede inkomen waren ook mijn maandelijkse lasten daarop ingesteld. Cindy werkte toen al niet meer en geld ging veel sneller op dan ik verwacht had. Hoe dom kon ik zijn! Weer kwam het einde van mijn spaarrekening in zicht. Door mijn trouwe opdrachtgevers kwam ik er weer snel bovenop. Toch wilde ik niet vijf dagen in de week alleen freelancen.

Toen kwam ik dit voorjaar Maarten tegen. We kende elkaar al als buurman in een ander pand. Hij was ook ondernemer met compagnon, maar hadden een ander toekomst beeld en daarom scheidde hun wegen. Net als in 2003 leek het een goed idee om een kantoorkamer te delen. Goed om de kosten te delen. Langzaamaan deden we steeds meer dingen samen. Dat was vooral “liefde” werk en er verplaatste geen geld. Maarten en ik zijn erg verschillend en vullen elkaar dus goed aan. Hij blijft af van techniek, maar krijgt wel veel dingen gedaan en die zien er fantastisch uit terwijl ik meer een techneut ben zonder gevoel voor het grafische. Door samen een nieuwe weg in te slaan is daar begin dit jaar een nieuwe bedrijf opgestart. Ik heb weer een compagnon.

We maken een vliegende start, maar niet zonder de gebruikelijke hobbels en uitdagingen. We zijn weer software aan het bouwen. Eerder lessen zijn meegenomen, maar zullen dat er genoeg zijn om deze keer wel succesvol te zijn?

Cindy gelooft in mijn vaardigheid om geld te kunnen verdienen. Dat heb ik mijn leven lang al gedaan. Maar in het succes van mijn ondernemingen heeft ze minder vertrouwen. Zij kent mijn geschiedenis ook. Dit stoort me allerminst, ik kan haar geen ongelijk geven. Statistisch gezien….

Niettemin is het natuurlijk een uitdaging om het tegendeel te bewijzen. “Je bent toch wel beter dan ik dacht?” zou zo’n beetje het grootste compliment zijn wat ik welgemeend uit haar mond zou kunnen horen.

Zelf ben ik gelukkig ook mild naar mijzelf. Ik denk dat het komt omdat ik nooit heb hoeven vechten voor iets. Mijn vader heeft erge dingen meegemaakt die hem ongetwijfeld gevormd hebben en een drive voor hem zijn geweest en zo ken ik meer verhalen. Zelf kijk ik terug op een fijne jeugd en alles wat daarna gekomen is, maar ik mis een drive om helemaal los te gaan. Nu ben ik een familieman en natuurlijk werk ik wel wat meer dan iemand met een full time baan, maar ben ik bijna altijd met het eten thuis en zijn de weekenden echt voor het gezin.

Ik geloof dat je ook succesvol kunt zijn zonder een workaholic na te doen. Ook denk ik dat passie niet per se nodig is, maar zeker weet ik dat natuurlijk niet. Het grooste gevaar is misschien dat ik erg tevreden ben.

Natuurlijk is een “leven lang falen” overdreven naast dat het vooral slaat op het zakelijke. Maar falen is helemaal niet erg. “I always win; either I win or I learn”. En ik heb veel geleerd. Natuurlijk zien we alleen iemand zijn succes en niet wat er aan vooraf gaat. Ik lees veel, en vooral biografieën. Zonder uitzondering bestaat ook hun leven een groot deel uit falen. Blijkbaar hebben we daar een blinde vlek voor en verheerlijken we onze helden. Daarom geloof ik gewoon nog steeds dat als het me steeds niet “gelukt” is, dat dit betekent dat het niet gaat gebeuren. Ik ga praktisch iedere dag met groot plezier naar mijn werk. Ik geloof in mijn conceptuele visie en mijn vaardigheid om dit te realiseren. Daarnaast heb ik ook geleerd en leer ik nog steeds. De voortekenen zijn ook gunstig. Zowel de timing, het idee en het team zijn goed. Heerlijk om nu niet te weten hoe de toekomst eruit ziet. Daar moet je van genieten, want als je eenmaal succesvol bent verdwijnt die spanning. Ik doe alles nog wat ik vroeger ook met plezier deed. Zoals schrijven en als je dit leest heb ik je waarschijnlijk lang genoeg kunnen boeien, dus zelfs daar is hoop! Nu nog hopen dat Cindy dit stukje goedkeurt 😉

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Cindy 40

Gisteren is Cindy 40 geworden en de dag daarvoor heb ik haar elf jaar geleden ontmoet in een apres-ski bar in Solden, Oostenrijk. Time flies, Leon is achtenhalf en Evelien al flink opweg naar de zes.

Zoals je ziet schrijf ik nog maar weinig artikelen en ook weinig in mijn dagboek, toch is het al meer dan vijftien jaar dat ik een blog bijhoudt en ik ben niet van plan om ermee te stoppen. Zakelijk schrijf ik me wel suf, de laatste twee weken heb ik ruim veertig pagina’s geschreven aan specificaties.

Deze week is ook een mijlpaal. Gisteren eind van de middag zijn Maarten en ik tot een overeenstemming gekomen hoe we onze onderneming inrichten. Hier waren we al maanden mee bezig en nu zijn we eruit. Voor wie nog niet weet wat ik momenteel doe.

Maarten en ik vormen samen Thingks. Thingks levert strategie, design en architectuur voor het bedrijfsleven. Wij visualiseren wat een bedrijf doet, maar ook in de toekomst gaat doen, hoe de markt zich ontwikkelt en hoe je met een strategie hier op in speelt. De focus ligt altijd op hoe een klant een probleem beleeft en hoe je hier invulling aan geeft, en dat alles op basis van een goede methodiek en onder architectuur.

Ik zal er een andere keer wel wat meer over schrijven. Het werkt in ieder geval en daarom hebben we het druk. Ons team is al gegroeid en hier willen we ook door mee gaan.

Nu zit ik met Evelien in de ballenbak en vanochtend ben ik met Leon naar het Tikibad geweest. Nu durft hij wel in de meeste glijbanen, maar sommige mag hij pas in als hij 1.50 is. Er is blijkbaar iets gebeurd want ze waren erg op de regels vandaag en Leon werd er dus op aan gesproken dat ie een glijbaan had gepakt waarvoor hij nog te klein is.

Dagelijks schrijf ik nog veel, maar het is vooral zakelijk. Zelfs mijn blogs waarin ik mijn opinie deel komt er niet van. Wel jammer, want ik houdt er nog steeds van dat mijn vingers over het toetsenbord vliegen. Nouja, voorlopig staat dit er weer op. Ik ga mijn oververhitte dochter zoeken, ik heb honger.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen