Veranderende dynamiek

Ken je dat gevoel? Dat je ergens werkt en er een hele goede sfeer is. Dat je een bijzondere tijd hebt ergens. En op een gegeven moment gaat dat weer voorbij, iemand gaat weg, management wordt strenger, of het werk verandert. Achteraf besef je dan pas dat het een bijzondere tijd was en kun je dat gevoel gaan missen en ga je op een gegeven moment ook zelf verder.

Ik had het toen ik vakken vulde bij de V&D, later toen ik werkte bij de Griek, maar ook in Australië toen ik werkte bij een bakker in een wintersportdorp. Oh Jindabyne, wat mis ik dat. Maar het gebeurd niet alleen op werk, ook thuis of met familie heb je gouden tijden en die gaan dan weer voorbij en soms is het een heerlijke zomer die heel lang lijkt te duren maar dan ineens overgaat in een herfst.

Aan de ene kant is dat mooi, vooral als je beseft dat het een gouden tijd is. Ook het besef dat het weer voorbij gaat heeft iets moois, zoals die laatste herfstdag die onverwacht warm is, maar waarvan je weet dat het slechte weer er toch aankomt. Hoe meer ik er nu over schrijf, hoe meer herinneringen binnenstromen.

Maar nu is er ook aan het tijdperk een einde gekomen dat Leon en Evelien niet meer lekker liggen bij elkaar. Klikken, schelden, sarren, pesten, vernederen. De liefde lijkt voorbij en ik mis het nu al. Het is dan ook zo ongrijpbaar. Hoe komt dat toch? Wie wordt hier nu beter van? Het geeft me zo’n gevoel van zonde. Is het tijdelijk? Kan ik er wat aan doen?

Vandaag las ik een slecht stukje over Kaizen, dat gaat om verbeteren met hele kleine stapjes. Het stuk was inspiratieloos, maar toch zette het me aan het denken. Misschien was dat denken al wat eerder begonnen, maar vandaag voelde ik het. Als ik nu iedere dag een kleine stukje schrijf, misschien wordt het dan elke keer een beetje beter.

Want een ding wat ik de laatste twee jaar geleerd heb is dat er geen shortcut bestaat voor oefenen, oefenen, oefenen. Alles wat je wilt weten of kunnen valt of staat hierbij. Je moet er gewoon tijd in steken, zoveel mogelijk, dan wordt het beter. Je kunt dat niet afraffelen en denken dat je beter bent dan de rest door het met minder tijd ook te kunnen. Talent is overrated. Volhardendheid wint het van talent, dat geloof ik.

Maar goed, ik ga er weer eens goed voor zitten en afscheid nemen van die tijd dat mijn kinderen elkaars beste maatje waren…

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Bill Ringa & the sex-killers

Op een druilerige donderdagavond in de herfst doe ik de deur open en staat mijn buurvrouw Debby voor de deur. “Zo, heb jij je sex-killers aan?” vraagt ze grappend terwijl ze naar mijn voeten kijkt. Aan die voeten zit een paar Crocs.

HHaKRs-AC5fZi3Y3eHyZkrMWoqBl6EYNNuaWl9SHteNCqG7xF2uUaEAqKnv9T47gAHYei2GMGAKeG0QoK_6XxOqqZStU7LY2vs9tsY74m5qdZf7uPX3_zVaZqShjgku4QevWY4XX

Ik hou van mijn Crocs.

Ja ze zijn lelijk en als ik anderen ermee zie lopen is dat inderdaad niet sexy, maar sinds ik een paar jaar van de muur af ben gevallen na klimmen krijg ik snel pijn in mijn hielen als ik op blote voeten loop. Overigens zijn het niet eens echte Crocs en heb ik ze gekocht in de Ardennen toen we een familie weekendje daar hadden en ik geen slippers had meegenomen. Maar, oh, wat zitten ze lekker. Ze zijn zo lelijk als dat ze lekker zitten.

Door de tijd heen heb ik zelfs met het idee rondgelopen om sloffen te ontwerpen. Het comfort van de Crocs maar dan met een wat sneller uiterlijk. Maar helaas. Ik heb meerdere keren sloffen gekocht maar nog steeds geen vervanger van mijn geliefde Crocs.

Meet, Bill Ringa.

Bzpg-vWRLi_P76wWjSEFp9erGnw2OPhitwVp3xhEnyQcylQjPf_p4-E1weO1_tWzBwCFoJJ5VQS9oUS8wWFAbRniY0mEydwsATnlZNMRx5k-HH60sL3w77UqbWLmpBFKiTQ2QElC

Zijn echte naam is Steve McQueen en in de 1959 film Never So Few speelt hij naast Frank Sinatra als “Bill Ringa” de stoere korporaal. Je kunt hem nog in actie zien op youtube hier en hier (hij is de rechter in de auto).

Bill Ringa is een inspiratie voor Timothy Wetsteijn, en Timothy heeft bij Cindy op de lagere school gezeten. Ze zijn even oud, maar er waren zoveel klassen, dat hij in de andere klas zat, al gingen ze wel met elkaar om. Onlangs stuurde Timothy een vriendenverzoek aan Cindy op Facebook en deelde ze een artikel van hem in het AD. Hij heeft zijn goede baan opgezegd om via Kickstarter zijn idee te realiseren, een pantoffel. Kickstarter is een platform om geld te werven voor een idee. Bij het realiseren van dat idee krijgen de “backers” goedkoop een exemplaar in handen.

Toen ik dat artikel las vroeg ik Cindy nog, hey! Waarom heb je mij niet getagd? Ik ben al jaren op zoek naar sloffen die wel leuk zijn. Dus kijk op de Bill Ringa website en aanschouw mijn nieuwe sloffen. Ze zijn warm en comfortabel en geven ook gewoon goede ondersteuning voor mijn hielen.

Nu loop ik niet meer op sloffen, maar op Bill Ringa’s!

EsRNnNpi7PHI9NRY5vAgTSbdvIIraOG0oj3iQ-dfY24ODkYQ_5uzZy0E-hdrmb0klJuRx5PLQWvptxjmCpRbgqEM7Geh4mTNmZHgeVtgMXlJ5Qw9XTPxxBivfz2bLeDTEg9_9rJF

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De toekomst van ons

Volgens Ethan Siegel duurt het met de huidige manier van voortstuwen 200.000 jaar voordat we de dichtstbijzijnde ster kunnen bereiken; Alpha Centauri die “slechts” 4,3 lichtjaar van ons verwijderd is.

De redenatie is vrij simpel. Om aan de zwaartekracht van de aarde ontsnappen heb je een snelheid nodig van 11 Km per seconde, daar moet je behoorlijke wat brandstof voor verstoken en vandaar dat raketten zo massief zijn. Om naar sterren te reizen heb je veel meer snelheid nodig, je moet blijven versnellen en met onze huidige stand van techniek is dat onmogelijk of we nu met brandstof, kernenergie of de theoretische em-drive reizen. Die laatste klinkt natuurlijk geweldig versnellen met zonlicht, maar de hoeveelheid zonlicht wordt steeds minder hoe verder je weg bent van je ster. Reizen met lichtsnelheid klinkt heel gaaf, maar als je de wetenschap erop los laat zie je dat een beetje massa verplaatsen extreem veel energie kost.

Reizen naar de sterren gaat hem niet worden en zeker niet voor de mensen die nu leven. Elon Musk is bezig met zijn missie naar Mars. Dat klinkt mooier dan het is. Ik geloof er niet in, ook niet over 100 jaar en zeker niet met de techniek van nu. Een paar redenen waarom Mars niet zomaar bewoonbaar is;

  • De slechtste plek op aarde is nog vriendelijk vergeleken met de beste plek op Mars

  • Mars heeft geen elektromagnetisch veld welke beschermt tegen schadelijke straling van de zon. Vooralsnog lijkt onbeschermd leven aan de oppervlakte slecht voor de gezondheid.

  • Als we onze eigen woestijnen nauwelijks kunnen gebruiken voor verbouwen van gewassen, dan lijkt dit op Mars nog veel uitdagender.

  • Zwaartekracht op Mars is veel lager, voor lange periodes en aangenomen dat we als mensen daar niet op in zijn gesteld zal dit vele “Mars” generaties teisteren.

Spullen de ruimte in krijgen is extreem duur en levert pas op de zeer lange termijn iets op. Ik denk dat we eerst robots moeten gebruiken om voorbereidingen te treffen voor mensen om daar te leven.

Het bevolken van Mars en het reizen naar de sterren zullen dus niet gebeuren zeker niet tijdens ons leven, het leven van onze kinderen en de kinderen van onze kinderen. We zitten dus vast aan onze aarde en als onze planeet ons huis is, wordt het tijd dat we hier wat duurzamer mee omgaan. Achterstallig onderhoud leidt altijd tot veel hogere kosten en wat zijn we met z’n allen “achterstallig” geweest!

Nu ben ik geen milieuridder, heb ik er een hekel aan om afval te scheiden, heb ik twee kliko’s voor mijn restafval en gooi ik alleen spullen uit de tuin in de GFT bak. Ook ben ik nog niet heel erg onder de indruk van de “climate change” beweging. Misschien is dat onwetendheid, maar zoals ik er tegenaan kijk is het veranderen van het klimaat niet iets wat we op kunnen lossen met de campagnes om co2 uitstoot tegen te gaan. Het is goed dat ze er zijn want er is wel iets van beweging, maar het is niet dé oplossing.

In China is smog een steeds groter wordend probleem, dit probleem gaat aan alle kanten pijn doen. Mensen worden zieker, minder productief, bedrijven verplaatsen en onvrede zal groeien. De drive van China om dus iets met uitstoot van auto’s te doen en weg te bewegen van het verbranden van fossiele brandstoffen zal groter worden. Dit zal leiden tot innovaties die weer verkocht kunnen worden en dus op allerlei gebieden zullen bijdragen aan China, maar ook aan de wereld in zijn geheel. Ik geloof echt dat technologie onze redding is, maar ook onze ondergang. In onze zoektocht naar het volledig begrijpen van het universum, het leven en intelligentie zullen we iets creëren wat slimmer dan wel sterker is dan wij zelf zijn, en als dat ontstaat, welke rol spelen wij dan nog? Maar net als met het reizen naar sterren zal ik, of mijn kleinkinderen, dit niet meemaken.

Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nu 45 en toen ik jong was hadden we spookverhalen. Eén daarvan ging over een hakenkruis geverfd in een huis dat maar niet weg wilde gaan hoeveel behang er nog overheen geplakt werd en hoe vaak er overheen geverfd was. Natuurlijk komt er een moment dat je beseft dat het een onzinverhaal is.

HtceZSwdys-wehlSIZD9mXELC7AJUfsE2JyoV7_BToSI901vTftxfGaZDKAwSvstAL7nxbywIQhG1l7440rso4OnuUUk1CyN9bHGi1l5ma39Pcq2qqfypkt6rQ_cMC3XAgcVQbw7

Mijn punt is dat door internet alles veel transparanter geworden is. Natuurlijk hebben we nog steeds propaganda, grote leugens, fake news, etc. Maar echte miracles zijn er niet meer. Ik heb er nooit in geloofd. Ook denk ik dat het niet zo heel lang duurt voordat men niet meer in God gelooft, in ieder geval niet in de huidige achterhaalde vorm van religies met een bloedig verleden. Ik sluit het bestaan van iets als onderdeel van het universum niet uit, maar wel dat er een God bestaat in de vorm die door christendom, jodendom of islam beschreven wordt.

Waar gaat dit verhaal naartoe?

Ik zie het als een begin van een serie over alles wat mij bezighoudt, en dat is een hoop. Daarnaast geloof ik dat al deze onderwerpen iets met elkaar gemeen hebben. Het past allemaal in het grotere plaatje. Kunstmatige intelligentie, religie, de (on)mogelijkheden van technologie. Ik schrijf het voor mezelf en leuk als er wat discussie uit voortkomt, maar ik ga niet voor de views en voor de likes. Wie weet wat voor moois hieruit voortkomt…

Als je leuke tips hebt, of mijn antwoord op een vraag wilt horen, stuur me een mail.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dat unieke gevoel

Een paar tienermeisjes praten met elkaar op een zolderkamer. “Heb jij wel eens een orgasme gehad?” vraagt één van de meisjes aan het meisje dat nog niet zoveel gezegd heeft. “Ik denk het wel”, antwoordde ze wat onzeker.

Een orgasme is een uniek gevoel waar geen twijfel over bestaat wat het is. Maar hoe weet je dat als je het nog nooit ervaren hebt?

In mijn leven ben ik best wel een paar keer flink verliefd geweest en heb ik ook relaties gehad van langer dan een jaar. Er zijn misschien momenten geweest dat ik in de “ware”geloofd heb, maar volgens mij nooit echt.

Dus doordat ik het gevoel van de ware niet kende, leefde ik daar ook naar. Je denkt dat het moeizame in een relatie erbij hoort en je leest zo vaak dat je aan een goede relatie moet werken. Iedere relatie voelt dan ook als een tijdelijk iets. Iets wat voorbij gaat en er weer iets nieuws voor terug komt. Of niet.

Toen kwam ik Cindy tegen op een wintersportvakantie. En geloof me, dat was geen liefde op het eerste gezicht. De eerste maanden waren zelfs erg moeizaam. Ik stelde me ook niet open voor haar en dat was wederzijds. De grote tweesprong was toen ik mijn auto aan de kant zette en haar opbelde om een einde aan onze “relatie” te maken. We kende elkaar toen ruim twee maanden. Zij gaf aan dat ze dat eigenlijk niet wilde en ik zei dat zij het initiatief dan maar moest nemen. Voor haar was dat denk ik ook een kantelpunt en ergens in Augustus van 2004 lagen we op het strand in Scheveningen – we kende elkaar toen bijna een half jaar- en vroeg ze me hoe leuk ik haar vond. Mijn antwoord was toen; “De rest van mijn leven leuk.” . Die zin had ik niet voorbereid, ik had er zelfs niet over nagedacht. Maar ik meende het wel.

Overigens was dat moment nog steeds niet mijn “orgasme”. Dat unieke gevoel wat onmiskenbaar is. Ik weet zelfs niet of er ooit zo’n orgasme moment was waarop ik voelde dat onze liefde “de ware” was. En zelfs die term staat me tegen als ik hem zo opschrijf. Niettemin, op een gegeven moment voelt het gewoon zo en dat is een soort staat van permanente verliefdheid. Ik kan niet spreken voor Cindy, toch voel ik me erg zeker bij haar en dat haar gevoelens overeenkomen al is verliefdheid dan niet de juiste term. Ik voel het wel degelijk zo. Niet altijd, maar heel vaak.

Natuurlijk is Cindy niet perfect, ze heeft genoeg dingen die ik soms wat minder vind. Wat ik doe om van te leven interesseert haar werkelijk niets, ze houdt van andere films, heeft andere interesses en deelt mijn passie voor technologie en filosofie totaal niet. Ik mankeer ook vast voldoende. Zo ben ik vergroeid met mijn computer en steek ik soms te weinig tijd in mijn gezin en vind ik werk erg belangrijk. Maar als we samen zijn is dat gewoon heerlijk, we drinken ook graag samen een drankje en als we uit eten gaan vermaken we ons prima.

Ik kan me niet voorstellen dat wij in een scheiding terecht zouden komen. Net als dat ik me niet voor kan stellen dat haar ouders ooit zouden scheiden. Natuurlijk kijk ik ook naar andere vrouwen en kan Cindy ook onder de indruk zijn van een mooie man. Maar de angst die ik had om bij het trouwen te beloven dat ik nooit een andere vrouw zou liefhebben heb ik niet meer. Ik geloof ook niet in vreemdgaan en voel wel de voordelen van trouw (aan jezelf) zijn. Het fijne gevoel om niets te hoeven verbergen.

Ik geloof dat bijna iedereen zijn “orgasme” in een ander mens kan vinden. Dat unieke gevoel dat je de rest van je leven met iemand wil delen en dat het ook gebaseerd is op meer dan verliefdheid alleen. Het magische recept kan ik niet vertellen. Het waarom iets nu is zoals het is. Maar als je het voelt, dan is het zonder twijfel.

Cindy is mijn vrouw. Iedere dag ben ik daar dankbaar voor. Ik weet niet wat ons nog te wachten staat en hoe we nog op de proef gesteld zullen worden. Maar het gaat nu om nu, en dat gevoel wil ik delen….

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Van 43 naar 44 en vooruit kijken naar 2016 en verder

15 December ben ik 44 jaar geworden. Dat heb ik niet gevierd anders dan dat ik met mijn gezin, moeder, Gerard en mijn schoonouders naar kaarsjesavond ben geweest in de Dorpsstraat. Wow, wat een mensen waren er op de been.

Dat ik het niet vierde had vooral met drukte te maken. Met Thingks zijn we weliswaar leuk op weg, maar de echte doorbraak kan er alleen komen als we ons een slag in de rondte werken. En dat is wat ik doe. Ik voel me meer ondernemer dan ook en zie alle aspecten van het ondernemerschap. Mensen aansturen, moeilijke gesprekken voeren, te krap budget en teveel werk, stellen van prioriteiten, een eigen product ontwikkelen en in de lucht houden. Verantwoordelijk delegeren en weer terugnemen. Dat is heel mooi en uitdagend, maar ook spannend en stressvol.

Zo zit ik ook met een spagaat naar mijn gezin. Die willen ook een leuke pappa die initiatief toont en dat schiet er steeds vaker bij in. Nu klinkt dat iets wat je als lezer al vaker van mij hebt voorgeschoteld gekregen. Dat klopt. Maar dat ik er een aantal keren niet in ben geslaagd, betekent niet dat ik er nooit in zal slagen. Zo heb ik mijn kansen nog nooit hoger ingeschat dan nu.

De kerst is ook voorbij en als ik één ding leerde: Alle veertigers hebben wel iets aan lichamelijke een geestelijke klachten! Zelf zit ik met mijn rug te hannesen en ik zie er erg vermoeid uit.

Voornemens

Ja, en ondanks dat velen een allergische reactie krijgen van goede voornemens, heb ik ze wel degelijk! En waarom niet. Een nieuw jaar voelt bij mij toch altijd weer als een nieuwe kans.

Voornemen 1: Positief reframen ofwel; meer doen zoals Benjamin Franklin deed.

Dit jaar heb ik de biografie over Benjamin Franklin gelezen van Isaac Walterson en ben er erg blij mee. Hij was een goede onderhandelaar, verdienstelijk uitvinder en heeft heel veel betekend voor dingen die nu nog actueel zijn. Van bliksemafleider tot bibliotheek. Eén van de voornemens / principes van Benjamin was door nooit directe aanvallen te doen maar meer te kiezen voor de “naïeve vragensteller” zoals Socrates dat deed. Op Computable reageer ik nog wel eens erg aanvallend waardoor ik eigenlijk niet het doel bereik wat ik wil bereiken, namelijk dat mensen mijn standpunten overnemen. Als iemand het “fout” heeft op het internet, trek ik altijd te vuur en te zwaard. Mijn voornemen is dus om eigenlijk altijd positief te reageren en als dat niet lukt in ieder geval kritische maar naïef opgestelde vragen te stellen.

Voornemen 2: Meer initiatief nemen tijdens quality time met de kinderen.

Zoals je weet ben ik ergens vorig jaar opnieuw van freelancer ondernemer geworden. Nu eind 2015 hebben we een vuurtje gestookt, maar moeten we flink aan de bak om het een brand te laten worden. Dat betekent langere dagen en ook af en toe in de avonden en weekenden doorwerken. Cindy vind het niet leuk dat als ik dan thuis ben, soms nog steeds met mijn hoofd bij mijn werk zit. Dit kan ik niet ontkennen. Vandaag was Leon logeren bij Leo en Marja en ben ik met Evelien na het eten nog een avondwandeling maken. Ze heeft gerend, gelachen, tikkertje gespeeld en je merkt dat ze die één op één aandacht heerlijk vind.

Voornemen 3: Minder alcohol drinken.

Tja dit is een jaarlijks terugkerend cliché. Mijn compagnon Maarten en ruim drie maanden geleden gestopt met drinken. Volledig gestopt. And it shows. Zijn kilo’s vliegen eraf en in combinatie met meer sporten en anders eten is het verschil echt enorm. Nu beweeg ik veel, eet ik een heel kleine beetje gematigd, maar drink ik nog steeds te vaak drank en is afvallen dus kansloos. Overigens gaat het mij niet om de kilo’s, maar om het gezondere. 2e kerstdag bij Peggy zaten we als veertig plussers toch maar te delen wat we aan lichamelijk kuurtjes hadden en dat was toch wel opvallend. Als we ons lichaam niet heilig verklaren en zo doorgaan ben ik benieuwd wat we allemaal te melden hebben als we zestig zijn.

Al met al voornemens die haalbaar en uitvoerbaar zijn, misschien dat ik volgend jaar terugblik en kan vertellen wat hiervan terecht is gekomen. Uiteindelijk gaat het erom om van voornemens gewoontes te maken. F*ck de doelen, het gaat om gewoontes…

De toekomst van onze kinderen

Het zal aan de ene kant wel iets zijn van alle tijden, je zorgen maken over de kansen van je kinderen in de toekomst. Aan de ene kant hebben we meer luxe dan onze ouders. Meer van alles, maar daarmee ook minder tijd voor alles. Een traditioneel huishouden met een werkende man en een vrouw die voor het huisfront zorgt lijkt heel lastig te zijn. Maar ondanks dat dit iets is wat onze ouders tijdens de koude oorlog ook zorgen baarde, denk ik dat de tijden toch echt anders zijn dan toen wij jong waren. Waar ik me zorgen over maak:

Schulden: Onze welvaart is gekocht met schulden, als je reëel bent is het niet logisch dat je zoveel luxe hebt met het werk dat je doet. We kennen dus meer luxe dan we eigenlijk zelf aan waarde produceren. Deze “winst” verkrijgen wij ten kostte van iemand anders, bijvoorbeeld door onze “kredietwaardigheid”. Lang verhaal om uit te leggen wat ik precies hiermee bedoel, maar hoe dan ook, na 2008 doen we niets fundamenteel anders dan nu en door truukjes van banken en centrale banken kopen we tijdelijke rust, maar het is in feite een schuld die we doorschuiven. Er moet vroeg of laat een onrust ontstaan, een revolutie. En tijden van revolutie zijn per definitie niet goed voor je welvaart. En als onze rust lang duurt betaald iemand anders hiervoor.

Werk: Automatisering heeft nooit echt geleid tot minder banen. Toch zijn er drie “krachten” die spelen en die voor grote veranderingen zorgen. V&D heeft 10.000 man personeel voor 650 miljoen omzet. Bol.com heeft een gelijke omzet met 700 mensen personeel. V&D gaat daaraan ten onder en netto blijven er dus minder banen over. Je kunt op je klompen aanvoelen dat er nog veel meer banen zullen verdwijnen, vaak ook indirect door automatisering. Wat moeten kinderen nu doen voor opleiding om relevant te blijven? Arts? Kapper? Loodgieter? Want veel andere banen zullen verdwijnen. Door automatisering, maar ook doordat het steeds makkelijker is om dingen uit te besteden naar landen waar de lonen lager liggen. Dit zie je bij chauffeurs, werklieden, maar ook programmeurs. Daar komt nog een derde kracht bij: Kunstmatige intelligentie. De toekomst qua werk wordt heel onzeker en als je kijkt naar de verarming in de zorg moet dat je zorgen baren. Dan heb je nog een groeiend leger zelfstandigen zonder personeel waarbij een klein deel rijk wordt, maar een groot deel nauwelijks voldoende inkomen genereert en het effect daarvan komt pas boven als deze mensen hun pensioenleeftijd bereiken. Want daar hebben ze niets voor kunnen doen.

Milieu: Dat de planeet warmer word, dat geloof ik best, dat gaat voor problemen zorgen en problemen leiden tot onrust. Ik geloof niet dat we op dit moment “sustainable” zijn. De manier waarop wij land verbouwen, water gebruiken, zeeën leegvissen en lucht vervuilen gaat ongetwijfeld ellende veroorzaken. Technologie heeft ons welvaart gebracht, maar ook het opgebruiken van de planeet. Ik geloof echt dat technologie ook onze redding moet worden en dat we uiteindelijk een modus kunnen vinden waarop we duizenden jaren door kunnen leven zonder de planeet uit te putten, maar op dit moment lijkt die kans niet heel erg groot en daarmee kom ik tot het laatste stuk wat ik wil delen.

Geloof

Wie mij kent weet dat ik nergens in geloof en zeker niet in een God. Ieder heeft het recht te geloven wat hij wil geloven, maar ik denk dat we gewoon dood gaan en nooit meer terug komen. Is dat erg? Nee. Dood is immers dood, je kunt niet lijden als je er niet meer bent, zo simpel is het. Geestig als mensen dan toch willen vasthouden dat er iets is na je dood. Hoe ziet dat eruit dan? En als we als mensen dan over het universum verspreiden en dadelijk met zijn triljarden zijn, hoe ziet de hemel er dan uit? Zijn we ineens wel verlost van nare gewoontes als we in de hemel zijn? En als we steeds terugkeren om tot uiteindelijk verlichting komen, wat is er dan? Ik ben ook betoverd door het leven, geniet van alles wat het mens-zijn in zich heeft , maar wentel vaak genoeg in de banaliteit van alledag. Er is niets wat wijst op meer dan wat wij zien. Zo wil Elon Musk dat we Mars koloniseren zodat we niet ineens als mensheid zijn uitgeroeid als er hier iets misgaat op Aarde. Maar als we zoals Spinoza voorstelt dingen zien vanuit het perspectief van de eeuwigheid wat boeit het als de mensheid of Aarde uitsterft? Als we lang genoeg leven zal de zon veranderen in een supernova of uitdoven en als we dan al verder het universum hebben bewoond en lang genoeg doorgaan komen we vanzelf weer tot een nieuwe big-bang en is alles sowieso stuk 🙂

Je hebt maar één leven en dat is nu, “so make it count”.

Tja, al met al misschien een zwaar stukje geworden. Dat moet je dan maar weer relativeren, haha.Ik deel graag mijn gedachten en vind het heerlijk om te schrijven, aan jou de vrijheid om het al dan niet te lezen, en als je van gedachten wilt wisselen hierover, je weet me te bereiken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Leren accepteren

Eén van de thema’s in mijn leven is het accepteren van het klimaat. Ik heb altijd de wens gekoesterd om te verhuizen naar een warm land met als voornaamste reden: Het weer. Als freelancer zou ik overal mijn werk kunnen doen. De laatste jaren zag ik mijn klanten soms twee of drie maanden niet zonder dat het een probleem was.

Uiteraard als getrouwde familie man ben ik redelijk kansloos om te gaan verhuizen. Ik zag het dan ook voor me dat ik dan bijvoorbeeld een huisje in Portugal had en af en toe op en neer reisde. Eigenlijk zoals mijn vriend Raymond dat doet. Maar dat zit er vooralsnog ook niet in.

Nu is herfst mijn favoriete seizoen. Wellicht door de laagstaande zon en de magische kleuren in de bomen en het melancholische gevoel de heerlijke zomer achter te moeten laten en weten dat er een zware tijd aankomt. Qua geluidsimpressie doet dit nummer dat mij altijd aan de herfst denken, maar ook aan Australië.

herfst

En nu mijn ouders in de herfst van hun leven zitten, kan ik me al helemaal voorstellen hoe ik me ga voelen als ik 70 ben. Verzetten heeft geen zin, maar we hebben ook geen vrije wil om de dingen te accepteren zoals ze zijn. Accepteren is dus een proces waar je doorheen moet, te beginnen met een wens. Mijn wens is om ook blij te zijn met kwakkelende winters en donkere dagen. Cindy is in dat opzicht al een stuk verder, maar ik leer van haar argumentaties en begin te te geloven en over te nemen.

De open haard aansteken is gezellig en elkaars warmte opzoeken met een heerlijke Whiskey. Maar ook het besef dat als alle dagen mooi en warm waren en de dagen nog kort nog lang, dat dit net zo tegen zou gaan staan. Dat je weer gaat verlangen naar de korte dagen van kerst, of de regen. Het is net als met onthouding, hoe langer je het uitstelt, hoe beter het wordt! Dus het genieten van de eerste lente warmte op je gezicht voelt zoveel beter als je het een half jaar hebt moeten missen. Doordat we steeds meer bezitten, moeten we ook steeds harder werken en kiezen steeds meer voor de korte snelle prikkel. Als ik één ding zou moeten kiezen wat ik hoop dat mijn kinderen leren dan is het een stukje volharding. Ergens langer voor moeten vechten om het te verkrijgen. Er is praktisch niets wat me zoveel voldoening geeft om ergens in te volharden.

En zodoende lukt het me stukje bij beetje om ook de winter te omarmen en het minder dan ideale klimaat. En dat is fijn, want het is zo zonde om te balen van iets wat je niet kunt (of wilt) veranderen. Ik leer accepteren. Loslaten is zo anders dan opgeven….

https://youtu.be/n8HiGoX5Am0

https://www.youtube.com/watch?v=hH-bFqjy_Uo

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Stilte voor de storm

Gestrest zit ik in de kantine van de manage. Het is donderdagavond en Leon heeft privéles paardrijden. Ik zit nog wat administratie te doen, maar kan me niet concentreren dus schrijf ik maar even van me af. Mijn moeder is ook op de fiets langsgekomen en vanuit de kantine zie ik dat ze naar Leon zit te kijken.

Ik zou blij moeten zijn, maar voel het niet. Met het werk gaat het heel goed, na hard werken hebben we een demo gegeven van onze leeromgeving en die ging heel goed. Aanstaande dinsdag is de volgende demo bij het moederbedrijf van onze klant en het ziet er veel belovend uit. Het zou nu wel eens heel hard kunnen gaan en we hebben ook nog een line-up aan leads die willen beginnen. Zowel BP als KPN hebben extra modules aangevraagd en ook deze zullen we onder brengen in onze nieuwe leer “machine”.

Het gaat allemaal niet vanzelf. Ontwikkelen van browser software die op alle browsers er hetzelfde uitziet en werkt is niet triviaal. Soms komen de uitdagingen van hoeken waar je ze niet vandaan ziet komen. Nu moet ik ook veel mensen aansturen en dat betekent dat je op een dag totaal verschillende dingen aan het doen bent. Probeer je dan ook nog maar eens aan je planning te houden. Het is echt hard werken maar later ga ik hier op terug kijken als een heerlijke periode. Die tijd net voordat we doorbraken….

Zo ben ik oud genoeg om te kunnen genieten van een stukje onzekerheid. Ik en mijn beste vrienden kennen elkaar veertig jaar volgend jaar en het is ons eindelijk gelukt om samen met elkaar een lang weekendje weg te gaan. Hopelijk is dat een opmaat voor meer.

Het is een kort stukje, maar ik ga weer echt mijn best doen om vaker te schrijven en te plaatsen. Ik heb nu wel tien stukken geschreven, maar omdat het al weer zo lang geleden gebeurd is voelt het niet meer goed om te plaatsen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen